Game & Comic Fanfictomei_tan
[fic]Detroit become human: I'm still android 9
  • เจ้าหมาตัวใหญ่ยืดกายขึ้นมองร่างที่เดินมาทำอาหารเช้าตามปกติ คอนเนอร์อยู่ในชุดทำงานเรียบร้อยสะอาดตาเช่นทุกวัน ใบหน้าเกลี้ยงเกลามีรอยยิ้มน้อยๆแลสุภาพประดับ เขาลูบหัวมันก่อนก้มหยิบถุงอาหารสุนัขบนพื้นยกเทใส่ชามให้

    "ขอโทษที่เมื่อคืนเสียงดังไปหน่อยนะซูโม่ วันนี้ผมให้เยอะเป็นพิเศษอีกร้อยกรัมแล้วกัน"

    หุ่นสืบสวนยิ้มละมุนบอกเสียงค่อยอย่างกลัวว่าคนที่หลับอยู่ในห้องจะตื่นก่อนเวลา เขาอยากให้แฮงค์พักผ่อนเพิ่มอีกสักหน่อย เซนเบอร์นาร์ดเงยหน้าขึ้นเลียมือเรียวที่ประดับแหวนลงเล็กก่อนหันไปทางอื่น มันพ่นลมหายใจแรงใส่เหมือนอะไรติดปลายจมูก แล้วหมอบกายเคี้ยวอาหารด้วยใบหน้าหมาถ่านอ่อนอย่างเช่นทุกวัน

    "เมนูบำรุงสุขภาพช่วงนี้ต้องเป็นหอยนางรมสินะ"

    แอนดรอยด์หนุ่มเปิดระบบสื่อสารซึ่งปิดป้องกันการรบกวนไปตั้งแต่เมื่อหัวค่ำขึ้นอีกครั้ง ก่อนคว้าแท็ปเลตบนโต๊ะอาหารขึ้นมา เตรียมพร้อมดาวน์โหลดเมนูอาหารใหม่ๆอย่างสดใส แต่ภาพข่าวหน้าหนึ่งของหุ่นรุ่นใหม่กับนักสืบคู่ปรับทำให้ร้องหืมมยาวๆ



    ...........................................



    'สวัสดี ฉันเมเบล ยินดีที่ได้รู้จัก'


    'ฉันอยู่กับพ่อ'


    '...เกวิน เธอจะมาเที่ยวบ้านฉันอีกใช่ไหม'



    .............................................




    เช้านี้เกวินตื่นขึ้นพร้อมระบบอัตโนมัติ เท้ากระตุกถีบร่างขาวที่ตัวเองนอนกอดอยู่เมื่อครู่ ให้ปลิววิ้วลอยจากเตียงราวสะบัดงูที่เลื้อยผ่าน

    "อะไรวะเนี่ย...."

    ผ่านชีวิตวันไนท์แสตนด์มามาก แต่นี่เป็นหนแรกที่ตื่นมาป๊ะหน้าสดของแอนดรอยด์ เขามุ่นคิ้วพิจารณารหัสโมเดลตรงโหนกแก้มซ้ายของโครงหน้างดงาม ก่อนลองหย่อนเท้าไปเขย่าเอวปลุกร่างที่นอนอยู่บนพื้น แต่เจ้าหุ่นราคาแพงของไซเบอร์ไลฟ์ยังคงไม่ไหวติง ไฟสีๆเหมือนสัญญาณจราจรตรงขมับนั่นดับสนิท พาให้หน้าเจ้าของห้องซีดแทน

    ...เวรล่ะ แม่งตายแล้ว...

    มนุษย์โลกช็อค รีบเอากระเป๋าเดินทางมาลองจัดท่ายัดหุ่นที่ผู้หลักผู้ใหญ่สั่งมาให้ช่วยราชการลงไปในนั้น แต่กระเป๋ามันใบเล็กและแอนดรอยด์บ้านี่ก็ตัวใหญ่เกินไป

    เกวินพยายามระงับความตื่นตระหนกราวกับเชฟตะโกนบอกว่าใกล้หมดเวลา เขาเลี้ยวกลับไปที่เตียงและเปิดฟูกนอนขึ้น จากการคำนวนพื้นที่กว้างคูณยาวด้วยตาเปล่า เขาสามารถซ่อนRK900ในนี้ได้ชัวร์ ซ่อนได้ยาวนานหมื่นปีหมื่นๆปีแบบไม่ต้องห่วงว่าจะส่งกลิ่นแม้ไม่ได้ใส่สารกันเสีย 

