หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
เทพมารรัญจวน | อวี๋ฉิง


  • ชื่อหนังสือ : 妖神蘭青 – เทพมารรัญจวน ชุด เคหาสน์เมฆา
    ผู้แต่ง : 于晴 – อวี๋ฉิง
    ผู้แปล : พวงหยก
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
    พิมพ์ครั้งที่ : 2 (มิถุนายน 2558)
    จำนวนหน้า : 489 หน้า (241+248)
    รายละเอียด :
    ชั่วชีวิตที่ผ่านมาของบุรุษผู้ได้ฉายาว่า ‘เทพมารหลันชิง’ ไม่เคยพบพานช่วงเวลาที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นสุข ผู้คนที่เข้าหาเขาล้วนหวังร่วมสัมพันธ์เพื่อหนุนให้มีพลังยุทธ์เลิศล้ำ เขาจึงไม่เคยไว้ใจผู้ใด
    กระทั่งเขาแฝงตัวเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์สกุลกวนเพื่อล้วงความลับบางอย่าง… ประมุขสกุลที่ปฏิบัติต่อเขาดุจพี่น้องแท้จริง และการได้ใกล้ชิดเด็กน้อยท่าทางปัญญาอ่อนคนหนึ่งกลับก่อให้เกิดความสุขขึ้นในใจ ทว่าเพียงไม่นานช่วงเวลานั้นก็ต้องสิ้นสุดลง เมื่อตระกูลกวนถูกฆ่าล้างสกุล… เหลือเพียงเด็กน้อยผู้นั้น
    ต่อให้ต้องลำบากเพียงไร เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องนางให้รอดพ้นจากอันตรายในยุทธภพ เพราะนางคือความสุขเดียวที่เขามี แม้จะรู้ดีว่าอดีตอันโสมมของเขาและการเป็นหนึ่งในตัวต้นเหตุที่ทำให้นางกลายเป็นกำพร้า… อาจทำให้นางไปจากเขาในสักวัน!

    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    ได้เวลามาอัพบันทึกการอ่านสักที (หลังจากที่อ่านจบไปหลายอาทิตย์แล้ว ฮาาา)

    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฝนไม่คิดว่าจะมี ตอนอ่านเรื่อง “บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา” จบก็บ่นเบาๆว่าอยากให้มี สนใจในตัวท่านเทพมารหลัยชิงมาก แล้วก็มีจริงๆ (คือคนที่ตามข่าวฝั่งจีนเขาก็รู้กันหมดแล้ว นี่ไม่ตามไง เลยไม่รู้) พอแจ่มประกาศเปิดตัวเล่มก็แอบกรี๊ดในใจเบาๆ ด้วยความดีใจที่ได้อ่านเรื่องของนาง แล้วก็สีรูปเล่มที่ถูกใจมาก #แพ้สีแดง ก่อนอ่านก็มโนเองไปต่างๆนานา เรื่องจะไปทางไหนน๊า กับต้านิวจะเป็นยังไงน๊า ไม่ได้คิดว่าจะไปในแนวทางดราม่า……….

    อื้ม…
    มาคิดอีกทีก็ไม่เชิงดราม่าจนน้ำตานองหน้า เล่มนี้ เรื่องนี้มาแนวรันทด จน… ขอโทษค่ะ บัดซบ เลยทีเดียว
    สงสาร ปวดใจ หงุดหงิด และกรีดร้องแบบขมขื่นไปกับชะตาชีวิตของตัวเทพมารหลันชิงเลยทีเดียว

    ตั้งแต่เริ่มเรื่อง หลันชิงก็ต้องทำเรื่องที่ไม่อยากทำแต่ก็ต้องทำเพื่อให้มีชีวิตรอด พอทำลงไปแล้วกลับทำให้รู้สึกถึงว่าการมีชีวิตแบบทุกวันนี้ก็ไม่ได้ย่ำแย่อะไร ขอแค่มีคนแบบต้านิวก็พอ จะกลับใจก็ไม่ทัน สุดท้ายก็ทำได้แต่ตามน้ำไป ในเมื่อป้องกันเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วไม่ได้ ก็ขอปกป้องความเป็นตัวตนของตัวเองโดยการเลี้ยงดูต้านิวต่อไปแล้วกัน

