หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา | อวี๋ฉิง


  • ชื่อหนังสือ :
    春香说…… - บทเพลงรักเคหาสน์เมฆา ชุด เคหาสน์เมฆา
    ผู้แต่ง : 于晴 - อวี๋ฉิง
    ผู้แปล : พวงหยก
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
    พิมพ์ครั้งที่ : 2 (พฤษภาคม 2558)
    จำนวนหน้า : 275 หน้า
    รายละเอียด :
    ‘ข้า… หลี่จินเจาขอสาบานว่าชาตินี้จะไม่มีใจให้ฟู่หลินชุนซ้ำสอง ต่อไปในวันข้างหน้า หากจับพลัดจับผลูได้ตกล่องปล่องชิ้นกับชายผู้นี้จริง ขอให้ฟ้าผ่าหัวจนร่างแยก…’
    นางคือ ‘หลี่จินเจา’ เด็กกำพร้าที่เคหาสน์เมฆารับอุปการะเลี้ยงดู แม้จะได้ก้าวขึ้นมาเป็น ‘ลูกคิดทอง’ ที่รับผิดชอบดูแลการเงินและกิจการลับต่างๆ ของเคหาสน์ แต่บุคลิกของนางก็ช่างดูห่ามๆ เหมือนแม่ค้าในตลาดโดยแท้
    ส่วนเขาคือ ‘ฟู่หลินชุน’ คุณชายอาลักษณ์ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ้าเคหาสน์เมฆาผู้งามสง่า แม้นางจะพึงใจเขาเพียงไรก็ไม่อาจหวังสูง แต่นางยึดหลักการเมื่อชอบก็บอกว่าชอบ ครั้นเขาปฏิเสธ อยากให้นับถือเป็นพี่น้อง นางจึงลั่นวาจาเช่นนั้นเพื่อให้เขาสบายใจ…
    แต่ทั้งๆ ที่ยึดมั่นในคำสาบานนี้ตลอดมา เหตุใดเมื่อนางกลายเป็นเป้าสังหารของกลุ่มนักฆ่านามอินทรีเลือด อยู่ๆ เขาถึงมาทำดีกับนางเช่นนี้เล่า จะให้หันกลับไปหรือไร นางไม่อยากถูกฟ้าผ่าตายเอานะ!


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น้ำฝนรอคอยเลยค่ะ (จริงๆก็รอทุกเล่มที่มาจากนักเขียนคนนี้นะ) ไม่คิดว่าจะมีต่อด้วย คิดว่าคงจบแค่กงซุนเสี่ยน พอแจ่มบอกว่ามีต่อ ก็ลุ้นว่าเป็นใคร จะใช่รุ่นลูกอีกไหมน๊าาาา ที่ไหนได้ เป็นคุณชายอีกคนที่เป็นหนึ่งในเจ้าเคหาสน์นี่เอง

    เป็นเรื่องของเจ้าเคหาสน์ทั้งสองคน พระ/นางหนึ่งในเจ้าเคหาสน์ทั้งสอง ต่างกันที่ว่าพระเอกเป็นเจ้าเคหาสน์ที่เปิดเผยตัวตน แต่นางเอกต้องหลบๆซ่อนๆ
    นางเอกเธอเป็นคนง่ายๆ (ติดจะแนวทำตัวสบายมากกกก) หลงรักพระเอก สารภาพรักมา 3 ครั้ง พระเอกก็ปฏิเสธทุกครั้งเธอเลยคิดที่จะตัดใจ จนถึงขั้นประกาศลั่นเลยว่าถ้าหลงรักพระเอกอีกจะยอมให้ฟ้าผ่า แล้วก็ยอมลดขั้นตัวเองไปเป็นน้องสาวของพระเอก ตั้งใจว่าถ้าไม่มีธุระสำคัญจะไม่มีทางกลับมาเจอพระเอกอีก!! แต่เมื่อเวลาผ่านไป นางเอกที่โดนหมายหัวจากนักฆ่าต้องคอยหลบซ่อนตัวก็ยอมกลับเคหาสต์เพราะพระเอกหายตัวออกจากเคหาสต์ติดต่อไม่ได้!!
    ตัดจบ! (โดนตี)

