ความสุขหล่นหาย..เพราะโรคซึมเศร้าหรือเพราะตัวเราเองhedbow
ไม่มีใครทำร้าย ให้ใจสลายทุกอย่างก็เพราะฉันเอง...
  • มือเย็น ตัวสั่น แล้วสุดท้ายก็กลั่นน้ำตาไม่ได้
    โกรธ เกลียด เสียใจ เเต่ก็ไม่เคยได้รับความเห็นใจ...
    จริงๆทุกอย่างจบไปเเล้ว เราเลือกเดินออกมาเองด้วยซ้ำ
    ไม่คิดจะสนใจเเละเหลือความรู้สึกอะไรเเล้ว
    เเต่เคยบอกเค้าไว้เหมือนกันว่า คงไม่ไหว
    ถ้าพวกเธอกลับมาคบกันฉันจะไม่ไหว เเค่คิด...
    เเต่พอเจอจริงๆ ก็ไม่ไหวจริงๆ ตกใจกับอาการของตัวเองเหมือนกัน
    อยากรู้ว่ามีสักเสี้ยววินาทีไหมที่คิดว่า
    ทำเเบบนี้เราจะรู้สึกยังไง? ทุกคนมองเราในสายตาเเละความรู้สึกเเบบไหน?

    เหมือนกลับมายืนจุดเดิมที่เคยออกไปได้
    ตอนจะออกจากจุดนี้มันยากมาก เเลกกับอะไรหลายอย่าง
    เเต่พอจะกลับ เเค่เสี้ยววินาทีก็กลับมาเฉย
    ใจร้าย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เราเจอเรื่องเเบบนี้ซ้ำๆ
    เเต่สิ่งนั้นมันใจร้ายกับเรามากๆ เราเจอเรื่องเเบบนี้ซ้ำๆ 3 ครั้ง เเล้วนะ
    ซ้อนๆ กัน ไปมา...

    ตอน่ที่เราร้องไห้เราดูลิสในมือถือ ในไลน์ เราเหมือนไม่เหลือใครที่จะคุยเรื่องนี้ได้เลย มันเเย่มากๆ ทำยังไงถึงจะออกจากตรงนี้ได้อีก คนที่เคยพาเราออกไป ก็ทำกับเราเเบบเดิมซ้ำๆ มันบ้ามากๆ

    สมองกับหัวใจมันคอนโทรลได้ต่างกันจริงๆ
    สุดท้ายก็ต้องกลับมากินยาเหมือนเดิม ...

    สู้ๆนะ ตัวเราเอง เดี่ยวมันจะผ่านไปอีกรอบ อย่าอ่อนเเอ อย่าเป็นคนห่วย














เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in