#รักนะไอแมงมุมskyonstr
Episode3 - โศกเศร้า
  •     วันนี้คนป่วยของเราสามารถไปทำงานได้ปกติ ทุกสายตามองมาที่เขาราวกับเห็นผี ทำไมล่ะ แค่โดนยิงเองคิดว่าจะทำอะไรเขาได้หรอ
        โทรุลอยหน้าลอยตาไปที่โต๊ะของตัวเองเพื่อจะนั่งเคลียร์เอกสารที่ทำค้างมาหลายวัน แต่มันกลับไม่มีเลยสักเล่ม คิ้วบางเลิกขึ้นพลางหันไปหารุ่นพี่ที่ยืนชงกาแฟดื่มยามเช้า

    “เอ่อ รุ่นพี่มาซาโตะ เอกสารน่ะ”

    “เอกสารหรอ ทากะมันทำให้หมดไปตั้งนานแล้ว”

    “?”

    “เออ เห็นว่าไม่สบายหนักหรอเรา แย่หน่อยนะ”

    ชายหนุ่มลูกครึ่งยิ้มสดใสก่อนจะเดินกลับไปนั่งกินกาแฟที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
      โทรุแทบไม่ได้ฟังประโยคหลังของรุ่นพี่เลยสักนิด เอาแต่นั่งมองโต๊ะของคู่หูตรงข้าม ที่ตอนนี้เจ้าตัวยังมาไม่ถึง ดูแลดีแบบนี้ต้องเลี้ยงข้าวตอบแทนแล้วรึเปล่า

    ช่วงสายของวัน พวกเขาทำงานกันปกติ 
       ต้องวิ่งจับโจรก้นอีกแล้ว แต่คราวนี้โทรุเป็นฝ่ายวิ่งตามหัวขโมยไป ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนแต่ทากะรู้สึกว่าเพื่อนของเขาวิ่งเร็วแถมยังโดดข้ามสิ่งกีดขวางได้อย่างคล่องตัว จนในที่สุดก็จับขโมยได้สำเร็จ 

      “ทำแบบนั้นได้ไง”

       “ทำไร”

       “ก็วิ่งเร็วๆแบบนั้น อย่างกับยอดมนุษย์”
      
       “ฉันน่ะวิ่งเร็วอยู่แล้ว ที่ผ่านมาฉันอยากให้นายทำงานที่เป็นเกียรติแบบนี้ต่างหาก”
     
    อ้อหรอ อยากให้ทำงาน...ทากะมองย้อนกลับไปในอดีตที่คู่หูของเขาช้าเป็นเต่าตั้งแต่การเดินยันการวิ่ง ครับ เร็วก็เร็ว

      “นี่”

      “ว่า”

      “เย็นนี้ไปไหนไหม”  ร่างสูงพูด

      “ถ้าฉันมีลูกเมียก็คงพาเมียไปฟิตเนส แต่ตอนนี้ยัง”

      “ไปกินข้าวกัน ฉันเลี้ยง”

       “หะ ทำไมอะ”

      “ถึงตอนนั้นฉันจะบอกว่าเพราะอะไร”
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    คืนนั้นทั้งคู่ซื้ออาหารมากินที่บ้านของโทรุ  ทากะเป็นคนเลือกเองสาเหตุเพราะเขาซื้อเหล้ามาด้วย อยากจะเมาให้เต็มที่

     “ขอบใจ”

     “เรื่อง?”

      “เรื่องเอกสาร ตอนที่ฉันไม่อยู่”

    ประโยคนั้นทำให้หน้าใสร้อนฉ่า ใครเป็นคนบอกหมอนั่นกัน

      “เห็นแล้วเกะกะไง”

      “ก็จะขอบใจอยู่ดี” โทรุเกาจมูกเล็กน้อยก่อนส่งสายตาอ้อยอิ่งไปทางทากะ

    บรรยากาศที่เกือบจะหวานถูกขัดโดยเสียงโทรศัพท์ของโทรุ ปลายสายคือพี่ชายของเขาเอง มีอะไรนะป่านนี้แล้ว

    “ฮัลโหล”

    “โทรุ นี่พี่เองนะ” เสียงภรรยาของพี่ชายพูด

    “ครับ? มีอะไรหรอ”

    “คือว่านะ พี่ชายของเธอเขา...”
    .
    .
    .
    .
    สายตาคมจับจ้องไปที่เทปบันทึกวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในร้านสะดวกซื้อ เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ยังจับภาพใบหน้าของคนร้ายที่กระทำการลงมือสังหารพี่น้องร่วมสายเลือดของเขาได้ ใบหน้าของไอสารเลวนั่น
      โทรุก้มหน้าหงุดก่อนจะออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกโดยอ้างว่าจะไปสูบบุหรี่ แต่ทากะรู้ดีว่าโทรุนิสัยเป็นยังไงจึงเดินตามออกไป

      “เสียใจด้วย”

      “อืม....”

