หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
เล่ห์รัก : ซูเสี่ยวหน่วน


  • ชื่อหนังสือ : 盛世风华 – เล่ห์รัก
    ผู้แต่ง : 苏小暖 – ซูเสี่ยวหน่วน
    ผู้แปล : กันตา & Quelin & Huang Liyuan
    สำนักพิมพ์ : บ้านอรุณ
    จำนวนหน้า : 1,473 หน้า (500+482+491)
    รายละเอียด : ซูอิ่ง สายลับสาวจากโลกปัจจุบันเสียชีวิตจากการปฏิบัติงาน นางลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของเด็กสาวผู้เป็นบุตรีของภรรยาเอกผู้ล่วงลับไปแล้วของอัครมหาเสนาบดี
    ชีวิตใหม่ของนางมีเรื่องราวให้ต้องสะสางมากมาย ทั้งต้องเสแสร้งแกล้งทำโง่งมต่อหน้ามารดาเลี้ยงไหนจะต้องคอยดูแลกิจการในคราบของคุณชายอิ๋นซู และแม่นางหน้ากากโบตั๋น ที่ยากเย็นที่สุด คือนางต้องคอยสลัดบุรุษนิรนามที่ตามตอแย ทั้งๆ ที่นางช่วยชีวิตเขาเอาไว้ในคืนหนึ่งบุรุษผู้ที่ต่อมานำพาเรื่องราวมากมายมาสู่ชีวิตนาง


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    มาถึงนิยายที่น้ำฝนไปอ่านตัวอย่างมาแล้วรู้สึกสนใจจนอยากได้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    ไม่ใช่แค่ตัวอย่างที่ปล่อยให้อ่านเป็นบทๆนะ ราวถึงสปอยล์เล็กๆ น้อยๆ ที่สำนักพิมพ์โพสรายวันอีก อะไรจะเสนอขายได้ขนาดนี้ ล่อลวงเงินในกระเป๋าสุดๆ
    พอวางขายปุ๊บ จิ้มปั๊บ วันนั้น เวลานั้นเลยจ้า
    น้ำฝนต้องได้!
    น้ำฝนต้องมี!
    มองข้ามความเบื่อนิยายข้ามภพข้ามมิติข้ามชาติไปเลยจ้า คิดในใจว่า “อีกสักเรื่องจะเป็นไร เขาน่าจะมีอะไรๆ ดีๆ ก็ได้ น้ำฝนต้องเปิดใจเข้าใจไหม”

    แล้วผลของการเปิดใจบวกกับสนงความอยากรู้เนื้อหาในนิยายก็…เจ็บค่ะ (หัวเราะ)

    ขอเล่าเรื่องก่อน
    นางเอกเป็นสายลับที่เสียชีวิตแล้วตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของเด็กสาวผู้อ่อนแอในครอบครัวอัครมหาเสนาบดี โชคร้ายที่มารดาเสียชีวิตและพี่ชายที่หายสาบสูญ ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากมารดาเลี้ยงและลูกๆของเธอที่มักจะกลั่นแกล้งและหมายปองชีวิตด้วยการเสแสร้งแกล้งทำตัวให้ดูอ่อนแอและโง่เขลา แต่แท้จริงแล้วนางได้สร้างตัวตนของตนเองใหม่ที่ต่างจากตัวตนที่อยู่ในเรือน เหมือนสร้างโลกอีกใบไว้เพื่อสืบหาสาเหตุการตายของมารดา ตามหาพี่ชายและสร้างกิจการที่เป็นของตัวเอง

    เรื่องเกิดตรงที่ระหว่างที่แกล้งบอกคนที่บ้านว่าเจ็บไข้ แต่แท้จริงแล้วออกไปดูแลกิจการภายนอกจนบังเอิญเจอบุรุษนิรนามและได้ช่วยชีวิตเขาจากการถูกทหารตามล่า แต่ไม่รู้ว่าผิดพลาดที่ตรงไหนถึงทำให้บุรุษผู้นั้นตามหานางอย่างเอาเป็นเอาตาย ยังไม่พอ เรื่องที่บ้านก็วุ่นวายกลั่นแกล้งจนให้นางหมั่นหมายกับท่านอ๋องที่ทุกคนขยาดและรังเกียจอีก ทั้งต้องหนีจากบุรุษผู้นั้น แล้วต้องหาทางถอนหมั้น ยังต้องสู้รบกับลูกของมารดาเลี้ยง พระศุกร์เข้า พระเสาร์แทรกสุดๆ

