หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
จันทร์กระจ่างกลางเงาเมฆ : ติงโม่


  • ชื่อหนังสือ : 烏雲遇皎月 - จันทร์กระจ่างกลางเงาเมฆ
    ผู้แต่ง : 丁墨 - ติงโม่
    ผู้แปล : พันมัย
    สำนักพิมพ์ : อรุณ
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (พฤษภาคม 2563)
    จำนวนหน้า : 741 หน้า (377+364)
    คำโปรย : ความลับที่ซ่อนอยู่บนเรือการเล่นกลของมิติแห่งเวลาที่ผกผันเกิดอะไรขึ้นบนเรือลำนั้นกันแน่ และสุดท้ายความรักระหว่างเธอและเขาจะจบลงเช่นไร
    รายละเอียด : นักเขียนนิยายออนไลน์ที่ไม่เคยมีความรักอย่าง ถานเจี่ยว คิดว่าการได้พบ อูอวี้ หนุ่มวิศวะบนเรือสำราญหรู จะเป็นจุดเริ่มต้นความรักที่หวานชื่นยิ่งกว่านิยายเรื่องไหนๆ ทว่าช่วงเวลานั้นกลับสั้นเพียงพริบตา ถานเจี่ยวพบว่าเขาดูแคลนนิยายที่เธอเขียนบอกว่ามันเป็นหนังสือขยะ ทำให้เธอตัดสินใจหันหลังให้เขาทันที หนึ่งปีผ่านไป ถานเจี่ยวได้พบกับอูอวี้ที่เป็นเพียงช่างซ่อมเครื่องยนต์ของอู่รถแห่งหนึ่ง แม้รูปร่างหน้าตาเขาจะเหมือนกันจนแทบเป็นคนเดียว ทว่าผู้ชายคนนี้กลับแตกต่างไปจากอูอวี้คนเดิมที่เธอเคยพบ โชคชะตานำพาคนสองคนให้กลับมาพบกันและชักนำสู่คดีปริศนาที่โยงไปสู่ความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้เหตุการณ์ล่องเรือคราวนั้น รวมทั้งความทรงจำที่สูญหายไปของทั้งคู่


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    น้ำฝนมีหนังสือของติงโม่เกือบทุกเรื่อง ขาดแค่เรื่องไม่ลืมรักเรา (ลืมซื้อ...) กับเซตที่ออกกับสำนักพิมพ์ห้องสมุด 

    แน่นอนว่าทุกเล่มที่มีคือ... ดอง ไม่ได้อ่านเลยสักเล่ม แฮ่ 

    จริงๆ เคยอ่านเรื่องของ ศ.ป๋อ (คดีร้าย... สุภาพบุรุษอันตราย) ยังไม่ทันจะอ่านจนจบ ดันไปดูซีรีส์แทน พอดูซีรีส์จบ ความอยากอ่านต่อคือศูนย์ ไม่สนใจจะอ่านต่อ ก็เลยดอง... (อ้าว) ถือว่ายังไม่ได้อ่านแล้วกันเนอะ เห้อออ 

    น้ำฝนดองนิยายของติงโม่มาหลายเรื่อง จนเมื่อเดือนที่แล้ว บ้านอรุณประกาศว่าจะวางขายเรื่องใหม่ ตอนแรกก็ไม่อะไรหรอก แต่พอเห็นชื่อเรื่องที่มีชื่อเล่นของน้องชายด้วย ...ได้! น้ำฝนมีก็ได้! คิดในใจว่า "เนี่ยยย ถ้าน้ำฝนได้มานะ สัญญาว่าจะอ่าน สัญญาว่าจะไม่ดอง" เพราะเมื่อต้นปี ได้ตั้งเป้าหมายในใจว่า จะไม่ซื้อนิยายเรื่องใหม่มาดองแล้ว ถ้าจะซื้อก็ต้องอ่านทันที! พออ่านจบก็ต้องอัพบันทึกหลังอ่านทันทีด้วย ห้ามดองอะไรทั้งนั้นเด็ดขาด!! ถ้าสังเกตกันดีๆ จะเห็นว่า ช่วงนี้น้ำฝนเริ่มมีอ่านนิยายเรื่องใหม่ๆ มากขึ้น ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ไม่เคยหร๊อกกกจะอัพบันทึกหลังอ่านของหนังสือที่เพิ่งออกใหม่ ไม่มี๊ ไม่มี มีแต่อ่านหลังชาวบ้านชาวช่องเขาตลอด (หัวเราะ) 

