หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
บทเพลงกลางเมฆา : ถงหัว


  • ชื่อหนังสือ : บทเพลงกลางเมฆา - 云中歌
    ผู้แต่ง : ถงหัว - Tong Hua - 桐华
    ผู้แปล : Wisnu
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2559)
    จำนวนหน้า : 1,936 หน้า (357+395+437+340+407)
    คำโปรย : โชคชะตาพานางเข้าสู่วังวนแห่งรักและกลการเมือง ทั้ง 'พี่หลิง' และ 'ขอทานน้อย' กลับกลายเป็นยอดบุรุษแห่งยุค หัวใจของนาง... ที่สุดแล้วจะตกอยู่แก่ใคร
    รายละเอียด : ธรรมเนียมของชาวจงหยวน สตรีมอบรองเท้าแก่บุรุษหมายถึงนางยินดีแต่งให้กับเขา
    หาก 'อวิ๋นเกอ' กลับมิรู้ความนี้ ประการแรก เพราะนางเกิดและเติบโตในดินแดนทะเลทราย ประการที่สอง เพราะนางครานั้นยังเยาว์วัยเหลือเกิน รองเท้าหนึ่งคู่มีข้างซ้ายขวา ด้วยไร้เดียงสา เด็กหญิงได้มอบพวกมันแก่เด็กชายสองคน แด่มิตรภาพ และแด่ความสงสารปรารถนาดี 
    นับแต่นั้นเส้นสายใยความสัมพันธ์ก็ได้เริ่มต้นถักทอ ร้อยรัดทั้งสามเข้าด้วยกัน เกี่ยวกระหวัดพันสลับไปมา ยิ่งพยายามแก้รังแต่จะรัดจนยิ่งเจ็บ! 
    โชคชะตาพานางเข้าสู่วังวนแห่งรักและกลการเมือง ทั้ง 'พี่หลิง' และ 'ขอทานน้อย' กลับกลายเป็นยอดบุรุษแห่งยุค หัวใจของนาง... ที่สุดแล้วจะตกอยู่แก่ใคร


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    มาปาดน้ำตากันต่อค่ะ

    คำเตือน 
    เรื่องนี้ไม่เหมาะกับสายสุขนิยม ไม่เหมาะแบบไม่เหมาะเลยจริงๆ แต่ถ้าอยากดราม่ารีดน้ำตา เรียนเชิญค่ะ

    เข้าเรื่องกันเลย

    หลังจากที่อ่านลำนำทะเลทรายจบ น้ำฝนก็หยิบเรื่องนี้อ่านต่อเลยทันที เดี๋ยวอารมณ์ไม่ต่อเนื่อง แต่ด้วยความนิสัยเสีย ชอบสปอยล์ตัวเอง ก็จิ้มไปหาเรื่องย่อที่มีคนเคยโพสไว้ในกระทู้ Pantip แต่อ่านยังไม่ทันจบเรื่องดีก็หยุดตัวเองไว้แล้วโฟกัสที่นิยายในมือ เพราะรู้สึกว่าที่อยู่ในกระทู้นั้นสปอยล์จนทำให้อ่านนิยายไม่สนุกเท่าที่ควร น้ำฝนอ่านเล่มแรกจนถึงครึ่งเล่มสองแบบเฉยชามาก แต่หลังจากหยุดอ่านสปอยล์ก็ทำให้อ่านนิยายได้เร็วขึ้น และน้ำตาไหลได้เยอะขึ้น....

    ใช่ค่ะ อ่านไม่ผิด น้ำตาไหลได้เยอะขึ้นจริงๆ 

    อย่างที่หลายๆ คนรู้กัน เรื่องบทเพลงกลางเมฆาเป็นภาคต่อของเรื่องลำนำทะเลทราย ซึ่งเป็นเรื่องราวของลูกสาวคนเล็กจองคู่พระเอกกับนางเอกในลำนำทะเลทรายแต่ไม่ใช่แค่เป็นเรื่องราวของรุ่นลูก นิยายเรื่องนี้เรียกได้ว่าเป็นเรื่องราวที่ต่อเนื่องมาจากลำนำทะเลทราย เป็นนิยายที่มากกว่านิยายรักของรุ่นลูก แต่เป็นเรื่องราวและเป็นผลกระทบที่มีผลต่อเนื่องกันมา

    เรียกได้ว่าลำนำทะเลทรายคือภาคที่ 1 และบทเพลงกลางเมฆาคือภาคที่ 2 และเป็นจุดจบของเหตุการณ์ในทุกอย่างที่เกิดขึ้น

