หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
นายขี้อายกับยัยแก้มแดง | โม่เป่าเฟยเป่า


  • ชื่อหนังสือ : 密室困游鱼 - นายขี้อายกับยัยแก้มแดง
    ผู้แต่ง : 墨宝非宝 - โม่เป่าเฟยเป่า
    ผู้แปล : จิ้งจอกธารา
    สำนักพิมพ์ : อรุณ
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (กันยายน 2563)
    จำนวนหน้า : 680 หน้า (326+354)
    รายละเอียด : เกียรติยศและประสบการณ์ทั้งหมดในอดีตจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง...นับแต่วินาทีนี้

    เธอเคยเป็นสไนเปอร์มือหนึ่งแห่งวงการอีสปอร์ตจีน "Appledog" เพื่อสานฝันที่ยังไม่เป็นจริงให้กลายเป็นความจริง ทำให้เธอรับเป็นผู้จัดการทีมและนักพากย์ของสโมสารอีสปอร์ตอันดับต้นๆ ของจีน

    เขา "Dt" เด็กหนุ่มอัจฉริยะผู้เข้าสู่วงการเพราะเธอทำให้เขาหลงรักอีสปอร์ต พยายามไขว่คว้าทุกเกียรติยศและรางวัลเพื่อทำให้ความฝันของเธอเป็นจริง

    พวกเขาเจอกันเพราะพรหมลิขิต ความรักความมุ่งมั่นต่อเกมกีฬาของเธอทำให้เขาเฝ้ามองเธอมาโดยตลอด เมื่อบุพเพอาละวาดโชคชะตาบันดาล ความรักของทั้งคู่จะลงเอยอย่างสุขสมหวังหรือไม่ ในเมื่อเธอยังมีรักแรกที่ค้างคาใจ



    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน


    ช่วงนี้กำลังเห่อหนังสือใหม่ หนังสือที่เพิ่งเข้ามาอยู่ใน #กองดองของน้ำฝน พอเห่อก็มีแรงใจอยากอ่าน เล่มนี้ก็เหมือนกัน น้ำฝนเพิ่งได้มาช่วงงานหนังสือก็หยิบจับมาอ่านสักหน่อยก่อนจะไปตามดูซีรีส์ทีหลัง

    เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของเด็กสาวที่ถือว่าเป็นตำนานคนหนึ่งในยุคที่กีฬาอีสปอร์ตยังไม่มีชื่อเสียง และถือถือว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่บุกเบิกเส้นทางสายนี้ 

    อ้ายฉิงในวัย 18 ปีที่เข้าแข่งขันเป็นตัวแทนประเทศจีนที่สิงคโปร์หลังจากหายหน้าจากวงการอีสปอร์ตไปสามปีก็เหมือนได้จุดไฟในตัวเองอีกครั้งเมื่อเห็นนักกีฬารุ่นน้องที่ร่วมเดินทางไปกับเธอและเห็นเพื่อนเก่ารวมถึงแฟนเก่าที่บังเอิญพบกันในงานนั้น แต่ถึงอย่างนั้น เพื่อให้ใจตัวเองนิ่งและสงบ เธอได้ตัดใจหันหลังวงการนี้อีกครั้งหลังจากที่คว้าเหรียญทองให้กับประเทศจีนได้ ถึงแม้วันนั้นเธอจะได้พบเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์และมีเอกลักษณ์จนเธอจำเขาได้ขึ้นใจ

    เธอยังมีความฝัน เธอยังอยากทำตามความฝันนั้น ความฝันที่เธอในวัย 15 พยายามสร้างมันมา แต่เธอยังก้าวข้ามผ่านความทรงจำบางอย่างแลยังติดค้างใครบางคนอยู่ทำให้เธอยังตัดสินใจไม่ได้ จะกลับไปเป็นเด็กมหา'ลัยใช้ชีวิตปกติ หรือเด็กสาวแห่งตำนานที่ในยุคนั้นเด็กผู้ชายหลายๆคนนำรูปภาพของเธอขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์

    แล้วก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก พี่สาวของเธอได้ชักนำโลกที่เธอหันหลังให้กลับมาหาเธออีกครั้ง ครั้งนี้เธอได้เจอเด็กผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ได้พบเรื่องราวของเพื่อนในอดีตและคนในวงการ รวมไปถึงจุดประกายบางอย่างในตัวเธอขึ้น

    เวลาผ่านไปอีกสี่ปี เธอได้กลับมายืนในสปอร์ตไลท์อีกครั้ง แต่ไม่ใช่ในฐานะนักกีฬาอีสปอร์ต แต่เป็นในฐานะนักพากษ์และผู้จัดการทีม ความฝันของเธอที่เธอยังทำไม่ได้ เธอจะส่งผ่านสิ่งนั้นให้กับคนในทีมเพื่อให้ความฝันของเธอเป็นจริง และฝันของทุกคนในอดีตของเธอสำเร็จด้วยเหมือนกัน

