หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ : หมัวกูเว่ยเถาจื่อ


  • ชื่อหนังสือ : 
    หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ - 我的医生好像喜欢我
    ผู้แต่ง : หมัวกูเว่ยเถาจื่อ - 蘑菇味桃子
    ผู้แปล : เฉี่ยวหลิงชิงซิ่ว
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (With Love)
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (กุมภาพันธ์ 2564)
    จำนวนหน้า : 434 หน้า
    คำโปรย : การตายปริศนาของคู่แข่งมีเบื้องหลังอย่างไร เรื่องราวความรักที่ทั้งสุข เศร้า สมหวัง ผิดหวัง การต่อสู้เพื่อความฝัน ค้นหาคำตอบทั้งหมดไปพร้อมๆกัน 
    รายละเอียด : "ก่อนหน้านี้คุณถามผมสองครั้งว่าชอบคุณหรือเปล่า แต่ผมไม่กล้าตอบตรงๆ" ลู่จยารู้สึกว่าหัวใจใกล้จะกระเด็นกระดอนขึ้นมาถึงใบหูแล้ว เธอแอบเฝ้ารออะไรบางอย่าง แต่ขณะเดียวกันก็แอบหวาดกลัวอะไรบางอย่างด้วย "หากผมบอกว่าผมอยากดูแลคุณ คุณจะให้โอกาสนี้กับผมไหม"
    ตื่นขึ้นมาก็พบว่าขาของตัวเองถูกใส่เฝือกห้อยไว้ พร้อมข่าวร้ายว่าจะต้องถูกตัดทิ้ง! 
    "ลู่จยา" นักแข่งมอเตอร์ไซค์สาวไม่คาดคิดเลยว่าการลอบออกไปซ้อมก่อนวันแข่งขันจะกลายมาเป็นจุดพลิกผันของชีวิต 
    ขาหักรอผ่าตัดไม่พอ ยังถูกไล่ออกจาสโมสร ซ้ำร้ายต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าตั้งใจทำให้คู่แข่งเสียชีวิตในการซ้อมครั้งนี้ ทว่าในช่วงที่รู้สึกอันจนหนทางอย่างถึงที่สุด 
    "เฉิงอี้เหิง" แพทย์หนุ่มรูปหล่อกลับก้าวเข้ามามอบความหวังให้เธอด้วยการรับผิดชอบการผ่าตัดครั้งนี้้ด้วยตัวเอง
    เขา... ผู้ยอมเสี่ยงอนาคตและชื่อเสียงทั้งหมดของตนเพื่อรักษาของเธอไว้ ทั้งยังคอยดูแล เอาใจใส่เป็นอย่างดีเสียจนหัวใจอันแข็งแกร่งของสาวนักซิ่งต้องหวั่นไหว เธออดใจไม่ไหวจนต้องไปตั้งกระทู้ในเว็บไซต์เพื่อให้ชาวเน็ตช่วยไขปัญหาหัวใจ "หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ" จึงได้ก่อตัวขึ้น!


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    มาถึงเล่มสุดท้ายในชุดเปิดตัว With Love หัวใหม่ของสำนักพิมพ์แจ่มใส 

    เรื่องนี้มีจุดที่เหมือนกับเรื่อง #เชฟคนนี้มีรักมาเสิร์ฟ กับ #ให้เสียงของคุณโอบกอดผม ตรงที่มีตัวละครในเรื่องเป็นผู้ป่วยจิตเวช แต่ไม่ใช่ตัวละครหลักเหมือนสองเรื่องแรก

    นางเอกเป็นนักแข่งรถที่ประสบอุบัติเหตุระหว่างประลองแข่งนอกรอบกับคู่แข่งของตัวเองก่อนการแข่งขันหนึ่งวัน ซึ่งอุบัติเหตุนั้นเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราว ไหนจะขาหักในแบบที่เกือบจะต้องถูกตัดขา ไหนจะรู้ข่าวการตายของคู่แข่งของเธอ ไหนจะโดนสโมสรของตัวเองเทเพราะข่าวการตายนั้นดูเป็นปริศนาและมีผลกระทบต่อภาพลักษณ์ ยังไม่จบ เงินที่มีอยู่ก็หมด แฟนคลับหาย เพื่อนไม่สนใจ อีกทั้งยังโดนสังคมตราหน้าว่าเป็นฆาตกร 