    ฝนชอบพระเอกนะ (ชอบช่วงสุดท้าย)
    พระเอกเธอหลงรักนางเอกแต่ไม่พูดไม่บอก ไม่แสดงออกเลยจนฝนหมั่นไส้ อย่างกงซุนเสี่ยนยังมีแสดงออกให้เห็นผ่านอารมณ์ที่แสนจะเย็นชานั้นบ้าง ให้คนอ่านรู้ว่า เธอก็รักของเธอ อะไรแบบนั้น ฟู่หลินชุนนี่ไม่แสดงออกเลย อ่านไปก็คิดว่าเขาไม่รู้สึกพิเศษกับนางเอกแน่ๆ (แล้วจะไปเลิฟกันตอนไหน!) ก็แค่ผู้ชายลั่นลาคนหนึ่ง แต่เมื่ออ่านจนจะจบเรื่อง ฝนอยากจะกรี๊ดใส่นาง เธอออออออ บทจะแสดงออกทำเอาคนอ่านอึ้ง!
    นางรักของนางลึกซึ้งมากกกกก ขนาดตัวนางองยังไม่รู้ตัวเลยว่ารักนางเอกมากขนาดนั้น จากคนที่ดูเหมือนไม่มีอะไร กลับโหดร้ายซะจนคิดว่าอาจจะโหดกว่ากงซุนเสี่ยนด้วยซ้ำ! (นางพร้อมจะฆ่าคนทุกคนที่มีแววว่าจะมาพรากนางเอกไปจากนาง โหดแท้!) หรือจะเป็นอินเนอร์? ยิ่งตอนที่นางเดินออกมาเจอนางเองนอนนิ่งบนเก้าอี้ นางก็คิดว่านางเอกตายแล้ว ถึงขั้นธาตุไฟเข้าแทรกเลยทีเดียว อุต๊ะ! ขนาดนั้น รักมากถึงขนาดนั้น! พ่อคุ๊ณ!!! ทำเอาฝนหลงรักนาง(ในช่วงสุดท้าย)เลยทีเดียว!!!! ประทับใจมาก นางเจ้าเล่ห์ด้วยนะ นางเอกเป็นพวกไม่ชอบดูแลตัวเอง นางก็ขู่แบบอ้อมๆ คือรู้ไงว่านางเอกรักตัวนางมาก ก็เอาตัวนางเนี่ยแหละมาขู่ ไม่ยอมยังไงก็ต้องยอมแหละ เจ้าเล่ห์มากกกกก ยอมนะ
    ไม่ใช่แค่ฟินอย่างเดียวนะ ฝนแอบสงสารนางด้วย จากตอนแรกที่ตกลงขำๆกับนางเอก (สมัยเอ๊าะๆ) ว่าถ้าไม่ติดอะไรจะแต่งงานกันก็ได้ไรงี้ นางเอกโดนทำร้ายแล้วนางก็ทะนงตัวเองเกินไปว่าจะปกป้องได้ สุดท้ายนางเอกกลับลืมทุกอย่างหมด นางก็ทำได้แต่ผลักนางเอกออกห่างเพราะกลัวจะซ้ำรอยเดิม คิดดูซิ คนที่เราชอบๆอยู่ จำตัวเองไม่ได้ จะรับรักแบบเปิดเผยก็ไม่ได้เพราะกลัวอันตราย ทำได้แค่มองเฉยๆ ทีนี้พอนางเอกจะหนีจากไปจริงๆ ก็เพิ่งมารู้ตัวว่าตัดสินใจผิด (ช่วงนี้ฝนแอบสมน้ำหน้า) จะกลับมาแสดงออกจะมาบอกว่ารักนะ ก็ไม่ได้ นางเอกนางก็เข้าใจผิดอีก (คิดว่าเป็นพี่น้องกันเท่านั้น) นางเลยต้องใช้ความพยายามทำให้นางเอกยอมรับว่ารักอีกครั้ง เรียกว่ายัดเยียดตัวเองมาให้นางเอกเลยดีกว่า (หัวเราะ)