    น้ำฝนบอกเลยว่า น้ำฝนไม่ได้เป็นสาวสายเกม สกิลเล่นเกมที่ไม่ใช่ The Sims หรือ TsumTsum เป็นศูนย์ แต่สามารถอ่านเรื่องนี้ได้โดยที่ไม่งงและไม่ท้อไปก่อน (โอเค๊ อาจจะมีพื้นๆบ้างเพราะเคยกุ๊กกิ๊กกับหนุ่มติดเกมทำให้รู้จักบางเกมในนิยายบ้าง เคยดูแข่งออนไลน์ด้วย และเป็นชาวด้อมร้อนในที่รับเลี้ยงนกอ้วนอยู่) มองรวมๆ ถือว่าเรื่องนี้สำนวนอ่านง่าย ใช้ภาษาได้ดี ย่อยง่าย ไม่มีสะดุด ทำให้อ่านแล้วเพลิน ถึงจะมีศัพท์เกมมาให้เห็น แต่ในเรื่องมีเชิงอรรถอธิบายไว้ค่อนข้างดี 

    น้ำฝนชอบการวางเรื่องที่เหมือนจะค่อยๆ ให้นักอ่านมีความรู้ ความเข้าใจในโลกของอีสปอร์ตก่อนว่าคืออะไร ต่างจากการเล่นเกมออนไลน์ยังไง ต่างจากกีฬาชนิดอื่นๆที่ตรงไหน ผ่านการเล่าเรื่องของนางเอกที่ถือว่ามีประสบการณ์ในวงการนี้ค่อนข้างเยอะ ไม่ว่าจะเป็นการบุกเบิกกีฬาแนวนี้ การฝึกซ้อม ข้อจำกัดต่างๆ ความลำบาก รวมไปถึงปัญหาที่มักจะเกิดขึ้นได้จากวัยรุ่นในวัน 14-20 ที่ขับเคลื่อนตัวเองและความฝันด้วยอารมณ์และความรู้สึก มีคนที่ไปรอด มีคนที่ไปไม่รอด มีคนที่รั้นที่จะไปต่อเพราะยังตัดใจไม่ได้ ยอมสละตัวตนขอแค่ได้อยู่ในวงการต่อไป และมีคนที่ในวงการต่างกล่าวถึง มีแฟนคลับ มีค่าย มีสโมสร มีภาพลักษณ์ เป็นไอดอลแต่เมื่ออยู่ในโลกปกติกลับเป็นแค่คนไร้ชื่อเสียง 

    ตำนานคือตำนาน และตำนานจะอยู่ตลอดไปจนกว่าจะมีคนโค่นล้มมัน

    นางเอกถือว่าเป็นตำนานของคนในยุคปัจจุบัน ที่เหมือนจะอยู่จุดสูงสุดของวงการ ก่อนที่ทีมจะยุบลงโดยทิ้งให้ทุกคนสงสัยว่าเพราะอะไร พอหายหน้าจากวงการไปจนตัดสินใจกลับมาอีกครั้งด้วยการเป็นคนเบื้องหลัง เพราะอยากทำตามความฝันที่เธอในวัยนั้นยังทำไม่สำเร็จ

    รู้สึกฮึกเหิมมากตอนอ่าน เพราะการเล่าเรื่องแบบค่อยๆให้นักอ่านซึมเรื่องราวต่างๆ ก่อนค่อยเข้าสู่ความเป็นจริงในปัจจุบันทำให้อินและมีอารมณ์ร่วมไปกับเนื้อเรื่องได้ง่าย ถึงจะขัดความโมเม้นพระ/นางไปบ้างในช่วงแรก แต่แบบ... ครั้งแรกที่เขาเจอกัน ฝ่ายชายอายุ 15 ฝ่ายหญิงอายุ 18 จะโชว์หวานเลยก็ตะขิดตะขวงใจไปหน่อย เขาเพิ่งเจอกันตัวเป็นๆ เลยโอเคกับการบอกเล่าความเป็นมาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นความหลังของนางเอก ไปจนถึงแรงบันดาลใจของพระเอกและโลกของวงการอีสปอร์ตให้ค่อยๆ ซึมเรื่องราวของคนทั้งคู่ผ่านเวลาที่ผ่านไป แต่ก็มีอะไรให้อมยิ้มบ้างระหว่างรอพระเอกโต (หัวเราะ)

    พอทุกอย่างเข้าที่ก็เข้าสู่ความเป็นจริงที่ทุกคนต่างโต ต่างมีความคิด ต่างมีความรับผิดชอบและมีหน้าที่ของตัวเอง มาถึงจุดนี้ก็เริ่มลงลึกถึงวงการแข่งอย่างจริงจัง ทั้งรอบคัดเลือก ไปจนถึงรอบระหว่างประเทศ การสัมพันธ์ระหว่างสโมสร ระหว่างค่าย ระหว่างนักแข่ง ความหลังครั้งเก่า และปมอดีต รวมไปถึงกฏระเบียบ การซื้อตัว การเลือกนักกีฬา และบรรยากาศการแข่งขันก็เริ่มลงลึกมากขึ้น อารมณ์ ความรู้สึก ความคิดและการตัดสินใจจะเป็นในมุมมองที่โตขึ้น ตรงนี้เริ่มสนุกแล้ว คนเขียนบรรยายการแข่งเกมได้เหมือนนักแข่งลงสนามไปอยู่ในเกมจริงๆ พอเห็นภาพได้ ถึงจะงงไปบ้างตามภาษาคนไม่เคยเล่นเกมแนวนี้ แต่ไม่ขัดอารมณ์นิยาย

