หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
สวรรค์ลิขิตรัก : จวงจวง


  • ชื่อหนังสือ : 天上有棵爱情树 - สวรรค์ลิขิตรัก
    ผู้แต่ง : 桩桩 - Zhuang Zhuang - จวงจวง
    ผู้แปล : นวนิตา
    สำนักพิมพ์ : นวนิตา
    จำนวนหน้า : 1,125 หน้า
    รายละเอียด : "นางจะพบเคราะห์มหันต์ตอนอายุ 21 ปี และหากได้ประสบกับจ้าวแห่งธาตุน้ำ เคราะห์ร้ายของนางจะกลายเป็นดี"
    คือคำทำนายชะตาชีวิตของสาวน้อยที่ขาดธาตุน้ำแต่กำเนิดนาม...ถังเหมี่ยว
    และในวันที่เธออายุ 21 ถังเหมี่ยวไปเที่ยวชมทิวทัศน์ของเอ๋อเหมยซานแล้วประสบอุบัติเหตุตกจากหน้าผาสูงลิบลิ่ว ร่างที่ร่วงละลิ่วลงไปชนเข้ากับร่างของหลงปิงอวี้ เทพธิดาผู้ถูกลงโทษให้ลงไปเกิดใช้กรรมในโลกมนุษย์มาแล้วสิบชาติ และกำลังจะเหาะกลับขึ้นสวรรค์ในวันนั้นพอดี ด้วยเหตุนี้ ถังเหมี่ยวจึงกระเด็นเข้าสู่แดนสวรรค์โดยบังเอิญ ขณะที่หลงปิงอวี้ร่างกายแหลกสลายกลายเป็นผุยผงอยู่นอกประตูแดนสวรรค์ สองเซียนเฒ่าที่มีหน้าที่ชักนำเซียนผู้มาใหม่เห็นว่าที่รับมานั้นหาใช่หลงปิงอวี้ จึงกลัวความผิดจึงใช้ยาปิดกั้นอิทธิฤทธิ์แล้วส่งนางไปยังแดนร้างตงฮวงเพื่อรอให้แตกสลายไปเอง ถังเหมี่ยวสาวน้อยจากโลกมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 จะมีชะตากรรมเช่นไรบนภพเซียน
    อา...ชีวิตบนสวรรค์ของถังเหมี่ยว...ช่างมีสีสันเสียนี่กระไร!


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    หลังจากอ่านหย่งเยี่ยจบก็หยิบเรื่องนี้มาอ่านด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม แต่รู้สึกผิดหวังตั้งแต่ยังอ่านไม่จบเล่มแรก

    ช่วงแรกๆ ของเรื่องจะเรียบ เรียบจนติดจะน่าเบื่อ แล้วรู้สึกไม่สนุก ต่างจากหย่งเยี่ย ทั้งๆที่นักเขียนคนเดียวกัน ก็คิดอยู่นะว่า แค่ช่วงต้นเรื่อง จะเรียบ จะนิ่ง เป็นเรื่องปกติของนิยายหลายเล่มจบ หลังจากนี้คงมีอะไรให้ตื่นเต้นบ้าง แต่พออ่านจนจบก็ไม่เจอจุดที่ทำให้รู้สึกอยากอ่านต่อจนวางไม่ลงเลยสักนิด นิยายสามเล่มนี้เป็นสามเล่มที่ใช้เวลาอ่านเยอะที่สุด เพราะไม่มีแรงใจจะอ่านต่อเลยจริงๆ กว่าจะดันตัวเองจนจบก็อ่านแล้ววางไปหลายรอบ 

    เล่าเรื่องคราวๆ กันก่อน

    เรื่องนี้เป็นนิยายเทพเซียนที่เริ่มพล็อตได้แปลกจากที่เคยอ่านมา คือนางเอกเป็นสาวอายุ 21 ที่อยู่ในยุคปัจจุบันแล้วประสบอุบัติเหตุตกจากหน้าผา ตื่นมาอีกทีตัวเองดันอยู่ในพื้นที่รกร้างว่างเปล่า แล้วพบกับคนๆ หนึ่ง พูดคุยกันไปมาก็ได้รู้ว่า ที่ตัวเองตายและกลายมาเป็นเซียนที่อยู่บนสวรรค์ ด้วยความอยากเอาชีวิตรอด ก็อาศัยเซียน(ที่ตอนแรกคิดว่าเป็นคน)คอยสอนให้ใช้ชีวิตและปรับตัวเข้ากับความเป็นเซียนนี้ แต่ยังไม่ทันได้เข้าใจอะไรมากมาย ก็โดนจับตัวและเข้าไปพันผันหนี้รักของเทพอีกองค์ ยังไม่พอ พอชีวิตเซียนเข้าที่เข้าทาง ดันตกเข้าไปในวังวนของการแย่งชิงอำนาจของเทพอีก เธอเพียงแค่อยากมีชีวิตเซียนปกติเท่านั้น ทำไมยากเย็นเหลือเกิน