    นางเอกเธอก็มีเอกลักษณ์พิเศษกว่าคนอื่น ทำตัวแบบไม่สมกับเป็นผู้หญิง แต่ความจริงใจนางมีให้เต็มมากกก นางรักนางชอบนางก็บอก จะตัดใจจะยอมจะพอนางก็ตัด ทำไม่ได้ก็จะพยายาม แล้วเพราะพยายามเนี่ยแหละ ถึงทำให้กลัวฟ้าผ่าแรงมากๆ นางน่ารักอ่ะ สบถเยอะมาก ไม่สมกับเป็นนางเอกเท่าไร แต่ฝนว่าน่ารักดี ตอนที่สติแตกเพราะฟ้าผ่าค่อยดูสมกับเป็นนางเอกหน่อย แอบถูกใจ(สะใจ)ที่ตอนอยู่กับพระเอกแต่พูดเหมือนอยู่กับอีกคน (เป็นไงล่ะ ดันนางเอกออกห่างดีนัก สมน้ำหน้า) นางเอกเธอเป็นคนเปิดเผยจริงใจมาก อ่านไปก็ขำไป

    อยากอ่านเรื่องของเพื่อนนางเอกมาก ประวัตินางมาเป็นปริศนา ลูกสาวนางก็น่ารัก อ่านแล้วได้ลุคคุณพ่อที่คอยดูแลและเป็นห่วงนางเอกตลอด นี่ถ้าไม่รู้ว่าพระเอกนางรักนางเอกจนธาติไฟเข้าแทรก ก็จะเชียร์ให้นางขึ้นแท่นเป็นพระเอกเลยนะ! นางดูพึ่งพาได้แล้วก็เท่ห์มากๆด้วยยยยยยยย (อยากจิโดนล่อลวงด้วยใบหน้างดงามนั้นสักครา แอร๊ย)

    เล่มนี้อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ลุ้น ไม่ระทึกเหมือนเล่มก่อนหน้า
    ถ้าใครเคยอ่านผลงานของอวี๋ฉิงมาก่อนจะต้องมีความคิดเหมือนฝนแน่ๆ คืออ่านๆไปก็คิดถึงเรื่องเก่าๆไป หลายๆอย่างในเรื่องจะคลายกับเรื่องก่อนหน้า ซึ่งนักเขียนเขาก็บอกมาแล้วว่าคล้ายๆกัน ฮาา
    ถึงจะเป็นแบบนั้น ฝนก็ยังอ่านแล้วก็ยังชอบอยู่นะ ถึงจะไม่ชอบสุดๆ แต่ก็จัดอยู่ในหมวดหนังสือที่ชอบอยู่ เพราะทำให้นึกถึงหลายๆเรื่องที่เคยอ่านมา อย่างนางเอกโดนพิษจนผมเปลี่ยนสี ก็คิดถึง “จารจำนาง” (นั้นสีผมเปลี่ยนไปเป็นขาวเลย แต่ไม่ได้โดนพิษ) พระเอกคิดว่านางเอกตายจนรู้ซึ้งว่านางเอกสำคัญกับตัวเองมากแค่ไหน กับทีคนคอยปกป้องนางเอกอยู่ตลอดก็คิดถึงเรื่อง “หลงเงานาง” พระเอกได้แต่มองๆ จะรักหรือไม่รักคนอ่านก็ไม่รู้ จะแสดงออกบ้างนิดๆหน่อยๆก็ไม่มี๊ไม่มี คิดถึงเรื่อง “มายานาง” สรุปว่าคิดถึงเซตนั้นเลย (จริงๆควรคิดถึงเรื่องในเซตเดียวกันไหม?) ก็คิดแหละ แต่คิดถึงเรื่องที่เก่ากว่ามากกว่า ฮาาาา (หาข้ออ้างอ่านเรื่องเก่า)

    P.S.
    → ตกลงว่านางเอกจำพระเอกสมัยยังเอ๊าะๆได้หรือยังนะ? จำไม่ได้เลยใช่ไหม? หรือว่าจำได้? นี่ลุ้นมาก ตอนฉากที่นางเอกเธอหลับนั้นแหละ นึกว่าจะมีจำได้ แต่จำไม่ได้เลยก็ดี แก้แค้นพระเอกที่ทำเย็นชาใจร้าย #สมน้ำหน้า
    → นักเขียนบอกว่าเล่มสุดท้ายแล้ว ไม่มีต่อแล้ว แต่บอกสปอยรุ่นลูกมากอีก โฮฮฮฮ หนูอยากอ่าน ไม่มีแล้วจริงๆอ่ะ #น้ำตาไหล

    More.
    → Goodreads


    Posted on Wordpress.com: May 14, 2015

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in