    แต่ว่า...จะให้นอนโดยมีศพหุ่นอยู่ใต้เตียงนี่ แม่งก็ไม่ใช่ป่าววะ

    "พลังงานผม...หมดน่ะครับ"

    แอนดรอยด์ที่เข้าสู่เซฟโหมดยอมเปิดระบบเสียงขึ้น หลังปล่อยกายให้ถูกลากไปนู่นมานี่ จนกระทั่งเห็นอีกฝ่ายหยิบอุปกรณ์ช่างมาไว้ในมือ

    "ทำไมไม่บอกตอนเสร็จแล้ววะ"   เจ้าของห้องวางปะแจที่เตรียมไว้แยกชิ้นส่วนร่างประดิษฐ์อย่างโล่งใจ ก่อนเท้าเอวปรายตาลง น้ำเสียงถามห้วนขึ้น   "แกรู้ใช่ไหมว่าฉันจะไม่ไปซื้อบลูบลัดให้"

    ...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหุ่นที่ปิดระบบลงอีกครา...

    ชายหนุ่มได้แต่จิกทึ้งผมตัวเองพร้อมคำรามต่ำในคอ จะตัดใจทิ้งไอ้ตัวที่อุตส่าห์วิ่งมาช่วยก็ทำไมลง เขาคว้าไม้ค้ำยัน เดินกะเผลกบ่นไปตลอดทางระหว่างไปซุปเปอร์มาร์เก็ต


    เกวินสบถอีกครั้งเมื่อเห็นราคาทีเลี่ยม



    ....................................



    ... มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน ...


    ["ยืนยันจุดมุ่งหมาย กรุณาคาดเข็มขัดให้เรียบร้อยเพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสาร ขอบคุณค่ะ"]

    เสียงสังเคราะห์ของแท็กซี่ดังขึ้นหลังปิดประตู นักสืบรี้ดและเจ้าหน้าที่ฝึกหัดกำลังมุ่งหน้าไปศูนย์ซ่อมบำรุงแอนดรอยด์ เพื่อสอบปากคำหุ่นเด็กสาวซึ่งถูกพบในตู้นิรภัยขณะทำเคสเซคชั่นZL แน่นอนว่านอกจากสำนักงานใหญ่ไซเบอร์ไลฟ์แล้ว นั่นเป็นที่ๆคนเกลียดแอนดรอยด์ไม่ควรเข้าไปพิสูจน์เป็นอย่างยิ่ง

    "ก็คุณป่วย ผมจึงตามไปดูแลตามคำสั่งของผู้กองฟาวเลอร์"

    RK900อ้างคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเมื่อเห็นคนข้างกายยังคงอารมณ์เสีย แต่มันไม่ได้ผลเลย 

    เมื่อเช้า ตอนที่แอนดรอยด์หนุ่มถูกกรอกบลูบลัดลงปากอย่างหยาบกระด้าง มือประดิษฐ์เผลอคว้าจับแขนอีกฝ่ายขณะเกือบสำลัก จึงได้รู้ถึงอุณหภูมิที่สูงเกินปกติ 

    เขารายงานเรื่องฝ่ายนั้นเป็นไข้กับหัวหน้า เพื่อหวังให้ชายหนุ่มได้พักผ่อน แต่เจฟฟรี่กลับไม่ได้บังคับเกวินให้หยุดงานอย่างที่คาดหวัง บอกแค่ว่าตามใจอีกฝ่าย ถ้าล้มก็ฝากหามส่งโรงพยาบาลด้วย

    ผลจากความหวังดี เขาถูกอัดเข้าท้อง มันจะไม่จุกเลยถ้าโดนตรงอื่นที่ไม่ใช่จุดใส่แท่งพลังงาน แถมยังโดนตะเพิดไล่ให้วิ่งตามแท็กซี่ไปศูนย์ซ่อมเองอีกต่างหาก แต่RK900ก็ทำหูทวนลมเข้ามานั่งข้างอย่างไม่สนใจ เขาเรียนรู้ว่าไม่จำเป็นต้องตามใจคนอารมณ์ร้อนทั้งหมดหรอก

    "หุบปาก รำคาญ"

    ...คำพูดก็ด้วย ไม่ต้องฟังหมดก็ได้...