    เรื่องราวก็ประมาณนี้ หลักๆ ของเรื่องมีเท่านี้จริงๆ 

    ถ้าเคยอ่านงานของจวงจวงมาก็น่าจะรู้ว่า เนื้อเรื่องจะมีความซับซ้อนและซ่อนปม จากตอนแรกคิดว่าปมหลักจะเป็นเรื่องนี้ แต่แท้จริงมีการซ่อนในซ่อนอีกที แล้วก็จะรู้ว่าอย่าเพิ่งรีบลงเรือ เพราะเรือที่เราลงจะล่มได้ แต่น้ำฝนไม่ได้ลงเรือลำไหนเลยนะ เพราะเซ็งมาจากอะไรหลายๆ อย่างในเรื่อง ที่รวมๆ กันแล้วทำให้อรรถรสในการอ่านและความสนุกของนิยายลดลง

    โลกเทพเซียนของเรื่องนี้ต่างจากเรื่องอื่นๆ ตรงที่เขาแบ่งแดนเซียนเป็นสี่ดินแดง ด้วยเหตุการณ์ในอดีต ต่างฝ่ายต่างปกครองกันเอง ถิ่นใครถิ่นมัน ในแต่ละดินแดนก็มีการแบ่งลำดับขั้นและลำดับชนชั้น แบ่งดินแดนภายในด้วย ซึ่งทุกอย่างเหมือนจะลอยก็ไม่ลอย จะมีที่มาที่ไปก็ไม่ชัดเจน  

    อย่างตัวนางเอกคือมนุษย์ที่ฟลุคได้เป็นเซียน พอไปถึงแดนเซียนก็จะมีเซียนที่ทำหน้าที่คัดแยก(?)เซียนหน้าใหม่ นางเอกที่ยังไม่มีได้สติก็เลยถูกจับไปอยู่ในกลุ่มของกลุ่มเซียนธาตุน้ำ เหมือนเลือกบ้านในฮอกวอตส์ น้ำฝนก็เลยสงสัย ด้วยนางเอกมาแบบฟลุคๆ แล้วดันมีเศษเสี้ยวของเซียนสาวคนหนึ่งที่เป็นธาตุน้ำอยู่ด้วยก็เลยถูกจับไปอยู่แดนนั้น แล้วถ้าเป็นเซียนมนุษย์คนอื่นจะถูกคัดแยกยังไง? ในเนื้อเรื่องไม่ได้มีบอก

    แล้วยังมีพระเอก ที่เป็นเซียนธาตุไม้ เกิดมาเป็นต้นไม้ที่โตมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเขา แต่ตัวละครเอกฝ่ายหญิงอีกคน ก็อยู่ดินแดนนี้เหมือนกัน ธาตุไม้เหมือนกัน มีพ่อ มีแม่ แล้วเกิดมายังไง งอกขึ้นมาแบบพระเอกไหม หรือคลอดปกติ แล้วพระเอกเกิดมาจากการงอกจริงๆ ใช่ไหม? 

    เซียนที่เป็นตระกูลผีเสื้อละ เกิดมาจากดักแด้ไหม
    แล้วดินแดนเซียนธาตุน้ำละ แต่ละคนเกิดมายังไง 
    มีเซียนดูแลเรื่องดวงดาว มีเซียนดูแลพระอาทิตย์พระจันทร์ไหม ใครดูแล มอบหมายกันยังไง ในเมื่อแต่ละดินแดนก็ถ่วงดุลอำนาจระหว่างกัน
    ดินแดนเซียนธาตุไฟเกิดมายังไง เกิดมาจากไฟเหมือนที่พระเอกเกิดมาจากไม้ไหม? 
    เซียนที่เป็นสัตว์ บำเพ็ญวิถีเซียนยังไง มาจากโลกมนุษย์ด้วยไหม แล้วเลือกดินแดนยังไง เลือกบ้านเองได้ไหม มารับใช้บรรดาเจ้าชายเซียนยังไง 
    มีเซียนธาตุไม้เกิดในแดนเซียนธาตุน้ำไหม
    มีอีกหลายอย่างที่ไม่มีคำตอบในเรื่อง รู้สึกเขาวางความเป็นเทพเซียนได้ไม่แน่นพอและทำให้อินได้ยาก ไม่มีคำอธิบายใดๆ ที่ขยายความด้วยนะ อดีตไม่บอก บอกแค่ปัจจุบันเท่านั้น