    ส่วนพระเอกที่มีโลกสองใบคล้ายๆ กับนางเอก ดันสนใจหญิงสาวที่สวมหน้ากากผู้นั้น เขาต้องตามหานางไม่เจอให้ได้ ไม่ว่าภายใต้หน้ากากนั้นจะงดงามหรือน่ารังเกียจเขาก็ไม่สนใจ เขารักและชอบเพียงแค่นาง และนางต้องมาเป็นชายาของเขาแต่เพียงผู้เดียว แต่เสด็จพ่อของเขาจับเขาหมั้นหมายกับลูกสาวอัครมหาเสนาบดีซะก่อน ไม่! เขาไม่ยอม เขาจะหาทางถอดหมั้นกับหญิงนางนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม!!

    เรื่องราวในเล่มแรกก็เหมือนแมวจับหนู โลกใบหนึ่งพระเอกวิ่งตามหานางเอกวิ่งหนี โลกอีกใบคือพระนางวิ่งหนีกัน แต่ก็มีเหตุให้ต้องมาเจอกันทั้งเต็มใจและไม่เต็มใจ
    เล่มสองก็เริ่มมีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ย้ายจากเรื่องราวในโลกภายนอกมาเป็นในจวนอ๋องของพระเอก แต่ก็ยังไม่พ้นมีเรื่องราวให้เข้าใจผิดจนต้องหนีให้ไล่ตามหากันอีกครั้ง เล่มนี้มีซีนดราม่าให้เอาใจช่วยตัวละครกันด้วย
    ส่วนเล่มสามเป็นเล่มเปิดเผยปมของนิยาย ไม่ว่าจะเป็นปมแม่ของนางเอกที่มีมาตั้งแต่เริ่มเรื่อง ปมแม่ของพระเอกที่แว๊บๆ มาให้รับรู้ในเล่มสอง และปมความรักความเข้าใจผิดของพระ/นางทั้งหมด

    คราวๆ ก็ประมาณนี้ตามแบบฉบับของนิยายแนวแมรี่ซู (Mary Sue)

    ใช่ค่ะ

    เรื่องนี้เป็นแนวแมรี่ซูที่ซูจ๋ามากกกกกกกกกกกก มากถึงมากที่สุด ตอนที่อ่านคือต้องใช้ความฟินในการอ่านอย่างเดียว ห้ามใช้อย่างอื่นเพราะเดี๋ยวจะไม่รู้สึกสนุกที่ได้อ่าน
    ซึ่ง…
    น้ำฝนทำไม่ได้
    เพิ่งรู้ว่าตัวเองอ่านแมรี่ซูไม่รอดก็ตอนที่อ่านเรื่องนี้ค่ะ
    อย่างเรื่องอื่นๆ ยังพอหลับตาข้างนึงให้กับสิ่งที่อ่านแล้วต้องขมวดคิ้ว แล้วหาจุดสนุกในนิยายที่ทำให้รู้สึกสนุกได้ แต่เรื่องนี้ไม่ว่าจุดไหนก็ทำให้อินตามได้ยากมากจริงๆ เรื่องนี้เลยเป็นเรื่องและแนวที่ไม่ถูกกัน แล้วคงลาขาด ไม่เอาอีกแล้ว เพราะอ่านแล้วเหนื่อยมากจริงๆ