    ยังดีที่คุณหมอเจ้าของไข้ของเธอเข้ามาช่วยเหลือ ไม่ว่าจะยอมผ่าตัดให้กับเธอ พาเธอไปดูแลในวันที่ไม่มีใคร เลี้ยงดู ปูเสื่ออย่างดีจนเธอรู้สึกหวั่นไหวและไม่แน่ใจว่า เขาปฏิบัติดีกับเธอขนาดนี้เพราะเขาชอบเธอหรือเปล่า ไหนๆ ก็อยู่ว่างๆ ก็เปิดกระทู้ "หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ" เพื่อเล่าเรื่องราวของตนเอง และสอบถามชาวเน็ตว่าตกลงหมอของเธอคนนี้รู้สึกยังไงกับเธอกันแน่

    เรื่องราวดำเนินไปเรื่อยๆ ปัญหาเก่าไม่จบ ปัญหาใหม่ก็แทรกเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องการโดนตราหน้าว่าเป็นฆาตกร เรื่องเพื่อนสนิท และเรื่องหัวใจ

    อื้มมมมมม

    น้ำฝนพิมพ์ต่อไม่ถูก ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดี 

    คือถ้าให้วัดเป็นกราฟ ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย ภาพกราฟที่ออกมาจะเป็นกราฟลง และลงเรื่อยๆ จนถึงจบเรื่อง เริ่มดีแต่แผ่วปลาย ด้วยพล็อตและช่วงต้นของเรื่องน่าสนใจมาก นางเอกที่มีมุมแอบสาวในภาพของสาวเท่ห์ที่ชอบเม้าท์มอยตามเน็ตน่าสนใจมาก ไหนจะมีความใสๆ จากโมเมนต์พระเอกที่เข้ามาแอบเห็นกระทู้ของนางเอกเข้า น้ำฝนก็ตั้งความหวังไว้เลยว่าเรื่องราวต้องน่ารักมากแน่ๆ 

    ผลไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ยอมรับเลยว่าน้ำฝนหมดสนุกไปช่วงกลางเรื่อง แต่อ่านจนจบเพราะอยากได้คำตอบของสิ่งที่ทดไว้ในใจ

    ตอนอ่านน้ำฝนก็ทดในใจตลอดเมื่อเจอจุดที่สงสัยหรือเอ๊ะ พร้อมเครื่องหมายคำถามในใจ โดยหวังว่าจะได้คำตอบผ่านเรื่องราวที่ไล่อ่านมา พอถึงบทสรุป สิ่งที่เอ๊ะหรืออ๊ะในใจ บางจุดได้คำตอบ บางจุดหายวับไปในอากาศ 

    หลายๆ อย่างในเรื่องดูขัดแย้งกับแปลกๆ บางจุดบางตอนที่ควรโฟกัสก็มาแค่ให้รู้ แล้วบอกผลบอกข้อสรุปตอนจบทีเดียวท้ายเรื่อง ระหว่างทางก็เป็นเรื่องราวของพระเอกกับนางเอกที่สลับไปสลับมา บางอย่างที่ใส่เข้ามาก็ทำให้เรื่องดูขัด 

    อย่างเรื่องคดีความของนางเอกที่เป็นข่าวดัง ก็ดูจะเรื่อยๆ กว่าที่คิดทั้งๆ ที่ร้ายแรงถึงขั้นเสียชีวิต เหมือนคดีทำของหายมากกว่าคดีอุบัติเหตุของคนดัง นางเอกก็ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเท่าไร ช่วงไหนอยากจะตามเรื่องก็ติดต่อไปที ง่ายๆ ว่าต้องรอให้พระเอกกับนางเอกพักช่วงการสร้างโมเมนต์ก่อน นักอ่านอย่างเราถึงจะรู้เรื่องคดีความ แล้วคดีก็จบพอดิบพอดีตรงช่วงท้ายเล่มด้วยนะ นับเวลาที่เนื้อเรื่องแจ้งมาคือครึ่งปี //ถอนหายใจ

    นางเอกไม่ชอบแสงแฟลช แต่อ่านจนจบเรื่องก็ไม่ทราบว่าเหตุผลที่ไม่ชอบเพราะอะไร อีกทั้งนางเอกจำหน้าคู่แข่งไม่ได้ ทั้งๆ ที่ทั้งคู่มีชื่อเสียงมาด้วยกัน ภาพลักษณ์ของคู่แข่งเป็นที่กล่าวถึง แต่นางเอกกลับจำไม่ได้ เลยงงว่า คนในวงการเดียวกัน เป็นข่าวกันทุกวัน เห็นตามสื่อตลอด จะจำไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ แปลกดี