    ถ้าตัดความเป็นเทพเซียนออก ก็เหมือนนิยายแย่งชิงดินแดน แย่งชิงอำนาจ โดยมีนางเอกทำให้ปั่นปวนและตัวละครต่างๆ มีพลังเท่านั้น เหมือนนิยายแฟนตาซีทั่วๆไป เพราะนอกจากพลังต่างๆ แล้วก็ไม่มีอะไรที่ดูเหมือนความเป็นเทพเลยจริงๆ ถ้าจะอ่านเรื่องนี้ให้สนุก ก็อาจจะต้องตัดความคุ้นเคยจากนิยายเทพเซียนเรื่องอื่นๆ ไปทั้งหมดเลย 

    อ๋อ ทั้งเรื่องจะเจอเซียนมนุษย์แค่นางเอกคนเดียว นอกนั้นเราจะไม่เจอ ไม่มีตัวละครใดๆ ที่เป็นตัวละครสำคัญที่เป็นเซียนมนุษย์เลยสักคน ตัวประกอบและตัวละครเอกทั้งหมด ถ้าไม่ใช่เจ้าชาย คุณชายของบรรดาดินแดนของตน ก็เป็นลูกสมุนไม่ก็ทหารทั้งหมด

    ยังมีเรื่องความรู้สึกของตัวละครและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครด้วยที่ไม่สามารถทำให้อินตามได้เลย ไม่ว่าจะรัก โกรธ ไม่พอใจ น้อยใจ เสียใจ ไม่ว่าจะความรู้สึกไหนก็อินตามไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะช่วงระยะเวลาของตัวละครที่เจอกัน หรือเส้นเรื่องที่มีต้องเกี่ยวกันที่ไม่สามารถชักจูงอารมณ์ของน้ำฝนได้ เอาจริงๆนะ ยิ่งตัวนางเอกด้วยแล้ว มีความ #อิหยังวะ ของความรู้สึกและอารมณ์สูงมาก ตกลงจะยังไงกันแน่ เอาให้แน่ เมื่อกี้ยังโมโห ยังโกรธ ยังสงสัย อ่านไปสักพัก หาเหตุผลให้อีกฝ่ายเสร็จสับ หายโกรธ เปลี่ยนมาเป็นเห็นใจ แต่พอเจอหน้ากันก็เศร้า อะไรก็ไม่รู้ ตัวละครอื่นก็เช่นกัน ยิ่งพระเอกเนี่ยตัวชวนงงเลย อารมณ์กลับไปกลับมาสุด อะไรของเธอออออออออ 

    ที่ชวนงงที่สุดคือ นางเอกก่อนมาเป็นเซียน คือเด็กสาวมหาลัยอายุจากโลกปัจจุบัน ฟลุคมาเป็นเซียน ใช้ชีวิตเซียนอยู่พักใหญ่ แล้วได้กลับมาเกิดใหม่ในยุคยุทธภพโบราณ

    คือยังไง?!!!?!!!
    มีใครพอจะอธิบายส่วนนี้ให้ได้บ้างไหม
    แฟนตาซีจากโลกปัจจุบัน ไปเป็นเซียน แล้วมาเกิดใหม่ข้ามภพย้อนอดีตมาเป็นจอมยุทธเลย ได้ใช่ไหม?
    ที่วางไว้ว่าเป็นสาวยุคปัจจุบัน คือลืมเหรอ หรือยังไง?
    แต่คงได้แหละ 
    เพราะอ่านมาขนาดนี้แล้ว.... 
    ขนาดนางเอกกลัวความสูงมากกกก กลัวจนเป็นลม พอจบเรื่อง เล่มสุดท้ายไม่มีกล่าวถึงเรื่องนี้อีกเลย หายกลัวแล้ว...ละมั้ง

    มาต่อกันที่เรื่องอื่นๆ บ้าง

    เรื่องนี้เชิงอรรถแปลกกว่าที่อื่น
    หนังสือเรื่องอื่นเท่าที่เคยอ่านมาเชิงอรรถจะอยู่ด้านล่างตัวเล็กๆ ของหน้าๆ นั้น แตกต่างหน่อยก็อยู่ท้ายเล่มไปเลย แต่เรื่องนี้ เชิงอรรถอยู่ท้ายบท ถ้าสงสัยในคำนี้ ต้องเปิดหานะว่าท้ายบทอยู่หน้าไหน แล้วค่อยกลับไปอ่านต่อ มันเสียอรรถรสในการอ่านสุดๆ จนอยากถามสำนักพิมพ์เลยว่า ทำไมถึงเลือกที่จะเอาไว้ตรงส่วนนั้น? มันไม่สะดวกต่อคนอ่าน จากที่อารมณ์กำลังลื่นไหล ต้องมาสะดุดเพราะเปิดหาความหมายของคำที่เราไม่เข้าใจ