    จนเมื่อต้นเดือนน้ำฝนก็ได้เรื่องนี้มา~~ 
    แน่นอนว่า ทำตามความตั้งใจได้ น้ำฝนอ่านจนจบตามความตั้งใจของตัวเองด้วย เย้~~~~~

    พอๆ เขินความชอบดองของตัวเองมาก มาว่ากันถึงเรื่องนี้กันดีกว่า

    นิยายเรื่องนี้ แค่เห็นชื่อนักเขียนก็น่าจะรู้เนอะว่าจะมาแนวรัก สืบสวนสอบสวน แต่พิเศษไปกว่านั้นคือพล็อตเรื่องมีการผสมความแฟนตาซีเข้าไปด้วย 

    ว๊าวมากบอกเลย 

    ว๊าวจริงๆ ด้วยความที่น้ำฝนไม่ค่อยได้อ่านรีวิวนิยายของคนอื่น ไม่ได้ตามนิยายของติงโม่มานาน (ซื้อเก็บอย่างเดียว)  ตัวอย่างนิยายใดๆ ก็ไม่สน พอได้เรื่องนี้มาเป็นเล่ม มองชื่อนักเขียน ในใจคิดไปแล้วไงว่าติงโม่ก็ต้องสอบสวนสืบคดีแน่ๆ คงมาทำนอง ศ.ป๋อ แหละไรงี้ 

    พออ่านไปไม่ทันได้ถึง 50 หน้า 

    บ้าบอที่สุด!! 
    นางทำน้ำฝนหยุดอ่านไม่ได้! จากเดิมพล็อตสืบสวนก็ลุ้นอยู่แล้ว พอมีพล็อตมิติเวลา มีความแฟนตาซีเข้ามาเอี่ยวด้วย ก็ทำเอาลุ้นไปกันใหญ่ ตื่นเต้นตามตัวละครไปหมด ตีหนึ่งมาสามสี่คืนติดเพราะเรื่องนี้เลยจริงๆ พลิกล็อก พลาดจากที่เดา และตกหลุมปมมาหลายรอบ พีคในพีคมีอยู่จริง

    เล่าคร่าวๆ ก่อน 

    นางเอกเป็นนักเขียนนิยายแนวรักสืบสวนสอบสวนที่มีชื่อเสียงในโลกออนไลน์ ไปถูกชะตาเข้ากับหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นแขกมาเข้าพักบนเรือสำราญด้วยกัน คิดในใจว่าดวงดอกท้อต้องมาแน่ๆ แต่ที่ไหนได้ ดอกท้อยังไม่ทันบาน ยังไม่ได้ทันรู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันก็มีเหตุให้นางเอกเหม็นหน้าเขา คิดว่าชาตินี้ ยังไงก็คงไม่ได้เจอกันอีกแน่ๆ 

    เวลาผ่านไปไม่นาน เธอก็ดันมาเจอคนที่มีลักษณะคล้ายกับคนๆ นั้นที่เคยเจอบนเรืออีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าใช่คนๆ นั้นไหม เพราะในใจจะบอกว่าเหมือนก็ไม่ได้ แต่จะไม่เหมือนก็ไม่แน่ใจ เขามีเสน่ห์ดึงดูดสายตาเธอเหมือนกัน แต่ต่างกันที่ภาพลักษณ์ที่แสดงออกมาให้เธอเห็น 

