all my memories.Pawares Sribudh
กลิ่นอายเหมันต์
  •                                 • ตะวันคล้อยลอยกลับลับขอบฟ้า

                                      พระพายพาจันทร์ย่ำค่ำโพล้เพล้

                                      เย็นน้ำค้างพร่างฝนปะปนเป

                                      แสนรวนเรอากาศขาดสมดุล

                                    • ลมก็หนาวคนก็เหงาโอ้เศร้าจิต

                                      ทำหวนคิดอุ่นเชยได้เคยหนุน

                                      เขาปันใจแบ่งเผื่อมาเจือจุน

                                      กลับเนรคุณทิ้งเขาให้ราวราน

                                    • สัปดนคนแท้แน่ตัวฉัน

                                      ถวิลวันแต่เก่าไม่ห้าวหาญ

                                      ทำปากดีลึกนี้ทรมาน

                                      เป็นอาการคนกากกระดากใจ


          จำได้ผมแต่งขึ้นช่วงเย็นของวันหนึ่งในฤดูหนาวที่ ๒๑ ของชีวิตผม ณ ปัจจุบัน 

    ความรู้สึกขณะนั้นเป็นสัมผัสที่เหงาขึ้นมาในใจ มันรู้สึกโหวงและชวนให้คิดถึงใครคนหนึ่ง ภวังค์มันก็เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่แรกเริ่มเรื่องราวของผมและเธอจวบจนจบสุดท้าย ความรู้สึกที่เคยเป็นสีอ่อนเพราะผ่านกาลเวลามันเข้มขึ้นมาเพราะบรรยากาศของเหมันต์ฤดู

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in