    มีโมเม้นพระ/นางให้อมยิ้มมากขึ้นบ้างแล้ว (เพราะโตกันแล้ว) นายขี้อายก็ไม่ถึงกับขี้อายเท่าไร น้องเขาแค่เคยชินกับการแอบมองเทพธิดาของเขา(นางเอก)ผ่านหมวกที่มักจะสวมติดหัวอยู่ตลอด และเป็นคนพูดน้อย ถึงน้อยมาก เน้นแสดงออก คอยดูแล คอยเป็นห่วง ตอนเขาจีบกันคือลุ้นมาก ไม่รู้ว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะจีบหญิงยังไงในเมื่อประหยัดคำขนาดนี้ แต่น่ารักจริงๆ ไม่ว่าจะตอนเลิ่กลั่กที่เห็นนางเอกเลือดออก ตอนพยายามข่มใจไม่เผลอทำอะไรที่นางเอกไม่พอใจ ตอนพยายามหาเรื่องคุยแต่ทำได้ไม่ดีพอ แม้แต่ตอนน้อยใจก็ดูน่ารัก เขารักของเขาอยู่คนเดียว ทุกอย่างที่เป็นตัวตนของเขาในโลกของอีสปอร์ตก็มีแต่สิ่งที่สื่อไปถึงตัวนางเอก เป็นเอ็นดูในความรักของเด็กคนนี้มากๆ ถึงน้องเขาจะหึงโหดไปซะหน่อย แต่บทจะขอโทษก็ทำให้น้ำฝนถือกับตีหมอน พ่อเอ๊ยยยย บอกรักตามภาษาคนปากหนักที่ทำเอาทับใจและบทง้อของคนพูดน้อยนี้ก็กร๊าวใจได้เหมือนกัน

    แต่ตอนที่เรื่องราวมาจนถึงบทสรุปและเปิดปมในใจว่าอะไรที่ทำให้ทีมของนักเอกในอดีตต้องยุบ และสาเหตุที่แท้จริงของเรื่องราวในคราวนั้นคืออะไร ทำให้น้ำฝนที่ตอนแรกอยู่เรือพ่อหนุ่มพูดน้อย มีเอนเอียงตอนช่วงเห็นมุมอบอุ่นเป็นไมโครเวฟในอดีต ก็ตัดสินใจก้าวข้ามมาอยู่เรือพระรองทันที ใจบางกับคนๆ นี้มาก พ่อคนเสียสละ พ่อคนรักฝังใจ พ่อคนทำทุกอย่างเพื่อทุกคน ฮืออออ 

    สรุปว่า อ่านได้เพลินๆ ค่ะ สนุก เปิดโลกใหม่ของวงการอีสปอร์ตได้ดี ไม่เคยเล่นเกมก็อ่านได้ พระเอกค่อนข้างพูดน้อยแบบน้อยมากๆ แต่เขามีวิธีแสดงออกทางความรักที่พิเศษเกินใคร (พ่อเด็กแก่แดด) มีให้อมยิ้ม บิดมือ และลุ้นตามทั้งในมุมของการแข่งขันและมุมของความรัก

    ใครที่กลัวจะอ่านไม่รู้เรื่องเพราะไม่เคยเล่นเกม ลองอ่านเรื่องนี้ดูได้ค่ะ อ่านไม่ยากจริงๆ มีเชิงอรรถอธิบายศัพท์เฉพาะ ไม่ทำให้นักอ่านต้องเสียเวลาหาความรู้จากที่อื่นก็อ่านได้ทำความเข้าใจเรื่องได้เลย ไม่งงแน่นอน

    มาค่ะมา มาดูพัฒนาการความรักของเด็กหนุ่มอายุ 12 ที่กันเถอะ (เดี๋ยวๆๆๆ)



    P.S.
    → เจอข้อดีสมัยที่เคยกิ๊กกั๊ก(?)กับหนุ่มติดเกมแล้ว อย่างน้อยก็ทำให้อ่านนิยายสายเกมรอด ฮึฮึ
    → เรื่องนี้ไม่มีแผ่นรองปกหลัง หน้าสุดท้ายของนิยายแล้วเจอปกหนังสือเลย เสียใจจัง (เป็นความระแวงส่วนตัวที่กลัวทำปกหนังสือหายแล้วโดนเนื้อหานิยาย)
    → เดี๋ยวอ่านยัยปลาหมึกจบจะไปดูซีรีส์ต่อเลย~


    More.
    → Goodreads


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in