    แล้วก็ดันมีเหตุการณ์ที่ทำให้เธอรู้ว่า เขาคนนี้ คือคนๆ เดียวกับที่เธอเจอบนเรือสำราญลำนั้น แต่ทำไม เขาถึงได้แตกต่างและเปลี่ยนแปลงจนเหมือนคนละคนขนาดนี้ นอกเหนือจากนั้น เขายังทำให้เธอรับรู้ว่า ช่วงเวลาที่เธอคิดว่า ผ่านไปแค่ไม่กี่เดือน แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เลย มันคือหนึ่งปี! และเป็นหนึ่งปีที่เธอแทบจะจำอะไรไม่ได้ เขายังทำให้เธอรับรู้ถึงคดีปริศนาบางอย่างที่เหมือนจะเชื่อมโยงกับสิ่งที่เธอและเขาสงสัยว่าทำไม ช่วงเวลาเธอกับเขาถึงไม่เท่ากัน และทำไมเธอถึงไม่มีความทรงจำอะไรเหลืออยู่เลย

    เล่าแบบคร่าวๆ มาก ไม่กล้าลงเยอะ เดี๋ยวหลุดสปอยล์ จะพาลให้อ่านนิยายไม่สนุกกัน

    อย่างที่บอกไปตอนต้นแล้วว่า เรื่องนี้มีความแฟนตาซีด้วย ซึ่งความแฟนตาซีนี้แหละคือส่วนสำคัญของเรื่องนี้ ความสงสัย ความไม่เข้าใจ และการที่ต้องเล่นกับมิติของช่วงเวลาเป็นความยากลำบากและเป็นสิ่งที่ทั้งพระเอกและนางเอกเลี่ยงไม่ได้ เพราะหลังจากที่กลับจากเรือสำราญ ทั้งพระเอกและนางเอกต่างไร้ความทรงจำกันทั้งคู่ และยังมีเรื่องช่วงเวลาที่ไหลไม่เท่ากันด้วย 

    นางเอกที่เข้าใจมาตลอดว่าตัวเองเพิ่งกลับจากไปเที่ยวมา มาเจอกับพระเอกที่บอกว่าเราไม่เจอกันหนึ่งปีแล้ว ซึ่งการมาเจอพระเอกเหมือนเป็นการเปิดประตูให้นางเอกได้รับรู้ถึงความผิดปรกติในช่วงเวลาปรกติของเธอ แล้วก็ต้องปวดใจไปกับความรู้สึกหลังจากที่รับรู้ว่า อะไรที่ทำให้หนุ่มสุดเนียบบนเรือสำราญคนนั้นกลายมาเป็นช่างฟิตคนนี้

    ตอนน้ำฝนอ่านก็เหมือนค่อยๆ ไขปริศนา ไขความลับ เพื่อตอบข้อสงสัยในใจไปพร้อมๆ กับตัวละครด้วย เหมือนได้เกาะขาพระเอกและแขนนางเอกตามติดตัวละครไปพร้อมๆ กับพวกเขา ไม่ค่อยได้อ่านนิยายที่เขียนในลักษณะนี้ แต่ชอบเพราะได้อ่านได้รับรู้ทั้งในฝั่งของพระเอก และของนางเอกในสถานการณ์เดียวกัน ไม่ทำให้งงหรือเบื่อ กลับร่วมลุ้นและร่วมอินไปกับคนทั้งคู่ 

    อย่างบางทีที่อ่านในมุมนางเอกก็จะมีบางจังหวะที่
    - โอ๊ยยยย พ่อคุณ นางเอกเขาทุ่มสุดตัวขนาดนี้ พ่อจะเล่นแง่อะไรหนักหนา 
    พอสลับบทมาอ่านในมุมพระเอกก็ 
    - โอเค๊ เก็ต พร้อมตบไหล่ด้วยความเข้าใจ แต่ก็คันปากอยากจะบิดเอวกับนิสัยแบบนี้
    ผ่านไปสักพัก 
    - แม่~~ เดี๋ยวก่อนนนนน เขาบอกให้อยู่ตรงนั้น ทำไมไม่ฟัง
    พอสลับบทมาก็ปาดน้ำตา 
    - แม่คุณเอ๊ยยยย อยากทำอะไรก็ทำโลดดดด อะฮืออออ 
    แบบนี้แหละ