    เพื่อลดบรรยากาศชวนอึดอัด เจ้าหน้าที่ฝึกหัดจึงหันไปนอกหน้าต่าง บางทีถ้าเขาเงียบ และเกวินไม่เห็นหน้าเขา ฝ่ายนั้นอาจจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง 

    แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีเสียงจิ๊ปากบ่งถึงความไม่พอใจตามมาอยู่ดี

    แอนดรอยด์หนุ่มพยายามนั่งนิ่งและจืดจางให้ได้มากที่สุดเพื่อจะได้ไม่รบกวนคนป่วย ภาวะเซฟโหมดเป็นงานถนัดเขา จนกระทั่งใกล้ที่หมาย RK900จึงลองหันกลับไปดู เผื่ออีกฝ่ายเผลองีบหลับไปจะได้มีเวลาปลุก แต่ภาพที่เห็นคือดวงตาสีเขียวกำลังมองกลับมาอย่างเป็นกังวล 

    เกวินมองมานานแล้ว หรือบังเอิญหันมาสบตาเข้าพอดี ไม่รู้สิ แต่นั่นทำให้ต่างคนต่างเข้าสู่ภาวะตกใจ ทว่าพวกเขาทั้งคู่ต่างนิ่งค้างและพยายามรักษากิริยาไว้ ราวกับเกมใครขยับก่อนแพ้

    RK900รู้สึกว่าร่างกายกำลังเรียกใช้พลังงานเยอะขึ้นทั้งที่นั่งอยู่เฉยๆ ภายใต้ความเงียบ เขายังคงทอดตามองจนชายอีกคนหันกลับไปยังนอกหน้าต่างอีกครา 

    คนร่างเล็กกว่ายกมือขึ้นกอดอกและมุ่นคิ้ว นั่นเป็นภาษากายที่บอกว่าไม่อยากให้ใครเข้ามายุ่ง แต่แอนดรอยด์หนุ่มก็ขยับกายเข้าไปหา และวางมือลงบนหน้าผากอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา พฤติกรรมบางอย่างก็ซับซ้อนเกินกว่าโปรแกรมอัจฉริยะของตัวเองจะเข้าใจ

    "อุณหภูมิคุณสูงขึ้น"

    "อย่าจับ!"

    ทางนั้นโวยขึ้นด้วยแววตาเอาเรื่องพร้อมกับปัดมันออก แต่หุ่นร่างสูงกว่ายังคงลองกลับเข้าไปประคองศีรษะคนข้างกายอีกครั้ง ด้วยท่าทีที่นุ่มนวลและสุภาพกว่าเดิม

    "ผมจะทำให้มือเย็น แล้วคุณจะสบายขึ้น"  

    ความเย็นของฝ่ามือคงทำให้คนป่วยรู้สึกดี จึงหลับตาลงด้วยท่าทีผ่อนคลาย ภาวะสงบลงเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังเชื่องเช่นนี้ กำลังทำให้เจ้าของมือทำอะไรไม่ถูกมากขึ้น ท่ามกลางการไหลเวียนที่สูบฉีดแรงและอื้ออึงไปทั้งกาย RK900นึกสงสัย...ว่าถ้าเขาบอกให้แท็กซี่วนรถอีกสักรอบ เกวินจะรู้ตัวไหม

    ในระยะใกล้และจับต้องถึง ดวงตาแก้วพินิจมองรอยแผลเป็นเล็กๆตรงสันจมูกโด่ง บาดแผลที่ซ่อมแซมไม่ได้ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของมนุษย์ โปรแกรมของเขาคำนวนว่ามันเกิดขึ้นจากการชกต่อยช่วงเด็ก ...ผิวหน้าอีกฝ่ายนุ่ม ผสานกับความสากของเคราและแก้ม สร้างความรู้สึกดี ...เส้นผมของมนุษย์เปียกชื้นได้จากเหงื่อ มันสามารถเปลี่ยนไปเพียงลมพัด ริมฝีปากตรงหน้าที่เคยสัมผัสกำลังขยับช้า เพื่อส่งเสียงทุ้มงึมงำออกมา

    "นิ้วแก กำลังแหย่เข้ามาในหูฉัน..."