    มาว่ากันที่บทเพลงกลางเมฆากันเลยเนอะ

    เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อนางเอก อวิ๋นเกอ ในวัยเด็กขี่อูฐมากับหมาป่าและใช้นกอินทรีนำทางมาเพื่อช่วยคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังหลงทางในทะเลทราย แต่ด้วยความเป็นเด็กสาวที่สดใสร่าเริงบวกกับในชีวิตประจำวันได้พบปะกลุ่มคนที่อายุไล่เลี่ยกันน้อย ทำให้ตื่นเต้นเมื่อพบว่าในบรรดากลุ่มคนเหล่านั้นมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้วย นางเอกก็ชวนพูด ชวนคุย เล่าเรื่องตามนิสัยที่เป็นคนชอบพูด แต่ไม่ว่าจะชวนคุยมากเท่าไร เด็กผู้ชายคนนั้นก็ไม่ตอบสนอง ถึงแบบนั้นนางเอกก็ไม่ย่อท้อ เรียกเขาว่าพี่หลิงและยังคงเล่าเรื่องราวมากมายให้เขาฟังตลอดการเดินทางช่วยเหลือ

    ระหว่างทางนางเอกและกลุ่มคนเหล่านั้นได้พบเจอเรื่องราวต่างๆ และเป็นเรื่องราวที่ทำให้พี่หลิงยอมเปิดใจและยอมพูดคุยกับนางเอก ในวันที่นางเอกเดินทางมาส่งกลุ่มพี่หลิงถึงปลายทาง ทั้งคู่ได้มอบของให้กัน โดยหวังว่าสักวันจะได้พบเจอกันอีกครั้ง เพื่อทำตามสัญญาที่มีให้กัน นางเอกไม่รู้เลยว่าพี่หลิงของเธอเป็นฮ่องเต้ของแผ่นดินฮั่น และไม่รู้ว่ารองเท้าที่ประดับไข่มุกไว้นั้นจะเป็นเหมือนของหมั้นหมายระหว่างหญิงสาวและชายหนุ่ม 

    และด้วยความไม่รู้ ระหว่างที่กำลังเดินทางกลับบ้านพร้อมพี่ชายของตัวเอง นางเอกก็ได้มอบรองเท้าอีกข้างที่สวมอยู่ให้กับเด็กผู้ชายน่าสงสารอีกคนที่กำลังเจ็บป่วย หวังว่าเขาจะนำไข่มุกไปขายเพื่อเอาเงินไปรักษาตน

    วันและเวลาผ่านไป สิ่งที่ไม่เคยรู้กลับได้รู้ และสิ่งที่เฝ้ารอกลับทำไม่ได้ ด้วยความดื้อและเสียใจที่พ่อและแม่ยินยอมให้ตัวเองหมั่นหมายกับผู้ชายที่ตัวเองไม่รู้จัก นางเอกเลยหนีออกจากบ้านและออกตามหาพี่หลิงที่แผ่นดินฮั่น

    เรื่องราวทุกอย่างเริ่มต้นที่ตรงนี้

    เรื่องนี้ไม่ได้เล่าแบบสรรพนามบุรุษที่หนึ่งแบบลำนำทะเลทราย แต่เล่าเรื่องราวผ่านตัวละครโดยเน้นที่นางเอกเป็นหลัก ทำให้เรารู้ว่าตัวละครตัวอื่นกำลังทำอะไรและคิดอะไรอยู่ อย่างที่น้ำฝนบอกไปตอนต้นว่า เรื่องนี้รีดน้ำตาได้เยอะ ถ้าเทียบกับลำนำทะเลทรายนั้นเรียกว่าทั้งเนื้อหาและความปวดใจ ความดราม่า รันทด รวมถึงความโหดที่ไม่ถนอมตัวละครแตกต่างกันค่อนข้างมาก เรียกได้ว่ารีดน้ำตานักอ่านจนตาแห้งผ่านจำนวนเล่มและจำนวนหน้าที่มากขึ้น 

