หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
อสูรเจ้าน้ำตา : กู่หลิง


  • ชื่อหนังสือ :
    愛哭小嫁娘 - อสูรเจ้าน้ำตา ชุด วิวาห์อสูร
    ผู้แต่ง : 古靈 - กู่หลิง
    ผู้แปล : ลี่ลี่
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
    พิมพ์ครั้งที่ : 2 (เมษายน 2558)
    จำนวนหน้า : 265 หน้า
    คำโปรย : ใครหนอไม่รอคอยวิวาห์หวาน ใครเล่าไม่เฝ้าฝันวันชู้ชื่น หากแต่วาสนาไม่อาจฝืน เพียงชั่วคืนพันผูกอยู่คู่อสูร
    รายละเอียด :
    เพราะสัญญาที่มีมาแต่เก่าก่อนทำให้ ‘เซียงจุ้ยเอ๋อร์’ ต้องยอมแต่งงานเมื่ออายุครบสิบหกปี แม้จะหวาดหวั่นจนอยากร่ำไห้น้ำตาท่วมฟ้านองแผ่นดิน เหตุเพราะนางต้องแต่งกับบุรุษแปลกหน้า ต้องไปอาศัยอยู่กับครอบครัวที่ไม่คุ้นเคยยังสถานที่ที่แปลกตา พวกเขาจะทนได้หรือ… กับความขี้ขลาดและขี้แยเป็นที่สุดของนาง!
    หนำซ้ำสกุลฟางที่นางต้องแต่งเข้ายังเป็นที่เลื่องลือด้านการศึกและโปรดปรานการต่อสู้กันทุกคนไม่เว้นแม้แต่สตรี เช่นนั้นนางมิต้องออกรบแล้วใช้น้ำตาท่วมศัตรูหรืออย่างไร!
    แต่เพื่อท่านแม่แล้วนางไม่แต่งมิได้ เพราะมีหน้าที่ที่ท่านมอบหมายให้นางทำ มิกล้าออกรบแล้วอย่างไรเล่า นางยังมีฝีมือด้านอื่นที่พวกคนสกุลฟางขาดแคลน ซ้ำผู้เป็นสามียังดีต่อนางยิ่งนักและเขาก็ไม่คิดจะอยากเป็นแม่ทัพนายกองอันใด ความขลาดกลัวตื่นตระหนกที่เคยมีนั้นช่างเป็นไปโดยใช่เหตุเสียแล้วกระมัง!


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    มาถึงอีกหนึ่งทายาทของบรรดาพญายมทั้ง 7
    น้องสาวคนเล็กสุดของพี่ใหญ่ในเรื่องอสูรยั่วยิ้ม (คือเกิดจากพ่อแม่เดียวกันไม่เหมือนพี่น้องคนอื่น) นางผู้สืบทอดความสามารถของพญายมโศก คือพี่ชายใหญ่ของนางได้ความสามารถของพญายมยิ้ม น้องสาวคนเล็กได้ความสามารถของแม่ที่เป็นพยายมโศก เลยกลายเป็นอสูรโศก แน่นอน โศกก็คือเศร้า นางเอกร้องไห้เก่งมาก ไม่เพียงเท่านั้น ยังขี้ขลาดแล้วก็ขี้แงมากอีกด้วย!!!

    บอกก่อนว่า หลังอ่านเล่มนี้จบ ฝนเริ่มรู้สึกสนุกมากขึ้นกว่าสองเล่มแรก
    ทำไม?
    เดี๋ยวมาว่ากันอีกที ของเม้าท์ก่อน

