หนังสือ หนังสือ แล้วก็หนังสือwhalques
มังงะ // เศษซากอสูร : จุนจิ อิโต้
  • ปกของจริงสวยมากกกเลยค่ะ
    ตั้งแต่เรื่องแรกจวบจนถึงเรื่องสุดท้าย เราสนุกสนานไปกับทุกเรื่องเลย ไม่น่าเบื่อ ไม่จำเจ ไม่ชวนงง ความหลากหลายกับความแปลกมีให้เห็นตลอด บรรดาเรื่องทั้งหมดมี ๒ เรื่องที่ติดอยู่ในใจแม้จะอ่านจบแล้วก็ตาม สองเรื่องนั้นคือ การจากลาที่เงียบงัน กับ นานะคุเสะ มากามิ ค่ะ

    เรื่องการจากลาที่เงียบงัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัว ความรัก การจากลา เริ่มต้นด้วยความสุข ดำเนินไปด้วยความหลอนปนดราม่า และจบลงด้วยความเศร้าปนหน่วง เราชอบการนำเสนอ ผี มาก แทนที่จะเป็นวิญญาณ กลับเป็นเศษซากความทรงจำที่เกิดจากการคิดนึกถึงมากพอกระทั่งเกิดเป็นภาพเลือนรางที่เราเห็น และเสียงพูดแผ่วๆ ที่เราได้ยิน ภาพความทรงจำนี้จะสามารถอยู่ได้จนถึงเมื่อลูกหลานวงศาคณาญาติสามารถทำใจยอมรับการจากไปของบุคคลนั้นๆ เมื่อถึงเวลานั้น เศษซากความทรงจำจะค่อยเลือนจางหายไปในที่สุด อ่านถึงท้ายเรื่องก็มีอีกประเด็นชวนคิด ทุกวันนี้ที่เราใช้อยู่มันเต็มที่แล้วหรือยัง เราให้เวลากับคนที่เรารักหรือยัง ไม่ใช่แค่เต็มที่ในการดำเนินชีวิตตัวเอง แต่เต็มที่กับคนในครอบครัวด้วย คนเรามักไม่ทันได้คิดเรื่องพวกนี้ พอเวลามันเกิดมันก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ปราณีใครเลย ผลสุดท้ายเราอาจจะนั่งเสียดายก็ได้ที่ไม่เคยให้เวลากับคนรอบข้าง อีกเรื่องที่ทำให้เราคิดคือเรื่องการแต่งงานแล้วต้องย้ายไปอยู่กับครอบครัวคู่สมรส ในเรื่องนี้ตัวเอกก็ต้องทำเช่นนั้น ผลที่เห็นได้ชัดคือไม่มีเวลาให้ครอบครัวของตัวเองเลย เราเห็นแล้วอึดอัด ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายย้ายไป ทำไมเราต้องทุ่มให้ครอบครัวเขาขนาดนั้นในเมื่อครอบครัวเราก็มี บทนี้หากอ่านเผินๆ เหมือนจะไม่มีอะไรแต่พอได้นั่งคิดกลับมีเยอะเลย

    เรื่องนานะคุเสะ มากามิ เป็นเรื่องราวของหญิงสาวคนหนึ่งที่หลงใหลในฝีมือการแต่งนิยายของนักเขียนปริศนานาม นานะคุเสะ มากามิ สิ่งที่ดึงดูดเธอคนนี้คือความแปลกประหลาดของตัวละครในแต่ละเรื่องของนานะคุเสะ เธอจึงตัดสินใจส่งจดหมายไปขอพบตัวจริงและคำตอบที่ได้กลับมาคือนานะคุเสะชวนไปบ้านเลยทีเดียว นั้นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราว สิ่งที่ทำให้เราช๊อบชอบเรื่องนี้คือความแปลกของนานะคุเสะนี่แหละ ท่วงท่าทีของเขา และวิธีการคิดค้นตัวละครแปลกๆ ทั้งหมดนี้มันทำให้เรา ห๊ะ ไม่ก็ อึ๋ยยย ตลอดทาง ๕๕๕

    ถือเป็นรวมเรื่องสั้นที่สนุก ครบรส และไม่น่าเบื่อ ยิ่งอ่าน ยิ่งให้เวลา ยิ่งไตร่ตรอง และลองสมมติว่าเป็นตัวละครเจอสถานการณ์นั้นๆ อยู่ ความหลอนก็จะบังเกิด และมันจะเกาะตัวเราในทุกครั้งที่เปิดอ่าน และเพื่อเป็นการเพิ่มอรรถรส แนะนำให้อ่านช่วงกลางคืนยามอยู่คนเดียวนะคะ 👻

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in