    เนื้อหาในเรื่องเริ่มต้นตั้งแต่วันเด็กของตัวละครหลักในเรื่อง ที่เริ่มถักทอสายสัมพันธ์กันแบบไม่รู้ตัว จนเมื่อนางเอกหนีออกจากบ้านมาตามหาพี่หลิง สายสัมพันธ์ต่างๆ ที่เริ่มถักไว้ก็ผูกกันแน่นขึ้น สร้างปมที่มากและใหญ่ขึ้น และเริ่มที่จะมีสายสัมพันธ์แบบอื่นมาร่วมผูกปมเข้าด้วยกันไว้ จนถึงจุดที่ต้องคลายออก จากที่คิดว่าง่าย กลับทำไม่ได้ จนต้องมีการดึง การฉีก และการตัด จนไม่เหลือสายสัมพันธ์เดิมที่เคยสวยงามได้อีก

    อย่างที่บอกไปเนอะว่าช่วงแรกของเรื่อง น้ำฝนไปอ่านสปอยล์มาทำให้ไม่ตื่นเต้นหรืออินกับในเรื่องเท่าไร เพราะรู้ปม รู้ที่มาที่ไปของตัวละครแต่ละตัวแล้ว ทำให้ช่วงต้นเรื่องน้ำฝนไม่มีการเสียน้ำตา แต่ก็สะเทือนใจจากสิ่งที่นักเขียนได้ปูพื้นเอาไว้ และเมื่อเข้าสู่กลางเรื่อง เข้าสู่จุดสำคัญของสายสัมพันธ์ความรู้สึกต่างๆ ก็เริ่มไต่ระดับไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่แตกหักที่น้ำฝนคิดว่าไม่น่าจะไปต่อได้ก็พลิกขึ้นมาดำเนินเรื่องต่อ และในจุดที่คิดว่าไม่น่าจะเสียน้ำตาแล้ว ก็มีจุดที่ทำให้น้ำตาตกได้อีก เหมือนน้ำฝนต้องสลับอารมณ์ไปมาระหว่าซีนดราม่าที่เพิ่มซับน้ำตาไป ตัดฉากไปซีนอื่น พักยกให้รับรู้เรื่องราวของอีกฝั่ง หน้ายังไม่ทันแห้งก็ต้องมาเปียกอีกเพราะเนื้อเรื่องกลับมาเข้าซีนดราม่าอีกรอบ 

    จะเจ็บปวดทรมานกันไปถึงไหนก่อน!!!

    จากที่คิดว่าไม่ได้เล่าเรื่องผ่านตัวละครแค่ตัวเดียว รับรู้แค่ความรู้สึกของตัวละครเดียวคงไม่ช้ำใจ ไม่บีบ ไม่เศร้าเท่าไร แต่พอได้มาอ่านจริงๆ ได้เห็นความคิด การกระทำของตัวละครทุกตัวกลับทำให้ช้ำใจมากกว่า เพราะตัวละครทุกตัวมีเหตุและมีผลมีตัดสินใจทำ ถึงสิ่งที่เขาทำจะทำให้เรื่องราวเลวร้ายหรือมีผลกระทบต่อตัวละครอื่น ก็ทำให้รังเกียจและเกลียดไม่ลง เพราะรู้และรับรู้ว่าที่เขาเป็นแบบนี้ ที่เขาเลือกและตัดสินใจแบบนี้เพราะอะไรและทำไม อีกทั้งยังเกิดความผูกพันกับตัวละครในเรื่อง ผ่านการเล่าเรื่องมาตั้งแต่เล่มแรก เหมือนน้ำฝนโตมากับเขา รับรู้ความเป็นเขา จนเข้าใจแม้แต่ขัดใจก็ตาม เรียกได้ว่าถงหัวใจร้ายต่อตัวละครในเรื่องและรีดน้ำตานักอ่านได้อย่างไม่ถนอมใจเลยจริงๆ

    เหมือนถูกหลอกล่อด้วยลูกกวาดที่หีบห่อสวยงาม แต่พอได้แกะซองออกชิมก็พลาดท่าเสียทีไปแล้ว โฮฮฮฮ

    ถามว่าชอบเรื่องนี้ไหม

    น้ำฝนตอบไม่ได้จริงๆ นิยายเรื่องนี้ตอบโจทย์น้ำฝนที่ทำดราม่าได้น้ำตาท่วมหน้าสมกับความเป็นนิยายถงหัว แต่เมื่อได้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดทำให้รู้สึกสงสารมากกว่าที่จะบอกว่าชอบ สงสารในชะตากรรม สงสารในการตัดสินใจ สงสารในความคิด ไม่ว่าจะเป็นตัวละครที่ร้ายหรือตัวละครที่ดี ก็ทำให้น้ำฝนรู้สึกสงสารได้หมด

