หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
คล้องหัวใจไว้ด้วย (ปั๊ก) รัก : รั่วซั่นซี


  • ชื่อหนังสือ : คล้องหัวใจไว้ด้วย (ปั๊ก) รัก - 小宠爱
    ผู้แต่ง : รั่วซั่นซี - 若善溪
    ผู้แปล : หยกชมพู
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (With Love)
    จำนวนหน้า : 336 หน้า
    พิมพ์ครั้งที่ : 1
    ปีที่พิมพ์ : มีนาคม 2564
    คำโปรย : ‘ซอสประจำตระกูลสวี’ ของเธอเข้า ปฏิบัติการตามตื๊อเพื่อขอสูตรซอสจึงเริ่มต้นขึ้น!
    รายละเอียด : สิ่งที่ ‘สวีเจ้าอิ่ง’ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลสัตว์ป๋อจยาเกลียดสุดๆ ก็คือคนทิ้งสัตว์เลี้ยง! ตอนพบว่า ‘พีพี’ หมาปั๊กพันธุ์ผสมถูกทิ้งอยู่ในกรงของโรงพยาบาลเป็นเวลาเกือบสามเดือนทำให้เธอเดือดจัด ทว่าเมื่อหาทางติดต่อคนใจร้ายอย่าง ‘ฉู่จิงหง’ เชฟหนุ่มเจ้าของร้านอาหารมองโกเลียในชื่อดังได้ เขากลับบ่ายเบี่ยงไม่ยอมมารับเจ้าหมาที่น่าสงสารกลับไป งานนี้เธอจึงต้องบุกไปพบเขาด้วยตัวเอง แต่ใครเลยจะรู้ว่าการพบกันในครั้งนั้นจะทำให้ชีวิตของสัตวแพทย์สาวเปลี่ยนไป… เมื่อเชฟหนุ่มเกิดติดใจในรสชาติของ ‘ซอสประจำตระกูลสวี’ ของเธอเข้า ปฏิบัติการตามตื๊อเพื่อขอสูตรซอสจึงเริ่มต้นขึ้น!


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    ช่วงนี้มักจะเห็นหนังสือที่ล่อลวงทาสแมวออกมาค่อนข้างเยอะ นานๆ ทีจะเห็นนิยายที่มีเรื่องเกี่ยวกับน้องหมาบ้าง เลยขออ่านสักหน่อยว่าน้องหมาในเรื่องกับนิยายรักจะมาในลักษณะไหน

    เรื่องนี้เป็นนิยายรักเบาๆ ที่เกี่ยวข้องกับน้องพีพี น้องหมาปั๊กพันธุ์ผสมที่ถูกเจ้าของทิ้งให้โรงพยาบาลดูแล ซึ่งโรงพยาบาลนั้นเป็นโรงพยาบาลของนางเอก แล้วด้วยความที่ต้องการทำเรื่องให้ถูกต้อง นางเอกเลยต้องคุยกับเจ้าของเก่าว่าถ้าเขาไม่คิดจะดูแลน้องพีพี เขาต้องสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดู ไม่ใช่การจ่ายเงินให้โรงพยาบาลเลี้ยงดูแทน 

    แล้วเรื่องราวก็เกิดขึ้นเพราะการหาเจ้าของให้น้องพีพีเป็นอะไรที่วุ่นวายและชวนสร้างความสัยสนให้สัตว์เลี้ยงอย่างมาก ไหนจะเจ้าของคนใหม่ที่ต้องการดูแลน้องอย่างดี แต่ก็เหมือนจะหาประโยชน์จากตรงนี้ด้วย กับเจ้าของคนเก่าที่กลัวน้องแต่น้องพีพีรักมากจนไม่อยากอยู่กับใคร โดยตัวแปรของเรื่องคือตัวนางเอกที่เกี่ยวข้องกับคนสองคนนี้

    ส่วนหลักของเรื่องคือการเลี้ยงสัตว์ที่ไม่ใช่แค่มีเงินก็สามารถเลี้ยงได้ แต่ต้องดูแลและเอาใจใส่ด้วย น้ำฝนสงสารน้องพีพีในเรื่องมาก เพราะน้องเจอเรื่องราวมาเยอะ และโดนโยนไปโยนมาระหว่างคนสามคน กว่าน้องจะได้อยู่กับคนที่น้องรักและรักน้องจริงๆ น้องต้องบอบช้ำทั้งใจและกายไปเยอะมาก 

    ส่วนเรื่องซอสประจำตระกูลสวีเป็นเรื่องรองที่ทำให้พระเอกกับนางเอกมีเรื่องได้คุยเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีเท่านั้น 

    จริงๆ แล้วมีหลายจุดหลายตอนในเรื่องที่ทำให้รู้สึกเอะใจตอนอ่าน ไม่ว่าจะเป็นสาเหตุอะไรที่น้องพีพีถึงกัดคนเพราะไม่มีการเฉลยที่ชัดเจน มีแต่ความคาดเดาในมุมของนางเอก ความเป็นตัวตนของตัวละครที่มีบางอย่างให้รู้สึกขัดๆ ความไม่สุดในประเด็นหลายๆ อย่างก็ทำให้รู้สึกเสียดาย การคบกันหรือเลิกกันของนางเอกกับแฟนก็ชวนทำให้สงสัย หรือแม้แต่ซีนรักของพระเอกกับนางเอกก็ไม่ได้ทำให้อิน หรือฟิน หรือทำให้รู้สึกรับรู้ว่าเขารักกันเท่าไร แต่ถ้าให้มองในมุมของความรักแบบผู้ใหญ่ มันก็ได้แหละ แต่มันแค่ไม่ฟินในสไตล์ของการเป็นนิยายรักเท่านั้น

    และเพราะแบบนั้น น้ำฝนเลยไม่ได้รู้สึกว้าวหรือประทับใจอะไรมากไปกว่าความน่าสงสารของน้องพีพี แล้วก็ทำให้คิดถึงแจ่มใสคุกกี้เล่มเล็กๆ เพราะเหมือนจะมาสไตล์เดียวกัน

    เอาเป็นว่า เรื่องนี้เป็นนิยายของคนรักหมา ที่อ่านแล้วอาจจะปาดน้ำตาให้กับน้องหมา 

    P.S.
    → เรื่องนี้ก็ยังคงเป็นการจัดหน้ากระดาษแบบเก่า คือเหลือเนื้อที่ด้านบนเยอะมาก เยอะแบบใส่ได้อีกหลายบรรทัดเลย เมื่อไรแจ่มใสจะปรับการจัดหน้ากระดาษนะ เสียดายที่ว่างจริงๆ

    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in