หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
ขอโทษทีไม่ได้คบใครที่หน้าตา : เยว่เซี่ยเตี๋ยอิ่ง


  • ชื่อหนังสือ : ขอโทษทีไม่ได้คบใครที่หน้าตา - 人不可貌相
    ผู้แต่ง : เยว่เซี่ยเตี๋ยอิ่ง - 月下蝶影
    ผู้แปล : เป่าหลุน, Huang Liyuan
    สำนักพิมพ์ : อรุณ
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ธันวาคม 2563)
    จำนวนหน้า : 869 หน้า (372+497)
    รายละเอียด : เรื่องราวความรักหวานซึ้งโรแมนติกของ 'เหยียนซี' ผู้ประกาศข่าวแสนสวย กับ 'หยวนอี้' หนุ่มนักธุรกิจชื่อดัง เมื่อเหตุการณ์ต่างๆทำให้พวกเขาได้พบกัน
    หยวนอี้ นายน้อยรองแห่งบริษัทยักษ์ใหญ่ในเป่ยจิงด้วยบุคลิค "แบดบอย" ที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมจึงทำให้คนเข้าใจเขาผิดเสมอ
    เหยียนซี พิธีกรสาวที่ดูเปราะบาง หน้าตาน่าสงสารเหมือนเกิดมาพร้อมถูกรังแกได้ตลอดเวลา จนคนทั้งโลกต่างก็เทใจอยากจะปกป้องเธอ
    เพราะรูปลักษณ์ชวนเข้าใจผิดแบบนี้เอง พอสองคนมาเจอกันก็ปะทะคารมกันบ่อยครั้ง แต่ไปๆ มาๆ ทำไมนายน้อยรองปากตะไกร จอมหยิ่ง ถึงกลายเป็นลูกไล่ของพิธีกรสาวขาลุยฝีปากกล้าไปได้นะ เมื่อเขาเริ่มรู้ใจตัวเองว่าชอบเธอเข้าแล้ว แต่พอถึงเวลาจะสารภาพรัก กลับยากเย็นเสียเหลือเกิน คนปากแข็ง ไร้ความโรแมนติก แต่มีหัวใจที่ซื่อตรงอย่างนายน้อบรองหยวน จะทำให้คุณหนูเหยียน สาวหน้าเศร้าผู้มีหัวใจเปี่ยมอารมณ์ขัน รู้ความในใจของเขาได้อย่างไร


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    มาถึงเรื่องสุดท้าย(?)ที่อ่านในปี 2020 นี้ เป็นเรื่องที่ออกใหม่ในเดือนธันวาคมปีนี้ด้วยเช่นกัน ผลงานของนักเขียนที่คุ้นเคย เยว่เซี่ยเตี๋ยอิ่ง หรือ เยวี่ยซย่าเตี๋ยอิ่ง (แล้วแต่ใครจะถนัดแบบไหน)

    สำหรับนักเขียนท่านนี้ น้ำฝนก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ถ้านับจากเรื่องที่เคยอ่านมา (โดยไม่นับที่ดองไว้) บางเรื่องก็ถูกจริต อ่านแล้วถูกอกถูกใจ บางเรื่องก็ติดจะเฉยๆ บางเรื่องก็อยากเท อย่างเรื่องว่าด้วยอาชีพนางสนมน้ำฝนหยิบมาอ่านซ้ำบ่อยมาก เรื่องตัดสินคนจากหน้าตาก็ต้องเจอแบบนี้อ่านแล้วรู้สึกเฉยๆ พอมาอ่านเรื่องสวัสดีครับคุณภรรยาก็น่ารักดีกลับมาฮีลลิ่งตัวเองได้ แต่เสมือนไข่มุกเสมือนหยกกลับไม่ถูกจริตกัน แล้วเพราะเป็นแบบนี้ก็เดาไม่ได้ว่าเรื่องที่ออกมาใหม่นั้นจะดีหรือร่วง จะรอดหรือเท พอมีผลงานของนักเขียนท่านนี้มาทีไรก็ตัดใจที่จะไม่อ่านไม่ได้ ต้องหามาอ่านทุกที แล้วลุ้นดวงกันหน้างาน

