My Fictionpanus & chanin
จากกันไกล
  • "คุณศิ ผมมาแล้ว"

     "ทำไมวันนี้มาช้านักล่ะคะ ใกล้จะหมดเวลาเยี่ยมอยู่แล้ว"

     "โอ๋ ผมขอโทษนะครับ พอดีคุยกับนายรุจน์นานกว่าที่คิด พอเป็นเล่มปิดแล้วเขายิ่งจู้จี้มากเป็นพิเศษเลย"

     "ก็ถูกแล้วค่ะ นี่เป็นเล่มจบแถมเป็นการเขียนครั้งสุดท้ายของคุณด้วย ควรจะทำออกมาให้ดีที่สุดอยู่แล้ว"
     
     "เฮ้อ ผมเข้าใจครับ ผมก็เขียนสุดฝีมือเลย ถือเป็นการทิ้งทวนด้วย ไม่ต้องห่วงนะครับ"

     "คุณกันต์ คุณจะเลิกเขียนหนังสือจริงเหรอคะ นี่เป็นงานที่คุณรักมากนะ ฉันไม่เห็นด้วยเลย"

     "ฮื่อ ผมก็อายุมากขึ้นทุกที ถึงเวลาที่ผมจะพัก เปิดทางให้เด็กรุ่นใหม่มั่งแล้วล่ะครับ"

     "ค่ะ คุณก็รู้ว่าฉันเคารพการตัดสินใจของคุณเสมอ แค่เสียดายที่ต่อไปจะไม่มีใครรู้จักนามปากกา        ‘กันไกล’ อีกแล้ว"

     "คลื่นลูกเก่าจากไป คลื่นลูกใหม่ก็มา หมุนเวียนเปลี่ยนกันเป็นปกติ อย่าไปคิดมากเลยนะครับ ผมเชื่อว่าต้องมีคนที่ไม่ลืมชื่อ ‘กันไกล’ แน่นอน"

    "ฟ้ามืดแล้ว คุณรีบกลับเถอะค่ะ จะได้ไม่ถึงบ้านดึกนัก"

    "งั้นพรุ่งนี้ส่งต้นฉบับแล้วผมจะรีบมานะครับ จะได้มาอยู่กับคุณนาน ๆ"

     "รับทราบค่ะ ขอบคุณนะคะ"
                           
    "ผมไปก่อนนะ พักผ่อนเยอะๆนะครับ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

     "ค่ะ เจอกันพรุ่งนี้"
     _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    "สวัสดีครับ กาลกันต์พูดสายครับ"

    "สวัสดีค่ะ ดิฉันโทรจากโรงพยาบาลนะคะ คือคุณศศิรา..."

     "ทราบแล้วครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!!!"

     _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

     "คุณศิ!!! ผมมาแล้ว คุณศิ!!!"

     "คุณ...กันต์"

    "คุณศิ!! อดทนไว้ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว"

    "คุณกันต์ ฉัน...ง่วง...เหลือเกิน"

    "คุณศิ!"

     "....."

     "...นอนเถอะครับ"

     "คุณ...กันต์"

     "คุณเหนื่อยมามากแล้ว พักผ่อนเถอะนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงผม"

     "ฉัน...กลัว"

     "ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยคุณศิ คุณแค่หลับไปเท่านั้น"

     "กลัว...จะ...ไม่...เจอ...คุณอีก"

     "ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี พรุ่งนี้ผมจะรีบมาหาคุณแต่เช้าเลย จะซื้อน้ำเต้าหู้งาดำที่คุณชอบมาด้วย ดีไหมครับ"

     "พรุ่ง...นี้...ตื่น...จะ...ได้...เจอ...กัน...ใช่...มั้ย...คะ"

     "ครับ ผมจะมาแต่เช้าเลย หลับตานอนเถอะนะครับคนดี"

     "คุณ...กันต์ แล้ว...เจอ...กัน...พรุ่ง...นี้”

     “ ครับ...เจอกันพรุ่งนี้"
    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
     
    "หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ"
    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    "สวัสดีครับ"

    "อ้ะ คุณกันต์ ผมรุจน์นะครับ ผมต้องขอโทษจริงๆที่โทรมารบกวนในเวลาแบบนี้ แต่พอดีผมจะเรียนถามคุณกันต์ว่าต้นฉบับที่พึ่งส่งมา คุณกันต์ต้องการจะแก้ไขคำนำไหมครับ...เป็นที่ระลึกถึงคุณศศิรา"

     "...ครับ เดี๋ยวผมจะให้เด็กเอาต้นฉบับที่แก้ไปส่งให้ที่สำนักพิมพ์พรุ่งนี้ นะครับ สวัสดีครับ"
     _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    "สวัสดีครับ ผมรุจน์จากสำนักพิมพ์นะครับ โทรมาแจ้งเรื่องการตีพิมพ์หนังสือของคุณกาลกันต์น่ะครับ...ใช่ครับ ครั้งนี้ก็ครั้งที่ 5 แล้วครับ..."                                

                                                       มีพบย่อมมีพราก          เวียนวน
                                                 หาใดอยู่คงทน                    มั่นไซร้
                                                 กาลจะพรากจากสิ้น            สูญไป
                                                 สุดแต่จดจำไว้                     ซึ่งใจของคน

                                                                                       ด้วยรัก...จากกันไกล

    THE END

    Panus

    *หมายเหตุ : ผลงานชิ้นนี้เคยเผยแพร่ลงใน นิตยสารฏีกาออนไลน์ ประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in