    "ผมอยากจ...วัดอุณหภูมิที่แท้จริงน่ะครับ แบบที่โรงพยาบาลไง"

    "ฟัค ทีหลังจะทำอะไรก็หัดบอกก่อน"

    ["ขอเรียนเตือนท่านผู้โดยสาร ขอความกรุณางดการมีเพศสัมพันธ์ในแท็กซี่สาธารณะ หากฝ่าฝืน---"]

    "ใครเขามีเพศสัมพันธ์กันด้วยรูหูวะ!!!!"


    .......................................


    37.8 องศา...

    แต่RK900ว่า มันน่าจะขึ้นอีกสัก .5 องศา หลังการสนทนากับโมเดล YK500

    "เอเลนค่ะ ฉันเป็นภรรยาของโจ คอลิน"

    หุ่นยนต์รูปร่างเด็กสาวสิบขวบต้นๆพูดขณะถูกตรึงไว้กับเครื่องมือซ่อมขนาดใหญ่ จากสีหน้าของเกวิน บอกให้รู้ว่าฝ่ายนั้นรับเรื่องทำนองนี้ไม่ได้

    "จากเลขที่ผลิตเธออยู่มา 8 ปีแล้วนะครับ เมื่อเทียบกับมนุษย์ อายุเธอราวสี่สิบปีเห็นจะได้"

    "ฉันต้องพยายามเข้าใจเรื่องวิปริตฉบับฉิบหายมากแบบนี้ไหมวะ ?"

    ชายหนุ่มถามกลับ น้ำเสียงประชดประชันนั่นทำให้รู้ว่าเริ่มอารมณ์ไม่ดี   "ดูดไฟล์ความจำเธอไปให้หมด แล้วกลับกันเสียที"

    "เกวิน...ผมจะไม่ทำแบบนั้นหรอกนะครับ มันไม่สุภาพเอาเสียเลย"   RK900กล่าวขอร้องอย่างใจเย็น แทนหุ่นเด็กสาวที่กำลังสั่นกลัวกับการละเมิดเข้าไปในหน่วยความจำ   "ถ้าคุณไม่อยากคุย ผมขอเวลาสอบถามเธอเองแล้วกันครับ"

    นักสืบหนุ่มไม่ตอบ ทำเพียงขมวดคิ้วหันหลังเดินออกไป ปล่อยให้เจ้าหน้าที่อีกคนยืนเขย่ามือไปในอากาศ คิดหาคำอธิบายความสัมพันธ์กับมนุษย์ด้วยความลำบากใจ


    ..................................



    ...ความเกลียด แปลว่า ทิฐิที่จะไม่ชอบ...


    "ยินดีด้วยนะคะนักสืบรี้ด"

    "รอฟังข่าวดีนะครับ"

    "ถ้าต้องการคนช่วยงานบอกได้นะ"


    เกวินไม่คิดว่าตัวเองจะโด่งดังอะไรขนาดที่ว่าหุ่นทุกตัวจะรู้จัก แต่ตลอดมาไม่ว่าเดินไปไหนมาไหน แอนดรอยด์มักจะหลีกหนีเขา ไม่เคยมีหน้าไหนแหยมเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม คล้ายขึ้นสเตตัสแบบตัววิ่งบนหน้าผากว่ารับเชือดคอหุ่นฟรี

    เมื่อกี้ตอนที่กดกาแฟอยู่หน้าตู้ขายน้ำอัตโนมัติ เขาได้ดอกหญ้ามาจากหุ่นเด็กโทรมๆตัวหนึ่ง รูปร่างหน้าตาทางนั้นคล้ายเอเลนที่เพิ่งไปเจอในห้องซ่อมไม่ผิด ของสังเคราะห์พวกนี้แม่งเหมือนกันไปหมด ช่างสร้างความคลื่นเหียนชวนสำรอกได้ดีเหลือเกิน

    "เอาไปฝากคุณแฟนนะคะ"

    เด็กนั่นยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนวิ่งจากไป อะไรคือไมตรีทั้งที่ไม่เคยรู้จักหรือพูดคุยกันมาก่อน ชายหนุ่มหมุนใบโคลเวอร์สี่กลีบในมือระหว่างเดินไปนั่งที่เก้าอี้ยาวตรงสวนหญ้าหน้าศูนย์

    ...น่าหงุดหงิดชะมัด...