    ซึ่งผลของการลุ้นดวงในรอบนี้ เรื่องนี้ยังไม่สามารถแซงหน้าว่าด้วยอาชีพนางสนมได้ น้ำฝนยังคงชอบเรื่องนั้นมากกว่า (เทียบแค่นักเขียนท่านนี้นะ) แต่ตีคู่ความชอบแบบสูสีมากับเรื่องสวัสดีครับคุณภรรยาเลย ไม่แน่ใจว่าน้ำฝนหยิบนิยายเรื่องนี้มาอ่านในช่วงที่อยากอ่านนิยายแนวสบายๆ เบาๆ ด้วยหรือเปล่านะ เหมือนมาถูกจังหวะพอดี ตรงความต้องการ เลยอ่านแล้วรู้สึกดี

    มาว่ากันที่เรื่องราวก่อน

    เรื่องนี้ดำเนินเรื่องโดยโฟกัสที่เหยียนซี นางเอกของเรื่องเป็นหลัก เรื่องราวเริ่มจากที่นางเอกที่เพิ่งเรียนจบ ป.โท และจัดการกับธุระต่างๆ เกี่ยวกับแม่แท้ๆ ที่เพิ่งเสียไปเสร็จได้แพ็คกระเป๋าเดินทางกลับมาอยู่บ้านเกิดที่เป็นบ้านของพ่อหลังจากที่ไม่ได้กลับมาตั้งแต่พ่อกับแม่หย่ากันไปเมื่อ 9 ปีก่อน แต่เธอไม่ได้ดูขาด เพราะทั้งคู่แยกทางกันด้วยความเข้าใจและต่างฝ่ายต่างไม่ได้มีครอบครัวใหม่ แค่แยกกันใช้ชีวิตในวิถีทางของตัวเอง และแสดงออกให้เธอรับรู้ว่าทั้งคู่รักและห่วงเธอมากแค่ไหน จนแทบจะไม่มีใครรู้เลยว่าพ่อกับแม่ของเธอหย่าร้างกันแล้ว

    แล้วด้วยความที่เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อที่ร่ำรวยจากการทำธุรกิจจนถือว่าเป็นเศรษฐีใหม่ของเมืองก็แทบจะไม่ต้องรีบหางานทำ แล้วพ่อของเธอก็ไม่ได้บังคับให้มาช่วงดูกิจการของที่บ้าน เธอเลยมีเวลาว่างที่จะทำในสิ่งที่เธออยากทำ (เล่นเกมออนไลน์ วาดการ์ตูน ออกไปช็อปกับเพื่อน) จนเมื่อมีเพื่อนของพ่อมาทาบทามอยากให้เธอเป็นพิธีกรให้กับรายการทีวีเล็กๆ รายการหนึ่ง เธอก็ตอบตกลงเพราะเริ่มจะเบื่อกับการอยู่ว่างๆ

    ซึ่งถ้ามองจากหน้าตาของเธอที่ดูน่าสงสาร ดูเปราะบาง ดูเหมือนจะถูกรังแกได้ตลอดเวลาเลยทำให้คนรอบตัว (ที่ไม่สนิท) ต่างพากันช่วยเหลือ และเอ็นดูเธอตลอด จนเกิดเรื่องราวที่ได้พบกับพระเอก ผู้เสียหายร่วมในอุบัติเหตุรถชน เขาเป็นคนหล่อแบบร้ายๆ หน้าตาดูไม่เป็นมิตร ดูแบดบอย และไม่ค่อยยิ้ม ซึ่งทำให้คนภายนอกหวาดกล้วว่าจะโดนหาเรื่องเข้า แต่คนๆ นี้กลับเป็นคนที่พาเธอออกมาจากรถที่ถูกชนด้วยกริยานุ่มนวล แต่ด้วยเจตนาที่ดีแต่ปากไม่ค่อยดี หรือไม่รู้วิธีพูดที่ดีของพระเอกทำให้ทั้งคู่เถียงกันบ่อยๆ แล้วผลัดกันยอมอีกฝ่าย

    พระเอกยอมเพราะมองว่า อย่าไปอะไรมากกับผู้หญิง เธออาจจะเพี้ยน
    นางเอกยอมเพราะตำแหน่งนายน้อยหยวนที่ต้องเกรงใจ และไม่อยากให้งานของตัวเองและพ่อมีปัญหา

    ทั้งคู่เหมือนพรหมลิขิตชักพาจนทำให้มาพบเจอ ให้ได้ด่า เอ๊ย เถียงกัน ได้ช่วยหลือกันจนพัฒนาความสัมพันธ์จากคนที่รู้จักด้วยความบังเอิญ มาเป็นคนที่พบหน้ากันบ่อยครั้ง แล้วเลื่อนมาเป็นเพื่อน จนสนิทกัน และต่างฝ่ายต่างแอบรักกันเอง

