My First Storyplavanw19
เรารู้จักกันที่ปีนัง
  • 'เรื่องราวของการเดินทาง มันย่อมพิเศษเสมอ'
    เรามักชอบเดินทางกับคนที่เราเคยรู้จัก เพียงเพราะว่าจะได้ไม่เหงา เพียงเพราะว่าเราจะได้มีเพื่อนคุย แต่หากวันหนึ่งเราต้อเดินทางโดยที่ไม่มีใครรู้จัก เรื่องราวและความพิเศษมันเกิดขึ้นได้เสมอ...

    มันไม่ใช่เพียงแค่ การได้เพื่อนใหม่ร่วมเดินทาง แต่มันความรู้สึกใหม่ ๆ ที่เราได้เรียนรู้ตัวเอง เรียนรู้เขา  อาจจะบ้างเวลาสั้น ๆ ที่เรามักจะยังตัดสินใจอะไรไม่ได้ หากแต่มันคือช่วงเวลาหนึ่งที่ระหว่างเราได้มีร่วมกัน เรื่องราวของฉันอาจจะไม่ได้สวยหรูแต่อย่างใด แต่ฉันประทับใจใน "ความเทคแคร์" ของคนแปลกหน้า มันมีเพียงสองอย่างที่มิตรภาพระหว่างเราได้เกิดขึ้น นั่น คือ พลาสเตอร์ยาและขนมเค้ก 

    ใครจะไปรู้ คนแปลกหน้าที่เรียนที่เดียวกัน แต่คนละคณะ เราไม่เคยพบเจอ  กระทั่งการถูกกำหนดตามการโคจร จนเราได้มารู้จักกันในค่าย ในตอนที่ฉันอยู่ปี3 และเขาก็เช่นเดียวกัน 

    ฉันเชื่ออย่างนะว่า ทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตคนเรามักมจังหวะของมันเสมอ 
    บางคนอาจจะเข้ามาเพียงเพราะให้รู้จักและจากไป 
    บางคนแค่ได้พูดคุยและก็หายจากกัน 
    อาจมีหลาย ๆ ครั้ง หลาย ๆ หน ที่เรามักจะรู้จัก มันคงไม่ใช่เวลาของมัน

    สำหรับอีกฝ่ายอาจจะ "ใช่" 
    แต่สำหรับอีกฝ่าย "อาจจะไม่ใช่" 

    ความสัมพันธ์และมิตรภาพในครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน 

    ว่ากันว่าผู้หญิงเรามักแพ้กับคนใส่ใจ ตอนแรก ๆ ฉันเฉย ๆ กระทั่งการกระทำของเขามันยิ่งทำให้เราต้องยอมรับตัวเอง และใครจะไปรู้หากนั่น คือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพและความสัมพันธ์ 

    บทสนทนามากมายที่ก่อเกิดระหว่างเดินทาง เสียงหัวเราะและรอยยิ้ม มันเป็นสิ่งที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ เราชอบช่วงเวลาเหล่านั้น มันดูมีความสุข 

    ความที่ฉันใส่รองเท้าผิดประเภท มันไม่เหมาะกับการทำกิจกรรม world wide walk ประสบการณ์ที่เขาเคยเจอเลยถูกส่งต่อมาที่ฉัน และเป็นคำถามซ้ำ ๆ จนฉันต้องยอมในการกระทำของเขา และพูดตัดบทไปว่า "ไว้เจ็บเท้ามาก ๆ จะส่งข้อความไปบอกเองนะ" จนเช้าวันใหม่มาถึง เขาก็หยิบยื่นพลาสเตอร์ยามาให้ มีเพียงคำสั้น ๆ ที่พูดเพียงแค่ว่า "ขอบคุณ" และรอยยิ้มที่เขาส่งมา 

    พวกเราเดินทางต่อไปสักพัก ฉันที่ติดอาหารเช้าเริ่มงอแงและพูดบ่นกับตัวเองว่า...
    "หิวข้าว" ไม่รู้ว่าพูดซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ กี่ครั้ง จนเขาต้องเปิดกระเป๋าตัวเองและหยิบขนมเค้กมายื่น
    "เอาไปกินนะ เห็นบ่นว่าหิวข้าว" ฉันรับมาแบบงง ๆ แต่ก็ไม่ลืมขอบคุณ 

    เรื่องราวของคนแปลกหน้ากับความใส่ใจที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่มันกลับอ่อนไหวพิเศษกับอีกคนที่แพ้ในความใส่ใจ คนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จัก เรื่องราวเล็ก ๆ แต่มันยังคงพองโตในความรู้สึก 

    เพราะเรื่องราวของการเดินทาง มันมีเรื่องราวของมันเสมอ...
    รองเท้า พลาสเตอร์ยา ขนมเค้ก เธอ และเรื่องราวของเรา 
      






























Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in