    เหนื่อยใจ

    ** คำเตือน **
    ต่อไปนี้เป็นการบ่นขิงข่าใดๆ ในเรื่อง และ สปอยล์เนื้อหาจุดสำคัญ (น้ำฝนเตือนแล้วนะ..)

    มาต่อค่ะ
    ขอบ่นหน่อย หลังจากที่บ่นยาวๆ ใน Goodreads ระหว่างอ่านไปแล้ว

    มันมีจุดให้ตั้งคำถามตั้งแต่บทแรกของนิยายจนถึงหน้าสุดท้ายของเรื่องเลย
    → จะอ่านเรื่องนี้ได้คืออย่าสนใจตรรกะและพื้นฐานของตัวละคร ความสมเหตุสมผลใดๆ ล้วนไม่มี
    → จากที่อ่านตัวอย่าง น้ำฝนก็คิดว่าเปิดเรื่องมาด้วยความเพรียบพร้อมขนาดนี้ ต้องมีสักหน้าในเรื่องแหละที่บอกเราว่าทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นมาได้ยังไง แต่อ่านจนจบเรื่องก็ไม่มีเลยค่ะ ไม่มีบอกสักนิดเลยค่ะว่าก่อตั้งร้านค้าต่างๆยังไง ฝึกร่างกายยังไง คนข้างกายที่ไว้ใจได้ได้มายังไง แล้วตกลงร่างกายอ่อนแอจริงหรือคีพคาแรคเตอร์เฉยๆ
    → โลกสองสามใบของนางเอกมีแค่ในเล่มหนึ่งนะ ซึ่งหน้ากากมีไว้เพื่ออ่อยพระเอกเท่านั้น พอได้แล้วคือไม่ใช้แล้วนะจ๊ะ เหมือนหลงลืมไปว่ามีสิ่งนี้ไว้
    → ในเรื่องไม่ได้บอกว่าพระเอกสร้างโลกที่เป็นคนขี้โรคไว้ทำไม แล้วก็ไม่ได้บอกว่ากองกำลังลับๆ ที่เป็นองค์กรนักฆ่า นั้นมีไว้ทำอะไร จากในเรื่องสิ่งเดียวที่ทำคือไม่ตามหานางเอกก็ฆ่าคนเพื่อช่วยพระ/นางเท่านั้น หลังจากนั้นคือหมดประโยชน์จ้า
    → เรื่องความขี้โรคของพระเอกยังไม่จบ เพราะในเรื่องก็ไม่ได้บอกว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงแข็งแรงจนฮ่องเต้ไว้ใจให้ทำสิ่งต่างๆ ให้มากมายเหมือนมีลูกชายคนเดียว คนอื่นคือไร้ประโยชน์ มีค่าแค่ไม่กี่บทไม่กี่หน้า ออกมาเพื่อถูกฆ่าเท่านั้น จบ
    → อ่านจนจบหน้าสุดท้ายก็ยังสรุปไม่ได้ว่าฮ่องเต้ทีลูกกี่คน เพราะตัวละครจะโผล่ขึ้นมาตอนไหนก็ได้โดยไม่มีเกริ่นบอกอะไรทั้งนั้น
    → ไม่ใช่แค่ฮ่องเต้ รวมไปถึงตัวลุครอื่นๆ ด้วยที่มาเพื่ออะไรสักอย่างแล้วจากไปเมื่อจบหน้าที่ ไม่ว่าตัวละครนั้นจะเป็นแค่ตัวประกอบหรือตัวละครที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดหรือตัวละครสำคัญในเรื่องก็เป็้นลักษณะนี้หมด
    → สิ่งที่มีเยอะที่สุดคือฉากตบตี แย่งชิง ล่อลวงตัวละครไปข่มขื่น โดยที่อีกฝ่ายจะพาคนไปมุงดูเพื่อให้ตัวละครนั้นเสียเกียรติ จะบอกว่ามีแบบนี้ทุกเล่ม! หนักหน่อยก็เล่มหนึ่ง น้อยหน่อยที่เล่มสาม แต่มีแบบนี้บ่อยจนจำได้ สิ่งที่เปลี่ยนไปคือสถานที่และคนคิดแผน อย่างอื่นเหมือนกันเด๊ะๆ
    → เล่มหนึ่งเรื่องเกิดในบ้านนางเอก ทะเลาะตบตีแย่งชิงฆ่ากันก็ในบ้านนางเอก พอเล่มสอง ย้ายที่ทะเลาะตบตีแย่งชิงฆ่ากันในบ้านพระเอก เล่มสามย้ายที่อีก ทะเลาะตบตีแย่งชิงฆ่ากันในวัง ทุกอย่างเหมือนกัน พล็อตเหมือนกัน ต่างกันที่ตัวละครและสถานที่
    → ทนอ่านมาจนจบ ปมที่อยากรู้ที่สุดเฉยในร้อนหน้าสุดท้าย ระหว่างทางมีแค่ให้สงสัย แต่กว่าพันหน้านั้นก็ตามนั้นค่ะ อ่านเข้าไปฉากจ้างคนขมขื่น ฉากตามฆ่า ฉากจูบ ฉากวิ่งไล่หากัน ส่วนสำคัญของเรื่องจริงๆ ที่นางเอกอยากรู้ตั้งแต่เริ่มเรื่องคือร้อยหน้าสุดท้ายจริงๆ