    พระเอกที่ไม่เคยจีบสาว ประสบการณ์ความรักเป็นศูนย์ หาโอกาสขอเปลี่ยนสถานะตัวเอง
    นางเอกที่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาแอบรักเพื่อนสนิท ก็หาทางอ่อย เอ๊ย หาโอกาสว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้

    ความน่ารักของเรื่องก็จะอยู่ที่พระเอกคนซึน ปากแข็งเป็นที่สุด ไม่ตรงกับใจแบบสุดๆ หน้าหนาหน้าทนด้วย เพราะเคยดูถูกเพื่อนและญาติสนิทว่าทำไมต้องคอยถือกระเป๋าให้แฟน ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายไปไหนหมด ต้องมากลืนน้ำลายที่ตัวเองถุยออกไป มากลุ้มอกกลุ้มใจว่าจะสารภาพรักยังไง จะคอยดูแลนางเอกยังไง ต้องทำอะไร อะไรยอมได้ก็ยอม แล้วแค่นางเอกขมวดคิ้วตัวเองก็รูสึกร้อนๆ หนาวๆ เพราะไม่เคยง้อใคร แล้วเขาต้องทำยังไงถึงอีกฝ่ายจะหายโกรธ

    ตลกมาก

    ส่วนนางเอกเป็นคนน่าหมั่นไส้ที่น่ารักจริงๆ ให้นึกภาพสาวสวย ไม่ค่อยสนใจเรื่องราวของคนอื่น สนใจแต่เรื่องของตนเองและคนที่ตัวเองแคร์ มีเงินจากมรดกฝั่งแม่ และมีพ่อที่ตามใจในแบบที่เปย์ไม่อั้น วันๆ ไม่ต้องทำอะไรก็มีกินมีใช้ แต่ก็อยากไปทำงานเพราะว่าง (ทำงานเอาสังคมไรงี้) แต่เธอจริงจังกับงานของตัวเองมาก ได้รับมอบหมายอะไรมาก็ทำอย่างสุดความสามารถ ถึงจะเป็นแค่พิธีกรในรายการเล็กๆ เธอก็ไม่เกี่ยงงาน ทำให้เพื่อนในที่ทำงานที่มองว่าเธอเป็นเด็กเส้น ลูกคุณหนู ไม่น่าจะทำงานเป็นกลับเอ็นดูกันหมด

    พระเอกกับนางเอกมีความคล้ายกันตรงที่มักจะโดนคนตัดสินจากหน้าตาก่อนเสมอ

    พระเอกหน้าโหด ดูเหมือนนักเลงที่พร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา แต่แท้จริงแล้วค่อนข้างเคร่งครัดต่อตัวเอง ไม่ว่าจะเวลาขับรถ เวลาทำงาน แม้แต่เวลานอน ส่วนนางเอกหน้าตาน่าสงสาร ข้อดีคือจะมีคนเอ็นดูเสมอ แต่ข้อเสียคือมักจะมีคนมารังแก แน่นอนว่าความน่าตาดูน่าแกล้งน่าสงสารเป็นภาพลวงตา เพราะถ้าใครมาข้ามเส้นที่เธอขีดไว้ เธอจัดการไม่มีเหลือ

    แต่เรื่องนี้ ไม่ได้มีแค่เรื่องการตัดสินคนอื่นจากหน้าตาที่เป็นตัวชูโรงและเป็นชื่อเรื่องเท่านั้น มีปมและพล็อตที่มากกว่านั้นด้วย

    เรื่องครอบครัว

    ปมครอบครัวเป็นอะไรที่น้ำฝนประทับใจในเรื่องนี้มาก นักเขียนถ่ายทอดเรื่องราวและความแตกต่างของการเลี้ยงลูกออกมาได้อย่างตรงและชัดเจน โดยไม่ได้ตัดสินหรือทำตามสูตรสำเร็จของนิยายหลายเรื่อง อย่างในเรื่องครอบครัวของนางเอก ที่พ่อกับแม่หย่ากัน แต่ตัวนางเอกก็ไม่ได้รู้สึกว่าคือปัญหา ไม่ได้รู้สึกว่าขาด เพราะพ่อกับแม่ของเธอคอยบอกและสอนว่าพวกเขาทั้งคู่รักเธอ พ่อกับแม่ของเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอสำคัญและเป็นลูกสาวที่เขารักมากแค่ไหน ทำให้วันที่เธอที่อยู่กับแม่มาตลอดไม่รู้สึกว่าเกิดช่องว่างระหว่างเธอกับพ่อ เธอยังคงสนิทใจและเชื่อมต่อความรักความสัมพันธ์ด้วยกันได้