    ฝนคิดว่าหลันชิงมีความคิดที่เรียกว่าขัดแย้งในตัวตนมาตั้งแต่แรกแล้วนะ จุดเริ่มอยู่ที่ตรงนี้แต่ไม่เยอะ ดูได้จากตอนเลี้ยงต้านิวคนเดียว ที่พอต้านิวไม่คุย ไม่เล่นด้วยเหมือนที่เล่นกับคนอื่นๆก็น้อยใจเองคนเดียว คิดว่าต้านิวเกลียดตัวเอง แม้กระทั้งต้านิวไม่ยอมพูดก็คิดไปว่าเพราะเหตุนี้ แต่ก็มาคิดว่าไม่เป็นไรต้านิวไม่พูดก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวต้านิวคงยอมพูดเอง จนเวลาผ่านไปก็ไม่ได้เอ๊ะใจเลยว่าที่ต้านิวไม่พูดอาจจะเป็นเพราะโรคทางใจอะไร คิดแต่ว่าต้านิวไม่ยอมพูดเพราะโกรธตัวเองอยู่ (โถ่ พี่อคนขี้น้อยใจ) หลินชิงเพียงแค่คิดเองว่าต้านิวทำแบบนี้เพราะรู้สึกแบบนี้ ทำแบบนั้นเพราะรู้สึกแบบนั้น ซึ่งส่วนใหญ่จะมาในแนวทางร้ายๆตลอด (โทษตัวเอง เป็นความผิดของตัวเองไรงี้) แค่ต้านิวคอยดูแลตอนป่วยหลันชิงก็ดีใจจนน้ำตาจะไหล แล้วก็มาคิดว่าต้านิวไม่ได้รังเกียจเขาขนาดนั้น เขาขอแค่นี้ก็พอใจแล้ว แต่พอผ่านไปก็ก็มาคิดน้อยใจอีก สลับไปสลับมาไปหมด แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลย คือ ขอแค่ต้านิวยอมอยู่กับเขา ขอแค่ต้านิวไม่เปลี่ยนไปไหน แค่นี้ก็พอ (ปวดใจจัง สงสารท่านเทพมาร)

    หลินชิงรักต้านิวตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว หรือจะเรียกว่าเขารักตัวเองตอนที่รักต้านิวด้วย รักจนระแวงไปทุกอย่าง รักจนทำร้ายตัวเอง แล้วก็ทำร้ายจริงๆ

    พอกลับมา(จากการถูกทำร้าย)อีกครั้ง (หลังจากพบเจอพี่ชายที่แสนใจดี #ประชด) ความรักของเทพมารหลันชิงทำร้ายตัวเขาเองมากขึ้น ตอนอยู่ในคุกนางใช้ความคิดถึงต้านิวหลอกให้ตัวเองไม่ถอดใจฆ่าตัวตาย แล้วก็ใช้ความคิดถึงต้านิวเพื่อถอดใจไม่ให้นึกถึงจนถูกทำร้ายอีก พอหลุดจากช่วงทรมานตัวเองแล้วก็ไม่กล้ากลับไปหาต้านิว ทั้งๆที่อยากเจอ อยากจะกลับไปหา อยากจะรักอีกครั้ง แล้วพอได้มาเจอกันจริงๆ ความขัดแย้งในจิตใจก็กลับมาแบบหนักกว่าเก่า “ถ้าต้านิวตายไปตอนนี้ ตอนที่ยังสนใจเขาอยู่ ความรักของต้านิวก็ยังคงอยู่ ยังไม่ถูกเปลี่ยนไปความเกลียด” #สะเทือนใจ แบบท่านเทพมารเธอกลัวต้านิวเกลียด แล้วตัวเองจะทรมานใจ ตัวเอง ณ ตอนนั้นคงทำใจมองต้านิวตอนเกลียดได้

    ส่วนต้านิว เธอเป็นเด็กฉลาด ฉลาดจริงๆ พอเกิดเรื่องให้สมองเปิด ก็กลายเป็นเด็กฉลาดที่ใครๆก็อึ้ง แต่เธอยอมเป็นคนโง่ จิตใจสั่งตัวเองไม่ให้คิดเยอะ เพื่ออะไร? เพื่อที่จะดึงหลันชิงของเธอกลับมา เพื่อให้ได้อยู่กับหลันชิงตลอดไป #ปล่อยโฮ

    เศร้าอ่ะ แต่ชอบนะ สะเทือนจิตใจคนชอบดราม่าอย่างฝนจริงๆ ไม่ได้ร้องไห้แต่ปวดใจมาก ฝนยกให้อยู่ในหมวดนิยายไม่เศร้าแต่สะเทือนใจหนักมากเลย

    P.S.
    → ทิ้งระยะยาว เพราะทำใจอยู่ กลัวพิมพ์ไปน้ำตาซึมไป
    → เล่มนี้สุดท้ายของเซตนี้แล้วใช่ไหม? จะมีอีกไหมเนี่ยยยยย
    → จะหาเวลาย้อนอ่านตั้งแต่เล่มแรกใหม่!

    More.
    → Goodreads


    Posted on Wordpress.com: July 1, 2015

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in