    → ไม่เคยท้องและคลอดลูกเลยไม่รู้ว่าที่นางเอกคลอดนั้นทำได้จริงๆไหม คนหนแต่ถ้าเขียนทุกอย่างมาจนถึงขนาดนี้ ก็ไม่แปลกใจอะไรมากนักหรอก…
    → แต่ใดๆ ล้วนรู้เลยว่าขี้จุ๊ ปวดท้องรอบเดือน หมอแนะนำว่าต้องร่วมเรียงเคียงหมอนกันนะจ๊ะแล้วจะหาย โอ๊ยยยย รุ่นพี่ที่ทำงานเขาคลอดลูกจนลูกวิ่งได้แล้วเขายังปวดท้องรอบเดือนอยู่เลยจ้า แต่ก็เข้าใจได้ เขาคงหาทางลงไม่ได้ว่าจะให้พระ/นางได้กันได้ยังไง
    → อะไรๆ ก็ง่ายดายไปหมด เพียงแค่เป็นนางเอกและพระเอกรวมไปถึงบรรดาลูกๆ ด้วย ความสมเหตุสมผลอย่างได้คิดถึง
    → แถมด้วยว่าตัวละครมักอ่านใจกันได้! ในขณะที่กำลังคิดอยู่ สงสัยจะตามสืบ แล้วเดี๋ยวก็จะมีคนมาบอกว่าอะไรเป็นอะไรจนรู้คำตอบและได้สิ่งที่ต้องการเลย ฮืม?? แบบนี้ก็ได้เหรอ คงได้แหละ เพราะแมรี่ซูไง
    → อย่าได้คาดหวังกับความเป็นอ๋องและฮ่องเต้ รวมไปถึงบุคคลตำแหน่งอื่นๆ เพราะไม่มีราศีใดๆ ที่จับต้องได้จริง อ๋องก้าวร้าว ฮ่องเต้ที่มีคำพูดไม่ศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่เด็ก 5 ขวบยังเจ้าเล่ห์จนสงสัยว่าถูกเลี้ยงมาแบบไหนถึงกล้าแม้กระทั้งเผ่าเรือนคนอื่น ถึงเรือนนั้นจะเป็นหอคณิกาก็ตาม สมควรไหน ถามจริงงงง
    → อ๋อ บอกได้เลยว่าไม่มีตัวละครไหนคีพคาแรคเตอร์ได้จริง ถ้าเอาชื่อตัวละครออกแล้วแทนที่ผู้ชายด้วยชื่อใครสักคน แทนที่ตัวละครหญิงด้วยชื่อใครอีกคนทั้งเรื่องก็อ่านได้ไม่รู้สึกขัดอะไรเพราะเหมือนๆ กันไปหมด
    → จนตอนนี้ก็ยังหาเหตุผลของความเกลียดชังของตัวละครแต่ละตัวไม่ได้อยู่ดี เหมือนทุกคนเอาแต่จะจ้องฆ่าพระ/นางอย่างเดียว เกิดมานี่น่าสงสารจังเนอะ
    → ย้ำอีกรอบ ตัวละครใดๆ ล้วนเกิดมาเพื่อบางสิ่งแล้วจะหายไป อย่าได้ถามถึงพ่อนางเอกในเล่มสามนะ เพราะไม่มี
    → พระเอกมีเพื่อนเป็นหมอเทวดาที่มีชื่อเสียง แต่ตัวเองป่วยเรื้อรังจากการทำศึกมานาน เพื่อนคนนี้รักษาไม่หายนะจ๊ะ ต้องไปแช่น้ำถึงจะดีขึ้น ส่วนนางเอกคลอดยากมากกกก ต้องได้คุณหมอเทวดามาทำคลอดให้เท่านั้น แค่มีหมอเทวดา หมอตำแยคือไม่ต้องแล้วจ้า
    → ณ ตอนนี้คือก็ไม่รู้นะว่าพี่ชายหนีไปไดยังไง ใช้ชีวิตยังไง มาถึงจุดนี้ได้ยังไง ไม่มี ไม่บอก โผล่มาแค่จุดที่อยากให้โผล่แล้วหายไป ซ่อนตัวมาเป็นปีๆ อยู่ดีๆ ก็ถูกหาเจอ แล้วก็ถูกไล่ฆ่า แล้วก็มีคู่เฉย
    → ทั้งหมดนั้นยังไม่เซอร์ไพรส์เท่าบรรดาขนมและของหวาน ไม่ว่าจะ ทาร์ตไข่ เครปเค้ก เค้กวันเกิด ลาซานญ่า เค้กชาเขียว และเมนูอื่นๆ พี่ทำยังไงก่อนนนน
    → ยังนะจ๊ะ ยังไม่หมด หนังสือธุรกิจก็มา ตรรกะศาสตร์ก็มี สูตรคูณก็ไม่พลาด
    → สรุปว่านางเอกเป็นสายลับจริงๆ ใช่ไหม? จนถึงตอนนี้ถ้าไม่ได้ไปอ่านคำนำหรือปกหลังเพื่อเตือนตัวเองจะเข้าใจว่านางเอกเรียนแฟชั่นมา วิชาเสริมคือทำครัว…