    เรื่องนี้เป็นแนวสืบสวน ที่ตัวละครเอกไม่ได้เป็นตำรวจ นักจิตวิทยา หรือทำงานเกี่ยวกับวงการนี้ แต่นางเอกเป็นนักเขียนนิยายสืบสวนสอบสวนก็เลยมีความเข้าใจและความรู้ในวงการนี้มาบ้างตามภาษาคนที่ศึกษาเพื่อสร้างผลงาน ส่วนพระเอกเป็นหนุ่มเนิร์ดสายวิทย์เด็กเรียนแถวหน้าจากมหาวิทยาลัยดังที่มีนิสัยมุ่งมั่นต้องมาพบเจอเรื่องสะเทือนใจจนหันเหความมุ่งมั่นในเรื่องการเรียนและการทำงานมาเป็นความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงและตามหาคนๆ นั้นที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

    ติงโม่ไม่ได้เขียนให้นางเอกเก่งหรือรอบรู้มากจนดูซู หรือพระเอกดูเริ่ดไปทุกอย่างจนไม่มีใครเทียบได้ ตัวละครทั้งคู่มีความบ้ง ความงง และการตัดสินใจพลาดเหมือนคนปกติที่ไม่ได้เชี่ยวชาญในเรื่องของการสืบสวนแต่ต้องมาอยู่ในจุดนี้ด้วยสถานการณ์พาไป น้ำฝนคิดว่านี่แหละคือจุดที่ทำให้น้ำฝนหยุดอ่านไม่ได้ 

    มาถึงเรื่องโมเมนต์ความรักกันบ้าง เดี๋ยวจะคิดไปว่า นี่คือนิยายสืบสวนอย่างเดียว (หัวเราะ) 

    พระเอกกับนางเอกปิ๊งกันบนเรือสำราญ แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้นางเอกปิดประตูใจ จนมาเจอกันอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน 

    นางเอกในหนึ่งปีหลังจากนั้น ก็ยังคงรู้สึกเริ่มสนใจ รู้สึกวิบวับในใจ เหมือนที่รู้สึกบนเรือลำนั้น เหมือนแค่เอาความรู้สึกเก่ามาเล่าใหม่ เหมือนเริ่มปลูกต้นไม้แล้วเพิ่งผลิใบอ่อนออกมา แล้วก็ค่อยๆ เติบโตตามวันและเวลาที่ผ่านไป มารู้สึกตัวอีกต้นไม้ก็โตถอนไม่ได้แล้ว

    แต่พระเอกต่างออกไป เพราะเหตุการณ์บนเรือและคำพูดของนางเองก่อนที่จะถูกปิดประตูใส่หน้า เป็นสิ่งที่พระเอกจำได้ อีกทั้งยังนำทุกคำทุกประโยคของนางเอกในวันนั้นมาเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ เหมือนแสงจันทร์ที่ส่องสว่างในความมืดให้เขาก้าวเดินต่อไปในวันข้างหน้า ให้เขามีแรงใจเพื่อค้นหาความจริง  ความรู้สึกของเขาเริ่มเติบโตมาตั้งแต่บนเรือ และโตมาเรื่อยๆ จนในวันที่เขาพบเจอนางเอกอีกครั้งหลังจากผ่านมาแล้วหนึ่งปี ก็เหมือนต้นไม้ที่โตเต็มที่แล้ว ลำต้นหนาและแกร่ง ผูกพันกันมานาน จะหลับตาไม่สนใจก็ทำไม่ได้ จนตัดทิ้งไปไม่ได้ พยายามเท่าไร ใจก็ไม่แกร่งพอที่จะตัด แล้วยิ่งใกล้นางเอกมากขึ้น รากก็ยิ่งฝั่งลึกลงไปเรื่อยๆ  