    พระเอก... ที่สับสนในตัวเองจนนักอ่านก็ไม่แน่ใจว่าตกลงรู้สึกยังไง ทำไปทำไม เพื่ออะไร จนจบเล่มก็ไม่แน่ใจว่าเขาไปหลงรักกันตอนไหนและได้ยังไง ไม่ว่ากับนางเอกหรือแฟนเก่า พระเอกก็แสดงความชัดเจนให้เห็นไม่ได้

    ความนางเอกกับพระเอกก็เป็นอีกเรื่องที่แปลก นางเอกโดนคนๆ หนึ่งราดน้ำซุปใส่ โดยที่คนๆ นั้นพูดชื่อพระเอกออกมาโดยสื่อถึงความสนิทสนม แต่นางเอกไม่สงสัยหรือเอ๊ะใจใดๆ เลย สักนิดก็ไม่มี แต่น้ำฝนก็ให้เหตุผลประกอบการอ่านกับตัวเองว่า นางเอกน่าจะเป็นคนง่ายๆ ... ละมั้ง แต่ก็ง่ายจนดูปิดหูปิดตาเกินไป

    อีกจุดหนึ่งที่เป็นส่วนสำคัญของเรื่อง คือ เรื่องการเสพข่าวของสังคมปัจจุบัน สื่อใส่สีตีไข่นางเอกจนผู้คน เกิดการแก้แค้นกันของแฟนคลับ มีการดักทำร้ายกันจนขึ้นโรงพัก แต่.... ก็แค่ต้นเรื่องเท่านั้น ให้นักอ่านอย่างเรารู้ว่านางเอกลำบาก พออ่านไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีเรื่องพวกนี้แล้วเพราะนิยายไม่ได้บรรยายถึง นางเอกไม่มีเข้าไปเช็คข้อมูล เช็คเรื่องราวอะไรเลย (ทั้งๆ ที่คิดไว้ว่าอยากรู้ความจริง) ไม่แม้แต่สื่อสารกับแฟนคลับด้วยซ้ำ ความพยายามอย่างเดียวที่อ่านเจอคือพยายามรู้ให้ได้ว่าพระเอกชอบตนเองจริงไหม 

    มีอีกหลายเรื่องที่แปลก (เรื่อง timeline กับการนับเวลาในเรื่องด้วยนะที่เอ๊ะในใจ แต่ไม่อยากเสียเวลาอ่านย้อน) ทั้งปมเรื่อง ทั้งตัวละครหลัก ตัวละครรอง ตัวประกอบ ความเป็นธรรมชาติของตัวละครและเรื่องราว มีความขัดแย้งจนพยายามอ่านแล้วน้ำฝนก็ทำให้ตัวเองรู้สึก joy ไปกับเนื้อเรื่องหรืออินไปกับตัวละครไม่ได้

    น้ำฝนอาจจะคาดหวังมากไปและเดาทางของนิยายผิดไปจนทำให้รู้สึกเสียดายพล็อต

    เอาเป็นว่าเรื่องนี้น่าจะไม่เหมาะกับน้ำฝน 

    ใครชอบพระเอกสายเปย์ ดูแลเก่ง ทำอาหารเป็น มีซีนให้ฟินเบาๆ ก็น่าจะชอบเรื่องนี้ค่ะ

    ถ้าเอา 3 เรื่องที่เป็นเรื่องเปิดตัวของ With Love (เรียงตามลำดับการอ่านของน้ำฝนเอง)
    - เชฟคนนี้มีรักมาเสิร์ฟ
    - ให้เสียงของคุณโอบกอดผม
    - หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ

    น้ำฝนชอบเรื่องให้เสียงของคุณโอบกอดผมมากที่สุด รองลงมาก็เรื่องเชฟคนนี้มีรักมาเสิร์ฟ ส่วนเรื่องนี้ก็อย่างที่ได้บอกไปค่ะ เราน่าจะไม่ใช่ทางเดียวกัน


    P.S.
    → ยังคงขัดใจที่ว่างตรงขอบกระดาษบนอยู่ เฮ้ออออ เสียดายที่ว่างตรงนั้นจัง

    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in