    เปิดตัวมาด้วยพี่ใหญ่ก่อนเสมอ พี่ใหญ่ที่ฝนจำได้ว่าอยู่ในช่วงพักรักษาตัว ไม่สามารถทำนาได้ในตอนนี้ เลยสามารถเป็นกังวลในเรื่องบรรดาน้องๆของเขาได้ คราวนี้เขาไปโวยวายกับท่านพ่อของตัวเองเรื่องที่ปล่อยน้องเล็ก (นางเอกของเรื่อง) ไปแต่งงาน ตามสัญญาหมั่นหมายในรุ่นเก่าก่อน! อารมณ์พี่ชายหวงน้องนั้นแหละ เถียงกันไปก็น่ารักดี พ่อลูกคู่นี้เถียงกันตลกมาก ตั้งแต่เล่มอสูรซ่อนพิษแล้วล่ะ เล่มนี้ก้มีเถียงกันอีก อ่านไปก็ขำไป
    กลับมาๆ
    นางเอกที่บอกใครต่อใครว่าสมัครใจไปแต่งงานเพื่อท่านแม่ของนางเอก แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ ก็นางเป็นขี้ขลาดนี่เนอะ จะให้ไปอยู่กับคนแปลกหน้าโดยไม่รู้สึกอะไรก็ใช่ที กลัวก็กลัว แต่จะให้กลับคำก็ไม่ได้ เพื่อท่านแม่แล้ว ไม่อยากยังไงก้ต้องยอม แถมพี่ใหญ่ของนางยังงอแงมากกว่าอีก (พี่ใหญ่นี่ก็พาขำตลอด!) พอแต่งงาน จากที่กังวลๆว่าจะปรับตัวยังไง จะทำตัวยังไง ก็หายเกลี้ยง เพราะพระเอกมีหน้าตาที่ชวนทำให้คนยิ้มตลอด แถมยังเข้าอกเข้าใจความเป็นตัวตนของนางอีก
    เริ่ดสุด! บอกเลย!
    แบบว่า พระเอกได้รับคำเตือนล่วงหน้าจากพี่ภรรยาที่บอกต่อมาทางพ่อกับแม่ของเขาว่านางเอกขี้ขลาดมาก(ก.ไก่สามบรรทัด) เลยใจเย็น ค่อยๆแทรกซึมความเป็นตัวตน แทรกซึมความเคยชินไปให้นางเอกทีละนิด ไม่รีบร้อนแต่ก็ไม่ช้าเกินไป หาทางตีสนิทกับนางเอกเรื่อยๆ รอจนตายใจแล้วกินเรียบ (แผนสูง!) ฮาาา ดูเป็นผู้ชายที่ใจเย็นดีค่ะ

    ที่ฝนบอกว่าสนุกไม่ใช่จุดนี้นะ
    ที่ฝนบอกว่าสนุกก็เพราะว่าเนื้อมามีมากกว่าแต่งงานกับ รักกัน พิสูจน์ความรัก จบ แต่เนื้อเรื่องตั้งแต่หน้าแรกจนจบเล่มดำเนินกันมาจนพระ/นางอายุสี่สิบไปแล้ว (แถมมีลูก 6 คนด้วย!) ระหว่างทางนั้นก็มีการรบ เพราะพระเอกเป็นนักรบ มีดราม่าเรียกน้ำตา (ทั้งคนอ่านและนางเอก) เล่นเอารู้เลยว่าทำไมถึงเรียกว่าอสูรโศก ร้ายกาจจริงๆ มีการแย่งอำนาจ แย่งความดีความชอบ หมั่นไส้ นักหลัง มีการล้างแค้น มีตอบแทนบุญคุณ มีเยอะอ่ะ ได้ข้อคิดเยอะมากด้วย อ่านแล้วลุ้น มีปริศนาแฝงอีก ทำไมแม่นางเอกถึงต้องส่งนางเอกไปแต่งงาน แล้วทำไมต้องแต่ง ทำไมพระเอกถึงไม่อยากได้ยศ เย๊อะ แถมเรื่องนี้บรรดาพญายมทั้ง 7 ออกจากรัง(?) มาโชว์ความสามารถกันด้วยนะ ทำให้รู้ถึงความร้ายกาจของพวกเขาเลยว่าใครร้ายกาจยังไง

    ชอบสุดในสามเล่มที่อ่านมากเลยยยย

    P.S.
    → หนีเครียดมาพิมพ์เม้าส์นิยาย เดี๋ยวเสร็จนี่ก็ไปแก้เล่มต่อ (น้ำตาไหลหนักมาก)
    → เล่มต่อไปจะสนุกมากขึ้นไหมนะ?

    More.
    → Goodreads


    Posted on Wordpress.com: April 25, 2015

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in