    บอกเลยว่า ความรักของช่างฟิต(?)นั้น สุดมาก เป็นคนมุ่งมั่นที่มุ่งมั่นในทุกเรื่องจริงๆ เป็นความรู้สึกที่พ่อจะมุ่งมั่นจนน่าหงุดหงิดเกินไปไหม แต่ก็เข้าใจ แล้วก็สงสารจับใจ แบบนั้น 

    สั้นๆ ว่า เป็นความรักที่ผ่านวันและ(มิติ)เวลาจริงๆ 

    ส่วนเรื่องสอบสวนสืบสวนที่หลายๆ คนอาจจะกลัวว่าอ่านแล้วไม่อิน กลัวจะวิชาการ กลัวจะไม่เข้าใจนั้น บอกเลยว่าไม่มีวิชาการใดๆ ที่อ่านแล้วงงนะ เพราะพระเอกกับนางเอกไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางขนาดนั้น เราจะเรียกรู้และสืบเสาะหาไปพร้อมๆ กันกับพวกเขาจริงๆ 

    แต่เตือนเลยว่า เรื่องนี้ วันและเวลาเป็นสิ่งสำคัญ ผู้คนรอบตัวที่นางเอกและพระเอกพบเจอก็สำคัญ อย่าได้พลาดเลยทีเดียว 

    เริ่มต้นที่เรือ 
    พบกันอีกครั้งที่อู่ 
    แต่จุดจบคือที่ไหน ไปอ่านกันโลดดดดด 

    ลืมบอกไปว่า น้ำฝนชอบความน่ารักของเพื่อนนางเอกนะ แอบดีใจที่มีเนื้อเรื่องตอนพิเศษแบบเบาๆ ให้อ่านด้วย ถึงจะน้อยแต่อิ่มใจดี~ 

    เสียดายปกจัง ถ้าหน้าปกเป็นดวงจันทร์ที่ต่อกันเป็นครึ่งวงกลมคิดว่าน่าจะสวยกว่านี้ แต่ชอบความมีก้อนเมฆกับดวงจันทร์น้อยๆ ตรงท้ายชื่อเรื่อง มีความน่ารัก 

    ส่วนเรื่องคำผิด ไม่แน่ใจว่ามีไหมแต่พิมพ์ตกหล่นมีอยู่บ้างนิดหน่อย ดังนั้นไม่ต้องกลัวจะเจอจนอ่านต่อไม่ได้ มีจี๊ดเดียวจริงๆ 

    หมดแล้วมั้ง ไม่แน่ใจว่าลืมเล่าอะไรหรือเปล่า เอาเป็นว่าใครสงสัยตรงไหนถามมาได้เลย ถ้าไม่ใช่การเฉลยปมสำคัญของเรื่องใดๆ จะตอบ~ 




    P.S.
    → เขียนบันทึกนี้สองวันเลยนะ.. เมื่อคืนไม่น่าง่วงกลางทางเลย ลืมเล่าอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ววว (หัวเราะ)
    → จะหาเวลากลับไปอ่านเรื่องเก่าๆ ของติงโม่บ้างแล้ว ดองมานานและหลายเรื่องจนเกินไปแล้ววววว (ใช้คำว่าดองทุกเรื่องดีกว่า) ว่าแต่เรื่องไม่ลืมรักเราสนุกไหมนะ เห็นจำนวนเล่มแล้วท้อจัง T^T
    → เดี๋ยวจะมีแจกหนังสือเรื่องนี้ จิ้มๆ กันได้ที่ NF.Rains : บันทึกของน้ำฝน ไปร่วมกิจกรรมกันเยอะๆ นะคะ 


    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in