    คำบางคำที่ไม่น่าจะอยู่ในเรื่อง
    ไก่วิงค์แซ่บ ที่เป็นสิ่งที่นางเอกพูดว่าอยากกิน
    คำนี้สงสัยจริงๆ เพราะเข้าใจมาตลอดว่าสูตรไก่ของ KFC แต่ละประเทศไม่เหมือนกัน แล้วเมนูนี้มีแค่ที่ไทย แล้วน้ำฝนก็ไม่เคยไปจีน เลยไม่รู้ว่าที่จีนมีด้วยไหม ถ้ามีจริงๆ เราจะตัดความสงสัยตรงจุดนี้ทิ้งไปว่านักแปลไม่ได้เสริม แต่มีมาตั้งแต่ต้นฉบับแล้ว

    ต้นซากุระ
    ถ้าเข้าใจไม่ผิด ต้นไม้ชนิดนี้มีชื่อเรียกในภาษาจีนอยู่แล้ว ทำไมไม่เลือกใช้ชื่อของภาษาจีนทั้งๆ ที่เป็นนิยายแปลจีน แต่เลือกใช้ชื่อในภาษาญี่ปุ่น อ่านแล้วขัดมาก 

    ยังมีการเลือกใช้คำที่ชวนงงและสับสน
    การกระทำที่ขี่เมฆไปมาเพื่อเดินทางไปไหนมาไหน เรื่องนี้ใช้คำว่าบินกับเหาะ ซึ่งใช้สลับกันไปมาจนต้องหาความหมายเลยว่าคำว่า บิน หมายถึงอะไรกันแน่ แล้วใช้ในรูปประโยคนี้ได้ไหม คือบินยังไง ปีกก็ไม่มี หรือเซียนเรื่องนี้ทุกคนติดปีกหมดตอนขี่เมฆ? 
    เจอตอนอ่านเล่มสอง น้ำฝนก็ไม่รู้นะว่าในต้นฉบับเขาใช้คำว่าบินเลยจริงๆ ใช่ไหม แต่อ่านพออ่านคำว่าบินก็นึกภาพติดปีกไปแล้ว ทั้งๆที่นางเอกเป็นเซียนธาตุน้ำ 

    ยังมีคำอื่นอีกที่เขาเลือกใช้คำที่ต้องไปเปิดหาเองในพจนานุกรมว่าหมายถึงอะไร ใช้ในรูปประโยคนี้ได้จริงๆ เหรอ? 
    อันนี้อาจจะเป็นที่น้ำฝนมีคลังศัพท์ที่น้อยด้วย แต่อ่านแล้วก็สงสัยจริงๆ นะว่าทำไมเลือกใช้คำพวกนี้ เจอมาตั้งแต่เล่มแรก พออ่านมาเรื่อยๆ ก็ปล่อยเบลอไป เพราะขนาดชื่อต้นไม้ยังใช้ภาษาญี่ปุ่นเลย จะมาอะไรกับหลายๆ คำที่ใช้ในนิยายเรื่องนี้ 

    อ่านไปก็สงสัยไปว่า ตกลงน้ำฝนกำลังอ่านนิยายแปลจีนจริงๆ หรือว่านิยายจีนที่คนไทยเป็นคนเขียนกันแน่ มองชื่อนักเขียนซ้ำๆ ย้ำๆ บ่อยๆ มากว่า เรื่องนี้ใช่นิยายของ จวงจวง คนที่แต่งหย่งเยี่ย จริงๆใช่ไหมทำไมไม่รู้สึกว่าเป็นแบบนั้นเลยสักนิด ไม่รู้สึกสนุกเลย /อยากร้องไห้

    น้ำฝนชอบนิยายเทพเซียนมากนะ บวกกับเป็นเทพเซียนที่จวงจวงเขียน เลยคาดหวังมาก พอมาเจออะไรแบบนี้เลยรู้สึกผิดหวังสุดๆ /ถอนหายใจแรงมาก

    พอแล้ว ไม่พิมพ์ต่อแล้ว เหนื่อยยยย 
    ใจดีที่ดันตัวเองอ่านจนจบได้สักที อยากอ่านเรื่องอื่นแก้เซ็งแล้ววววว


    P.S.
    → เรื่องนี้ไม่ซู แต่เรือทุกลำหลงใหล(?)นางเอกหมด 
    → เหนื่อยกับการอ่านเรื่องนี้มาก 
    → ไม่เอาแล้วนะกับทีมแปลนี้ ไม่ชอบ ถ้าเขายังใช้สำนวนทำนองนี้อยู่ก็ลาขาดเลย อ่านไม่รอด

    More.
    → Goodreads : #1 | #2 | #3

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in