    ยังมีอีกหลายอย่างที่เคยบ่นไว้ ถ้าอยากรู้มากกว่านี้ก็จิ้มเข้าไปใน Goodreads ได้ นั้นคือบ่นรายหน้าเลยที่เจอ…

    ด้านบนถือเรื่องพล็อต ต่อไปคือสำนวน

    เรื่องนี้ใช้คนแปลเล่มละคน ซึ่งหญิงมารู้ทีหลังว่าคนแปลไม่เหมือนกัน ถามว่าอ่านแล้วไหลลื่นไหม เล่มหนึ่งเล่มสองยังพอไหลลื่น ไม่แตกต่างเท่าไร แต่พออ่านเล่มสามแล้วรู้สึกแตกต่าง แต่ไม่อะไรมาก เพราะช็อคไปตั้งแต่เจอพล็อตซูจ๋าแล้ว..

    ที่สะดุดจริงๆ จะเป็นคำว่า “ประเดี๋ยวนี้” มากกว่า เนื้อหาและการใช้คำเหมือนจะใช้คำและรูปประโยคแบบธรรมดามาทั้งหมด แต่ไม่รู้ทำไมถึงเลือกที่จะใช้คำว่า “ประเดี๋ยวนี้” แทนคำว่า “เดี๋ยวนี้” ซึ่งหญิงก็เข้าใจว่าน่าจะมาปรับแก้ทีหลัง เพราะท้ายๆ เล่มแรกยังมีคำว่า “เดี๋ยวนี้” อยู่

    ยังมีเรื่องคำอื่นๆ อีกนะที่อ่านแล้วสะดุด
    → โจ่งครึ่ม : ตัวละครพูด
    → เรียนแบบเครื่องจักร : ตัวละครพูด
    → ครองตัวเป็นโสด : ตัวละครพูด
    → อ้าปากพะงาบๆ : บทบรรยาย
    ซึ่ง.. ธีมเรื่องเป็นนิยายโบราณ น้ำฝนก็ไม่แน่ใจว่าใช้ในรูปประโยคเหล่านั้นได้จริงๆ ใช่ไหม? โดยเฉพาะเครื่องจักรเนี่ย พูดในลักษณะของการเปรียบเทียบด้วยนะ ตัวละครในเรื่องคือเข้าใจใช่ไหม
    หรือยังไง…
    น้ำฝนอาจจะอ่านนิยายมาไม่เยอะพอ แล้วก็ไม่ได้เชี่ยวชาญด้านภาษาเลยไม่แน่ใจว่าเหมาะสมไหม แต่อ่านแล้วสะดุดจริงๆ

    บอกตรงๆ เลยว่าเรื่องนี้ อ่านไป บ่นไป และเบื่อ บวกเหนื่อยแบบสุดๆ
    มันเบื่อด้วยความซ้ำ และเหนื่อยกับความ #อิหยังวะ ของอะไรหลายๆอย่างในเรื่องมาก จนบางทีก็อารมณ์เสียจนต้องวางแล้วไปหาอย่างอื่นทำก่อนค่อยกลับมาอ่านใหม่..

    เห้อ //ถอนหายใจ
    ถ้าพิมพ์ไปมากกว่านี้ เดี๋ยวจะยาวเกินไป
    พอแล้ว
    เหนื่อย

    อ๋อ ลืมบอกว่า ปกนิยายเรื่องนี้สวยมากค่ะ สวยทั้งสามเล่ม ถึงสีจะไม่เป็นไปในทางเดียวกัน แต่สวยค่ะ

    จบ

    P.S.
    → ลาขาดค่ะกับนักเขียนคนนี้และหนังสือแนวนี้ บั๊ย
    → ใครไม่ใช่แนวแมรี่ซูคือหนีไป หนีไปปปปปปปปปป


    More.
    → Goodreads : #1 | #2 | #3





    Posted on Wordpress.com: December 17, 2019

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in