    เขาปล่อยมือให้สิ่งที่ถืออยู่หล่นลงพื้นอย่างไม่ไยดี 

    เกวินคิดสงสัยอยู่ว่าเจ้าหุ่นราคาแพงนั่นจะตามหาเขาพบได้ยังไง ก่อนออกมาก็ไม่ได้บอกว่าจะไปคอยที่ไหน แถมตอนนี้เขาไม่มีอะไรให้ติดตามตัวสักอย่าง

    "เกวิน"

    เจ้าของเสียงนุ่มๆโง่ๆนั่นยิ้มพร้อมเดินโบกมือให้เพื่อนหุ่นไปตามทางอย่างกับนางงาม ก่อนเดินกึ่งวิ่งเหยาะๆมาหาเขาอย่างอารมณ์ดี ร่างสูงกว่าของแอนดรอยด์ยืนมองมนุษย์ที่กางแขนอ้าขากว้างครอบครองพื้นที่ทั้งหมดของเก้าอี้ยาว ราวกับไม่ต้องการให้ผู้มาใหม่นั่งข้าง

    "ได้ความว่าไง"

    "โจ คอลลิน เป็นมนุษย์ที่ติดต่อกับแก๊งแอนดรอยด์นิวเจตรงสลัมเขตH-11ครับ หัวหน้าชื่อชาร์ล"   

    RK900ยกขาข้างหนึ่งที่กางอ้าซ่าของอีกฝ่ายขึ้น จากนั้นก็เข้าไปนั่งข้าง และวางขาเกวินพาดตักตัวเองแทนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น   "พวกนั้นทำธุรกิจโจรกรรมข้อมูล ขายของเถื่อน แก๊งนี้เป็นพวกหัวรุนแรงต่อต้านมนุษย์ กำลังพยายามระดมเงินทุนสำหรับก่อการร้ายอยู่ ก่อนตายโจกับคนในกลุ่มมีปากเสียงกัน เอเลนเห็นเข้าเลยโดนใส่ตู้เซฟพร้อมระเบิด"

    "กัปดักสำหรับตำรวจ ...หุ่นแม่งเหี้ย"

    "ผมก็หุ่นนะครับเกวิน"

    "แล้วฉันพูดอะไรผิด ?"

    "คุณนี่...ควรปรับปรุงคำพูดนะครับ จริงๆเลย..."

    แอนดรอยด์หนุ่มหันหน้าไปอีกทาง ให้คนปากเสียได้สัมผัสถึงความเงียบชัดๆ เกวินตาโตมองสถานการณ์ ชายหนุ่มตัดสินใจว่าจะไม่พูดอะไร และไม่ทำอะไรที่เป็นการขอโทษหรือดูง้องอน แต่สุดท้ายเขาก็หยิบใบโคลเวอร์ที่เพิ่งทิ้งขึ้นมาจากพื้น แล้วยื่นส่งให้โดยไม่มอง

    "เฮ้ มีพลาสติกแฟนคลับฝากนี่มาให้แก"

    เสียงขุ่นเหมือนไม่เต็มใจเรียกให้RK900เหลือบมองของในมือกร้าน ดวงตาสีน้ำตาลเลื่อนไปยังใบหน้าด้านข้างของเกวินที่เหมือนกำลังโดนใครหยิกหลังคออยู่ แอนดรอยด์หนุ่มเข้าไปประคองมือนั้น พร้อมกดริมฝีปากซ่อนรอยยิ้มไว้

    "คุณเก็บไว้เถอะครับ เขาว่าโคลเวอร์สี่กลีบเป็นเครื่องลางทำให้โชคดี"

    "หืม เชื่ออะไรแบบนี้ด้วยเหรอ ประหลาดว่ะ"

    ถึงอย่างนั้นเกวินก็เสียบใบเล็กๆไว้ในซองตราตำรวจซึ่งประดับอยู่ตรงเอว RK900ยิ้มมองตามทุกพฤติกรรมอย่างเงียบๆ แล้วบรรยากาศความสงบก็หยุดลง แอนดรอย์หนุ่มหลับตาเมื่อจู่ๆมีสายเรียกเข้า

    "คุณคริสโทรมาครับ บอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับคุณ"

    "ใครจะไปพูดผ่านปากแกวะไอ้บ้า ถามมันจะเอาอะไร ?"