    ต่างจากครอบครัวของแม่ของพระเอกที่อยู่กันอย่างอบอุ่น มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย แต่ด้วยความเห่อลูกสาวคนโต เลยเลี้ยงมาแบบตามใจ และติดนิสัยแบบเจ้าหญิง ทำให้เป็นส่วนหนึ่งของการเกิดปัญหาในรุ่นหลาน ซึ่งก็คือครอบครัวของพระเอกที่อยู่กับพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อแม่พี่ชายและตัวเขา แต่รู้สึกเหมือนคนสองครอบครัวอยู่บ้านร่วมกันมากกว่า พ่อกับแม่ พี่ชายแล้วก็ตัวเขา และไม่ว่าจะรวย มีชื่อเสียง มีรากฐานทางสังคมที่ยิ่งใหญ่ มีคนอิจฉาที่เกิดในตระกูลที่โด่งดัง ดูเป็นครอบครัวที่รักใคร่กัน แต่เมื่อกลับบ้านไปก็ไม่ต่างจากคนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกันอยู่ดี

    และครอบครัวของอีกตัวละครหนึ่ง ที่โด่งดังมีชื่อเสียงเหมือนกัน แต่ด้วยความที่มีปัญหาภายในที่ไม่สามารถแก้ไขได้ อีกทั้งมีความซับซ้อน จนลุกลามและไม่สามารถเรียกว่าครอบครัวได้

    คำพูดหลายๆ ประโยคและการกระทำหลายๆ อย่างของตัวละครที่เกี่ยวกับปัญหาครอบครัวทำได้ดี ถึงจะไม่ได้จี้และขยี้ปมของพระเอกเยอะเพราะเดี๋ยวหลุดจากการเป็นนิยายรักไป แต่จุดจบของเรื่องก็ถือว่าทุกคนได้รับรู้ว่าผลจากการกระทำนั้นของตัวเอง ส่งผลต่อคนรอบข้างมากแค่ไหน

    อีกเรื่องคือเรื่องโซเชียล ที่ค่อนข้างจะเข้าเทรนในยุคปัจจุบันมาก ไม่ว่าจะเป็นการบุลลี่ การวิจารย์การคอมเมนต์กันแบบเสียๆ หายๆ การทะเลาะกันระหว่างแฟนคลับกับแอนตี้แฟน การใส่ร้าย การจ้างเพื่อโจมตีฝั่งตรงข้าม การปิดข่าว และการรับมือต่อชาวโซเชียลที่อบอุ่นที่หน้าจอแต่เดียวดายหน้าบัลลังก์

    น้ำฝนชอบการตอบโต้ของพระเอกต่อกลุ่มคนที่มาโจมตีนะ “รอหมายศาลจากทนายของผมแล้วกัน” โพสตรงๆ ไม่อ้อม แล้วส่งเรื่องต่อให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้องจัดการ ตามภาษาคนมีเงิน

    ดีค่ะ น้องชอบ!!

    เกือบลืมบอกไป น้ำฝนเพิ่งสังเกตเห็นว่าทั้งสองเรื่องใช้นักแปลคนละคน รู้ตอนอ่านจนจบทั้งสองเล่มแล้วมาพิมพ์อยู่ตอนนี้แหละ ถ้าใครกังวลเรื่องนี้ น้ำฝนก็บอกได้เลยว่าเท่าที่อ่านมาก็ไม่ได้ติดขัดจนเป็นที่สังเกตได้ชัดเลยนะ อ่านเพลินๆ แบบไหลยาวมาเรื่อยๆ