      “นายคงรักพี่ชายนายมากเลย”

       “ของมันแน่อยู่แล้ว พี่น่ะ เป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี เป็นลูกชายที่ดี แถมยัง...เป็นพี่ชายที่ดีด้วย...ใครๆก็รักเขาทั้งนั้น....”
       เสียงทุ้มสั่นเล็กน้อยแสดงถึงความรู้สึกอ่อนไหวจนทากะดึงเขาเข้ามากอดเพื่อปลอบใจ โทรุซุกใบหน้าไว้ที่ไหล่สวยจนเสื้อของอีกฝ่ายเปียกพลางใช้แขนกำยำกอดตอบไป

      “ไม่เป็นไรนะพวก ไม่เป็นไร...” มือขาวลูบไปที่แผ่นหลังของเพื่อนเบาๆ ถึงเขาจะชอบแกล้งโทรุ แต่ก็ไม่อยากเห็นนำ้ตาของหมอนี่ เพราะเมื่อถึงตอนที่โทรุร้องไห้ มันต้องเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดในชีวิตของอีกฝ่าย เพราะงั้นทากะจึงไม่อยากเห็น

    “ให้ฉันไปส่งที่บ้านนะ ดึกแล้ว” โทรุพูดทั้งๆที่ยังซุกหน้าอยู่ที่ไหล่

    “ไม่ต้อง”

    “มันอ้นตราย ยังจับคนร้ายไม่ได้เลยนี่...” 

    ฟังดูมีเหตุผล

    “ก็ได้ อย่างน้อยแรงนายก็น่าจะสู้ได้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น”

    จากนั้นทั้งสองก็ค่อยๆเดินเคียงคู่ไปตามทางฟุตบาทยามราตรี 

    “ถ้าจับคนร้ายได้ นายจะทำไง”

    “จะกระทืบให้มันจำหน้าตัวเองไม่ได้เลย”

    “นายเป็นตำรวจนะ ทำได้ที่ไหนเล่า”

    ประโยคของทากะทำให้โทรุหยุดชะงัก

    “งั้นถ้าไม่ได้ทำ...ในนามของเจ้าหน้าที่ตำรวจล่ะ”

    “ห๊า”

    “อ่อ ไม่มีอะไร”

    “ไหวปะเนี่ย นั่งพักสักแปปไหม?”  คิ้วสวยเลิกขึ้นดวงตาจับจ้องไปที่ร่างสูงเพื่อนของเขา 

    “ขอบใจ ฉันไม่เป็นไร” โทรุยกยิ้มบางให้กับทากะเพื่อให้เจ้าตัวสบายใจ

    “ถึงละ ขอบคุณที่มาส่ง....มีอะไรก็โทรมานะ”

    “อื้ม ไปละ ฝันดี” โทรุโบกมือลาก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป.....

    หลังจากงานศพของพี่ชาย ทากะก็ไม่เห็นโทรุโผล่หน้ามาที่ทำงานอีกเลย เขาพยายามติดต่อหรือฝากข้อความเอาไว้หวังว่าเจ้าตัวจะได้รับหรือตอบกลับมาบ้าง เขาไม่ได้ว่าอะไรหรอก เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงจะยังเสียใจอยู่ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา แค่เป็นห่วงว่ากลัวจะเสียใจจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองมากกว่า  
       ช่วงนี้ก็มีข่าวแปลกๆเกิดขึ้นได้ทุกวันๆ รายงานบอกว่าเห็นชายสวมหน้ากากคอยช่วยจับโจรไปทั่ว จนทำให้ตำรวจอย่างพวกเราถูกมองเป็นไองั่ง ไหนจะไอท่าทางกวนตีนไม่รู้ร้อนยิ่งรู้สึกน่าหมั่นไส้เข้าไปใหญ่
       เขาเป็นใคร มาจากไหน แล้วทำแบบนั้นไปทำไม เรื่องนี้เป็นปริศนาเอาไว้ให้ทุกคนคิดจนถึงวันที่ชายคนนั้นจับคนร้ายที่ฆ่าพี่ชายของโทรุมาแขวนเอาไว้หน้าสถานีตำรวจด้วยอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนใยแมงมุม

    ใช่ สิ่งนั้นทำให้ทุกคนในเมืองเรียกเขาว่า
       
      สไปเดอร์แมน

      


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in