หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
กุนซืออมยิ้ม : โม่เหยียน


  • ชื่อหนังสือ : 笑面军师 - กุนซืออมยิ้ม ชุด ยอดบุรุษป่วนใจ
    ผู้แต่ง : 莫颜 - โม่เหยียน
    ผู้แปล : Wisnu
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
    พิมพ์ครั้งที่ : 2 (ตุลาคม 2558)
    จำนวนหน้า : 185 หน้า
    รายละเอียด :
    ระยะทางไกลนับพันลี้ไม่สามารถทำให้หัวใจซึ่งลุกโชนด้วยความแค้นสงบลง มิอาจทำให้นางลืมความรักโง่งมที่ตนเคยมีให้บุรุษผู้นั้น
    เขา… ชายผู้ทิ้งนางไปอย่างไร้เยื่อใย กระทั่งชื่อเขา นางก็ยังไม่รู้
    แต่แม้เวลาล่วงเลยมานานปี คิดหรือว่านางจะปล่อยวางความแค้นนี้ได้
    คอยดูเถิด ยามนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่ ณ แห่งหนใด
    ขอสาบานว่านางจะต้องเปลี่ยนรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเขาให้เป็นน้ำตาและเสียงคร่ำครวญ ให้เขาได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ‘มีชีวิตอยู่มิสู้ตาย’ ให้จงได้!


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    มาต่อกันที่เล่มที่สามของเซตยอดบุรุษป่วนใจ
    ถึงคราวของท่านกุนซือที่มารอยยิ้มเป้นเอกลักษณ์ และมีโมเม้นต์ให้จิ้นกับท่านใต้เท้า #ผิด

    เรื่องนี้เริ่มโดยมีหญิงสาวมาดดุมาตามหาบุรุษคนหนึ่ง ซึ่งคนทั่วไปก้มองไม่ออกมานางมาอารมณ์ไหน แต่นางดุมาก เพราะเมื่อตอนที่เดินหาเองแล้วหาไม่เจอ นางก็ติดประกาศตามหา แล้วก้มีคนมาสวมรอย นางก้โมโห จับแส่ฟาดจนได้เรื่อง
    คนที่นางเอกตามหาก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล เป็นพระเอกนั้นเอง แต่ด้วยอดีตครั้งเก่าที่พระเอกเข้าใจผิด พอมาเจอครั้งนี้นางก็พยายามหนี ไม่อยากเจอนางเอก กลัวววว แต่ดชคไม่เข้าข้างนาง ดันไปเจอท่านใต้เท้าที่ชอบแกล้งกุนซือ เปิดโปงตัวตนให้นางเอกรู้ว่าพระเอกอยู่ไหน แล้วเป็นใคร แต่จากท่าทีที่พระเอกแสดงให้เห็น ก็น้อยใจ โกรธ เสียใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะรักคำเดียวเลยยย ทั้งรัก ทั้งงอน ทั้งน้อยใจ
    พระเอกก็ซื่อบื้อ ตีความนางเอกผิดไปไกล ต้องมีคนบอกว่า เนี่ย นางเอกนางรักนะ นางงอนอยู่ รีบซิ รีบไปง้อออออ พอนางรู้ว่านางเอกรัก นางก้มาถามใจตัวเองว่ารู้สึกยังไง พอรู้ตัวก็ตามง้อ เก้บความรู้สึกกลัวในตอนแรกไป นางจะง้อจนกว่าจะได้มาาาาาาา

    เรื่องนี้ ถ้าถามฝน ฝนว่าพออ่านได้ค่ะ แต่อยู่ในระดับเฉยๆ ไม่ถึงกับน่าเบื่อ แต่ก็เดาเรื่องได้
    ติดจะชอบมากกว่าสองเรื่องแรกด้วย

    แต่แบบอ่านแล้วก็คิดว่า “พี่โม่เป็นงี้อีกแล้ว” เพราะเหมือนปมอีกหนึ่งปมของเรื่องจะหายไปหนึ่งส่วน…. again
    เรื่องพ่อของนางเอกค่ะ
    คือนางเอ่ยถึงอยู่นะว่าพ่อนางต้องไม่ยอมแน่ไรงี้ พ่อนางอยากให้แต่งกับอีกคน แต่นางไม่ยอม นางอยากแต่งให้พระเอก แต่จะพาพระเอกกลับตอนที่ยังไม่แต่งงานแบบนี้ยังไม่ได้ เลยรีบแต่งให้พระเอก ถ้าแต่งแล้วพ่อก็คงไม่อะไรแล้ว
    แต่พอจบเรื่องก็ไม่กล่าวถึงอีก ไม่เอ่ยถึงเลยยยยย ปมส่วนนี้หายไปไหนนนนนนน
    นางเอกไม่คิดจะกลับไปหาพ่อแล้ว? บอกข่าวซักนิดว่าแต่งแล้วไม่มี?
    แล้วไหนพระเอกบอกว่าอยากแต่งให้สมเกียรติ พ่อตาล่ะ ได้คิดถึงบ้างไหม?????
    ทำเอาความชอบตอนแรกๆที่ให้กับเรื่องนี้หมดไปเลย

    คือฝนไม่ชอบนิยายที่แต่งแบบทิ้งปมไว้แล้วหายไปเนี่ย….
    ถ้าไม่คิดจะแต่งส่วนนี้ต่อ ไม่เอ่ยถึงดีกว่าค่ะ พอเอ่ยถึงแล้วเก้บไม่หมด รู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้กลางทางจริงๆ ถึงจะไม่ใช่ส่วนที่สำคัญ แต่สำหรับฝน ฝนมองว่าเป้นนิยายที่จบแบบไม่สมบูรณ์ค่ะ


    P.S.
    → เตรียมอ่านใต้เท้าเป้นเล่มต่อไปปปปปป หวังว่าจะไม่เจออะไรอะไรแล้วนะ…
    → แอบมีเอ่ยถึงท่านหมออีกแล้ว นิดนึง (หัวเราะ)

    More.
    → Goodreads


    Posted on Wordpress.com: January 31, 2016 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in