ชั่วโมงขีดเขียนของเน้งเองzkdng
แด่ความรักที่จากไป
  •           เธอบอกเขาในวันหนึ่งว่าคุณพ่อของเธอกำลังจะเสียจากโรคร้ายที่ทรมานชายชรามาหลายปีและในฐานะลูกสาวคนเดียว เธอยินดีทำตามทุกคำขอของพ่อก่อนสิ้นลม

              รวมไปถึงคำขอว่าให้เธอแต่งงานกับชายหนุ่มอีกคนที่พ่อหาไว้ให้

              เขาซึ่งเป็นแฟนหนุ่มตกอยู่ในสภาวะน้ำท่วมปาก ไร้หนทางคัดค้านสิ้นเชิง

              เจ้าบ่าวของเธอเป็นสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อมฐานะทางบ้านร่ำรวย ตัวเองจบปริญญาโทจากต่างประเทศพร้อมรับช่วงต่อของกิจการของครอบครัว มีหน้ามีตาในสังคม

              ส่วนเธอก็เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่รายหนึ่งของประเทศ แม้ไม่เรียบร้อยดังผ้าพับไว้หากความเป็นสาวหัวสมัยใหม่แต่มารยาทอันฝึกปรนมาเนิ่นนานก็ทำให้ทางบ้านผู้ชายรับได้ไม่ยาก

              เทียบกับเขาซึ่งเป็นเพียงพนักงานบริษัทกระจอกๆ คนหนึ่ง

              มันก็สมควรแล้วที่เขาจะเดินออกมา สี่ปีที่ผ่านมา เขาจะถือว่ามันเป็นเพียงฝันดี

    ที่ตอนนี้เขาต้องตื่นแล้ว

    เขายิ้มบอกกับคู่บ่าวสาวบนเวทีผ่านความเงียบงันว่าเขายินดีด้วย

     

    เธอบอกกับเขาในวันหนึ่งว่าหลังจากคุณพ่อเสียเธอจะหย่า

    เขาทำได้เพียงบอกเธอว่าเขายินดีรอและไม่รังเกียจ

    แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้บอกคือ ถ้าเธอได้เห็นตัวเองในกระจกยามอยู่เคียงข้างผู้ชายคนนั้น

    เธอคงจะบอกเขาว่า เขาไม่ต้องทนรอให้เสียเวลา

    เขายิ้ม บอกกับรถยนต์ยุโรปคันหรูซึ่งบดพื้นลาดยางจากไปทิ้งเพียงฝุ่นควันว่าเขายินดีจะรักษาสัจจะ

     

    เธอบอกกับเขาในวันหนึ่งหลังงานศพชายชราล่วงผ่านไปว่าเธอท้อง

    ‘ยังคงรักเขา’ เธอพูด ‘แต่ลูกของเธอควรจะได้เติบโตมากับครอบครัวของพ่อแท้ๆ ที่เพียบพร้อมมากกว่า’

    เขาบอกว่าเขาเข้าใจ และยินดีรับคำสัญญาลมปากครั้งนั้นไว้กับตัว เก็บมันใต้ลึกของหัวใจ ให้มันตายไปจากชีวิตของเธอตลอดกาล

    เขายิ้ม อวยพรให้หญิงสาวในห้องพักผ่านประตูกั้นให้สุขภาพแข็งแรง

     

    เธอบอกกับเขาในวันหนึ่งว่ากำลังจะย้ายรกร้างไปตั้งครอบครัวที่ต่างประเทศเพราะสามีกำลังจะขยับขยายธุรกิจและมันคงเป็นเรื่องดีหากลูกชายวัยสองเดือนของเธอได้โตมากับภาษาที่สอง

    เธอบอกว่าหลังจากนี้เธอคงแทบไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก

    เธอบอกว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาอาจจะได้เจอหน้ากัน

    เธอร้องไห้ สะอึกสะอื้น ละล่ำละลั่กขอโทษ

    เขายังคงยิ้มมองเครื่องบินลำนั้นลับเข้าหมู่เมฆไป

     

    เธอได้รับข่าวว่าเขาป่วยหนักอาการไม่ดีมากนักและอาจอยู่ได้อีกไม่นาน นั่นเป็นสาเหตุที่เธอขอสามีบินกลับมาดูใจคนรักเก่าเป็นครั้งสุดท้าย

    เขาหายไปไม่อยู่ที่โรงพยาบาลตามที่เพื่อนแสนดีคนหนึ่งบอกเอาไว้ ห้องพักผู้ป่วยหลงเหลือเพียงร่องรอยคนเคยอยู่ราวกับตั้งใจหลบหน้า

    หญิงสาววัยกลางคนผู้ไร้ที่ไปจึงตัดสินใจไปยังห้องพักของเขาซึ่งเธอจำที่อยู่ได้เป็นอย่างดี เท่าที่เธอได้ข่าว เขาเองก็ยังไม่ได้ย้ายออกไปไหน

    ประตูอะพาร์ทเมนต์เก่าเปิดออกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ดวงตาสั่นเทาของเธอมองไปรอบห้อง ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นจนน้ำตากบตา 

    รูปของเธอกับเขาตั้งแต่สมัยมัธยมยังคงแปะอยู่มุมผนังในซองพลาสติกใสกันรอยยับ ดอกไม้ทุกดอก ตุ๊กตาทุกตัวอายุมากกว่าลูกชายคนโตของเธอเสียอีกยังคงตั้งอยู่บนตู้กระจกโชว์สภาพยังคงเหมือนใหม่ราวกับวันเวลาไม่อาจทำร้ายมัน

    เขานอนอยู่บนเตียง สภาพย่ำแย่กว่าครั้งล่าสุดที่เธอเจอกันเมื่อหลายปีก่อนมากนัก

    เขาถามว่าเธอมาหาเขาทำไม เขาไม่อยากให้เธอเจอเขาในสภาพแบบนี้ เขาอยากจะเป็นเจ้าชายอยู่ในทุกความทรงจำของเธอเหมือนที่เคยเป็นมาตลอดยามคบกัน

    เธอร้องไห้

    เธอถามว่าทำไมเขาถึงไม่โกรธ ไม่เกลียด ทำไมไม่โวยวาย ทำไมถึงไม่ร้องไห้

    ชายวัยกลางคนยิ้ม เลียริมฝีปากแห้งผาก

    ‘เพราะเขารักเธอ’ เขาพูดเสียงแหบแห้ง ‘เพราะความสุขของเธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา’

    เขายังคงยิ้ม หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า


    ...


    แด่ความสุขของคุณ

    แด่ความคิดถึงของฉัน

    แด่อดีตของเรา

    2017 / 05 / 01

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in