    ถามว่ายังจะอ่านงานของถงหัวอีกไหม
    ก็ตอบได้เลยว่ายังจะอ่านอยู่ ถึงจะรู้ว่านิยายของถงหัวไม่ถนอมใจนักอ่าน แต่น้ำฝนก็ยังชอบที่จะอ่านอยู่ดี ด้วยเหตุผลที่ว่าตัวละครทุกตัวในเรื่องมีมิติ มีความเป็นมนุษย์ที่พบเห็นได้ทั่วไป มีความรัก มีความเกลียด และมีความเห็นแก่ตัว โดยยึดตามพื้นฐาน ตามนิสัยจากสภาพแวดล้อมที่ตัวละครแต่ละตัวเติบโตมา และเมื่อถึงจุดที่ตัวละครเติบโตหรือตระหนักรู้ว่าสิ่งที่เขากระทำไปนั้นเป็นเรื่องที่ผิดพลาด เขาก็รับผลของการกระทำเหล่านั้นในแบบที่ควรจะเป็น ไม่มีความลำเอียงใดๆ 

    และความไม่ลำเอียงของนักเขียน ทำให้นักอ่านอย่างน้ำฝนต้องปวดใจ ร้องไห้เป็นบ้าเป็นบอ อ่านมา 3 เรื่อง เรื่องที่ถนอมใจสุดก็ลำนำทะเลทราย เรื่องที่ยังพอจะหยิบมาอ่านซ้ำอีกรอบได้คือเจาะมิติพิชิตบัลลังก์ และเรื่องที่ต้องขอพักก่อน ไม่ไหวกับการบีบอารมณ์ขนาดนี้ก็คงจะเป็นเรื่องนี้

    เกือบลืมบอกไป

    ที่น้ำฝนบอกว่าบทเพลงกลางเมฆาคือภาคที่ 2 และเป็นจุดจบของเหตุการณ์ในทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะตัวละครหลายๆ ตัวที่อยู่ในเรื่องลำนำทะเลทรายได้ถูกกล่าวถึงในเรื่องนี้ และเหตุการณ์ในเรื่องนี้คือผลกระทบจากเรื่องที่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นตระกูลต่างๆ สงคราม การเมืองและบัลลังก์ 

    ถือว่าคิดถูกที่หยิบลำนำทะเลทรายมาอ่านย้อนความก่อนที่จะอ่านเรื่องนี้ ไม่งั้นได้งงเพราะลืมที่มาที่ไปของเหตุการณ์บางอย่างและสิ่งที่ทำให้ตัวละครบางตัวเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วย 

    พิมพ์มายืดยาวแต่ไม่เล่าอะไรละเอียดเลย เพราะไม่ไหว กลัวหลุดสปอยล์และน้ำตาไหลอีกรอบ อะฮือออ

    แนะนำเลยว่า ใครใจไม่บางและอยากอ่านเรื่องนี้ ก็อ่านต่อกันจะดีกว่า และขอเตือนอีกครั้งว่าไม่เหมาะกับสายสุขนิยม ใครจิตแข็งก็อ่านได้ ใครอยากร้องไห้ก็อ่านเลย แต่ถ้าใจบางแต่อยากรู้เรื่องราวก็หาสปอยล์ได้ในกระทู้ pantip เพราะเฉลยปมทุกอย่างไว้หมดแล้วตั้งแต่ต้นกระทู้เลย

    และสำคัญมาก อันนี้อยากบอก

    พี่สามของนางเอก is the best กรี๊ดมาก กร๊าวใจสุดๆ แล้วซีนพี่สามที่ออกมาให้เห็นคือน้ำฝนปาดน้ำตากับดราม่านางเอกไป กรี๊ดพี่สามในใจไปพร้อมกัน พี่ชายคนคูล พี่ชายคนเท่ ถึงจะมีบทแค่ไม่กี่หน้าก็ทำเอาน้ำฝนอยากจะขอขี่ม้าตามไปดินแดนทะเลทรายด้วย พี่สามแย่งซีนทุกผู้ทุกคนในเรื่อง พูดเลย ตรงนี้!

    ถ้าถามว่าชอบใครที่สุดในเรื่องก็จะบอกเลยว่า ชอบพี่สามคนคูลค่ะ!!

    P.S.
    → อยากจะให้มีภาค 3 แต่ขอเป็นเรื่องรักๆ ของท่านพี่สามฮั่วเย่าได้ไหม ขอไม่ดราม่าได้ไหม อยากทำความรู้จักกับพี่ชายคนคูล~~~ 

    More.
    → Goodreads


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in