    "อา ... เขาว่าอย่าเพิ่งไปไหน จะมาหาคุณที่นี่น่ะครับ"

    ไม่ทันขาดคำ รถตำรวจขาวดำก็ทะยานเข้ามาจอดข้างๆอย่างแรงราวกับในหนังบู๊ ท่ามกลางฝุ่นควันที่ตลบขึ้น เจ้าหน้าที่คริส มิลเลอร์กับเจ้าหน้าที่สาวทิน่า เฉิน เปิดประตูรถแล้วเดินตรงมายังเกวินพร้อมสับกุญแจมือให้ ทำเอานักสืบที่นั่งรออยู่ได้แต่นิ่งค้าง

    "เดี๋ยวคริสติน่า... จำเราไม่ได้เหรอ นี่เพื่อนเองนะ"

    "จำด้ายยยย ไอ้คนที่หล่ออย่างกับพระเอกคิงส์เกลฟนั่นนะ แต่แกถูกแจ้งจับคดีอนาจารผู้เยาว์ว่ะ ส่วนฉันจะเตะตูดแกเพิ่ม ถ้ายังเรียกชื่อพวกฉันรวมกันแบบนี้อีก"   คริสพยายามเก็กหน้าขรึมกลั้นขำ ให้สมกับอยู่ในระหว่างปฏิบัติงาน 

    "เดี๋ยวนะ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า"

    "ไม่อ่ะ แกทำท่าตกใจอีกนิดนึงก่อนแล้วจะบอก"

    "สัส นี่โวยวายมาหลายตอนแล้ว เจ็บคอมาก ปล่อยตุพักบ้างเหอะ..."

    "น่า เพื่อความตื่นเต้น จะวิ่งหนีก็ได้นะ รอยิง"

    เกวินตาเหลือกขึ้นอย่างเพลียจิต นึกอยากจะลองทำร้ายเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติหน้าที่ดู แต่ก็ไม่อยากโดนอีกกระทง เขาสูดลมหายใจลึก

    "เชี่ย! ผู้เยาว์ที่ไหนวะ! ชีวิตนี้ตุเอาแต่ผู้ชรา!!!"

    นายตำรวจผิวสีชี้นิ้วฟึ้บไปทางแอนดรอยด์ที่นั่งอึ้งอยู่ข้างๆทันใด จำเลยสำลักน้ำลายพรูด

    "ผู้ปกครองเขา เอไลจาห์ แคมสกี้ ส่งทนายโคตรสวยมาแจ้งความเมื่อกี้เลย ตัวบทเจริโก้มาตรา 18 วรรค 7 ห้ามผู้ใดทำอนาจารแอนดรอยด์ที่เปิดโปรแกรมน้อยกว่าหกเดือนในที่สาธารณะ ต้องระวางจำคุกหนึ่งเดือน หรือปรับไม่เกินสามหมื่นดอลล์ หรือทั้งจำทั้งปรับ"

    "ฉันเห็นเขาหลับตอนเลคเชอร์กฎหมายใหม่"   ทิน่ากล่าวเสริม   "ไปเหอะ หัวหน้าซื้อพิซซ่ารอแล้ว เดี๋ยวชีสหายยืดหมด เอ้า ผู้เสียหาย ฝากอุ้มคนร้ายขึ้นไปเก็บในรถหน่อย"  

    "อ่ะ ครับ"

    "ไม่-ไม่-ไม่ ไอ้บ้าเอ้ยฉันเดินเองได้ !!! ว้อยยยยยยยยย!!!!"


    .....................................


    TBC





Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
GoldenSpoon (@MoneyTalksC137)
เกวินนนน มีเรื่องอีกแล้ว โดนยัดข้อหาอนาจารเฉยเลย ชีวิตแค่โดนทำร้ายยยย 55555
tomei_tan (@tomei_tan)
@MoneyTalksC137 เกวินเข้าสู่ช่วงราหูอม 555555 ช่วงนี้มีแต่เรื่อง แต่ผ่านไปจะต้องดีแน่ๆเลย~~~