    ขออีกเรื่องๆ

    ถ้าใครอ่านงานของนักเขียนท่านนี้มาหลายเรื่องแล้ว ก็น่าจะจับสังเกตแบบน้ำฝนได้ในเรื่องนี้ได้ เพราะมีบางอย่างของเรื่องนี้คล้ายกับเรื่องก่อนหน้า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตัดสินคนอื่นจากรูปกายภายนอก เรื่องการที่นางเอกเจอแฟนเก่าที่นอกใจ แต่ถึงจะรู้ว่าจุดไหนมีประเด็นที่เหมือนกับเรื่องก่อนหน้าที่เคยอ่านมา พออ่านไปก็ไม่ได้ทำให้เบื่อหรือเซ็งในความเหมือนเพราะปมหลักของเรื่องและการนำเสนอมีความต่างกันอยู่ค่อนข้างมาก เหมือนนิยายคนละเลยจริงๆ ดังนั้นไม่ต้องกังวลตรงจุดนี้นะ ยังคงอ่านเพลิน อ่านสนุกอยู่ (แต่ถ้าเรื่องต่อไปมีอะไรอย่างนี้อีก ก็ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน)

    อื่นๆ ใดๆ ล้วนดี ความน่ารัก ความซึนที่ทำให้รู้สึกอ่านแล้วเพลิน ถึงจะมีบางช่วงที่ดูยืดๆ ไปบ้างนิดๆ หน่อยๆ แต่ไม่ได้ออกทะเลจนน่าเบื่อ ว่ากันง่ายๆ คือ น้ำฝนอ่านเรื่องนี้จบได้ในวันเดียว ในแบบที่อ่านทุกตัวอักษร ไม่ข้าม เพลินแค่ไหน คิดดูวววว

    เรื่องนี้เหมาะกับสายหวานที่ชอบพระเอกซึนนิดๆ แต่รักจริงมากๆ แนะนำเลย เหมาะกับคนที่ต้องการพักสมองจากนิยายหนักๆ ต้องการอะไรเบาๆ ง่ายๆ ด้วย

    แนะนำเลยจริงๆ ถือว่าประทับใจและดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องของสุดท้ายของปี (มือไม่เสียเหมือนปีก่อนๆ ฮ่าๆ)




    ชมมาซะเยอะ ขอซุบซิบบอกสักนิด

    แอบเจอส่วนที่ผิดที่ตกใจว่าทำไมผิดด้วยเหมือนกัน น้ำฝนไม่ได้จดหน้าไว้ว่าหน้าไหน แต่ถ้าอ่านทุกตัวอักษรจริงๆ จะเจอเพราะค่อนข้างชัดเจน
    น้ำฝนเจอ “เแ” ในนิยาย สระ เ- แล้วต่อด้วย สระ แ-
    ในรูปประโยคนั้นควรเป็น สระแอ ที่อยู่ตรงตัว C
    การที่เจอ “เแ” ในนิยายทำให้น้ำฝนเดาจากความเข้าใจว่ามีการพิมพ์ เ- ไปสามตัวแล้วโปรแกรมก็ปรับให้ auto หรือเปล่านะ? เดานะ เดา

    น้ำฝนรู้มาว่าบางคนมักจะใช้วิธีพิมพ์ สระเอ ที่อยู่ตรงตัว G สองตัวติดกันแทนเพราะตอนอ่านก็อ่านเข้าใจเหมือนกัน แต่ถ้าสังเกตดีๆ การพิมพ์สระเอสองตัวติดกันกับสระแอเลย ระยะห่างของตัวอักษรจะไม่เท่ากัน
    เเ

    ด้านบนคือสระเอสองตัว ด้านล่างคือสระแอ
    จะเห็นถึงระยะห่างระหว่างกันจริงๆ เลยจับได้ว่าผู้พิมพ์พิมพ์อะไรยังไงแบบไหนมา

    ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไรนะ แต่เพราะนิยายเรื่องก่อนหน้า (จำไม่ได้ว่าเรื่องไหน) มีการพิมพ์ผิดในลักษณะนี้ให้เห็นเกือบทั้งเล่ม “เแ” บ้าง “แเ” บ้าง แล้วก็เจอสระแอ ที่พิมพ์มาจากการกดสระเอสองครั้งในโซเชียลเลยทำให้เห็นได้ไว

    คิดว่า ถ้ามีพิมพ์ 2 ออกมาก็อยากจะให้ปรับคำผิดตรงนี้หน่อย มันแปลกๆ ส่วนคำผิดอื่นๆ อาจจะต้องให้ไปช่องอื่นค่ะ ฮ่า น้ำฝนคลังคำศัพท์ค่อนข้างน้อยไม่เชี่ยวชาญเรื่องคำผิดในนิยายจริงๆ //กระซิกๆ



    P.S.
    → เรื่องที่ดองไว้ก็ยังดองไว้อยู่ ควรหาเวลาอ่านแล้วไหมนะ...

    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in