หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
ลำนำทะเลทราย : ถงหัว


  • ชื่อหนังสือ : ลำนำทะเลทราย - 大漠谣
    ผู้แต่ง : ถงหัว - Tong Hua - 桐华
    ผู้แปล : มดแดง
    สำนักพิมพ์ : แจ่มใส (มากกว่ารัก)
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (สิงหาคม 2553)
    จำนวนหน้า : 1,074 หน้า (346+364+364)
    คำโปรย : สุริยันร้อนแรงจันทรากระจ่างตา มิอาจอยู่เคียงคู่ในเวลาเดียวกัน เฉกเช่นสองบุรุษสุดยอดแห่งแผ่นดิน ซึ่งมีเพียงหนึ่งเดียวที่จะได้ครอบครองนาง
    รายละเอียด : บุรุษหนึ่งสง่างามดุจต้นไม้หยก บุคลิกสูงส่งดุจดอกจือหลัน โดดเด่นสะดุดตาราวดวงจันทร์ อบอุ่นละมุนขวัญราวสายลม
    อีกบุรุษโดดเด่นด้วยฐานะพรั่งพร้อมความสามารถ เสมือนแสงแดดแรงกล้า เฉกเช่นเหมยแดงสนเขียว กล้ายืนหยัดท้าทายฤดูเหมันต์
    จันทร์เพ็ญสุกสกาวเทียบกับแสงแดดร้อนแรง ดอกจือหลันเทียบกับดอกเหมย ยากนักจะแยกแยะออกว่าผู้ใดองอาจสง่างามกว่ากัน
    สวรรค์... นี่นับว่าเป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่หรือการลงทัณฑ์อันโหดร้าย ที่สตรีซึ่งเติบโตท่ามกลางฝูงหมาป่าเช่นนางได้รับความรักจากพวกเขา


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    ด้วยความที่คิดถึงงานของถงหัวและอยากเคลียร์กองดองของถงหัวบ้าง (จากที่ดองมาเกือบจะทุกเรื่องของเขา) เลยเลือกเรื่องที่จำนวนเล่มน้อยที่สุดเท่าที่ตัวเองดองไว้มาอ่านก่อน นั้นคือเรื่องบทเพลงกลางเมฆาที่มี 5 เล่มจบ แต่จะอ่านเรื่องของรุ่นลูกได้ ก็ต้องไปรื้อฟื้นความหลังรุ่นแม่ก่อน ก็คือเรื่องนี้ ลำนำทะเลทราย 

    ถือว่าเป็นการอ่านนิยายซ้ำรอบที่ 3 จำได้ว่ารอบแรกอ่านเพราะติดใจนักเขียนหลังจากที่อ่านเจาะมิติพิชิตบัลลังก์แล้วติดใจในฝีมือการเขียนที่ทำให้น้ำฝนร้องไห้จนผ้าขนหนูเปียก รอบที่สองอ่านช่วงที่ซีรีส์กำลังฉาย และรอบที่สามก็คือรอบนี้

    จากที่คิดว่าอ่านรอบที่สามแล้ว เนื้อหาใดๆ ที่ซ่อนอยู่ก็รู้หมดแล้ว น้ำตาก็ไม่ไหล ที่ไหนได้ จุดที่สะเทือนใจก็ยังรีดน้ำตาของน้ำฝนออกมาได้อยู่ ถึงจะไม่ร้องห่มร้องไห้เหมือนตอนอ่านครั้งแรก แต่ก็ทำเอาตาบวมนิดๆ ได้เหมือนกัน

    ขอเล่าเลยแล้วกัน

    เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของเด็กสาวคนหนึ่งที่มีต้นกำเนิดไม่ชัดเจน ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่เป็นใคร ตัวเองเป็นคนที่ไหน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นมนุษย์ เพราะถูกทิ้งไว้กลางทะเลทรายแล้วถูกหมาป่าเก็บมาเลี้ยงดู ด้วยความที่ถูกหมาป่าเลี้ยงดูก็เข้าใจไปเองว่าตัวเองเป็นหมาป่าเหมือนกัน 

    จนวันหนึ่งได้เข้าไปช่วยเหลือมนุษย์ผู้หนึ่งที่กำลังตายอยู่กลางทะเลทราย เมื่อคนๆ นั้นรอดชีวิตแล้วพบว่าคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้เป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงที่ไม่มีพ่อแม่เลี้ยงดูและอยู่ในฝูงหมาป่า ก็พาเด็กผู้หญิงคนนั้นมาเลี้ยงดูเอง สั่งสอนจนพูดได้ เดินเป็น เรียนหนังสือรู้เรื่อง และรู้ตัวตนของตัวเองว่าเป็นมนุษย์

    เด็กสาวคนนั้นก็คือนางเอกของเรื่องนี้ จากเด็กสาวที่คิดว่าตัวเองเป็นหมาป่า จนมาเป็นลูกบุญธรรมของมนุษย์ที่สอนและบอกกับนางเอกว่าทั้งเขาและเธอต่างเป็นชาวฮั่น ทั้งๆ ที่อาศัยอยู่บนดินแดนทะเลทราย ชีวิตในแต่ละวันมีแต่การเล่นและเรียนรู้ นางเอกเล่นกับบรรดาเด็กๆ ในชนเผ่า ไม่ว่าจะเป็นองค์ชาย อ๋อง และเชื้อพระวงค์ต่างๆ แล้วก็ต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ กับบิดาบุญธรรม ทั้งเรื่องการเมือง การปกครอง ภาษา และพบปะผู้คน แม้แต่การอ่านสถานการณ์ จนวันหนึ่ง ชีวิตของนางเอกได้พลิกอีกครั้งเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องหลบหนีให้พ้นจากคนที่บีบบังคับให้พ่อบุญธรรมของเธอต้องตาย

    ครั้งนี้ถือว่าเป็นการพลิกชีวิตครั้งที่ 2 แต่เป็นการวนกลับไปอยู่กับฝูงหมาป่าที่ตัวเองจากมา พ่อบุญธรรมหวังว่าเธอจะไปแผ่นดินฮั่นที่เป็นบ้านเกิดของเขา แต่เขาก็อยากให้เธอมีชีวิตที่มีความสุขในแบบที่เธอต้องการ เธอเลยเลือกที่จะอยู่กับฝูงหมาป่า ด้วยเพราะไม่อยากพบเจอกับบุคคลที่คิดร้ายต่อเธอ และเธอต้องการที่ที่สงบสุขที่เป็นของเธอจริงๆ 

    เวลาผ่านไปอีกหลายปี จากเด็กสาวเข้าสู่หญิงสาว และก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าอยากจะไปยังแผ่นดินฮั่นที่พ่อบุญธรรมมักจะเล่าให้ฟัง อยากจะลองไปใช้ชีวิตในแบบที่พ่อบุญธรรมอยากให้เธอเป็นดูสักครั้ง เลยใช้เงินก้อนที่ได้มาจากการช่วยเหลือคน โบกมือลาพี่หมาป่าที่อยู่เป็นเพื่อนเธอมาตลอด ออกเดินทางไปยังบ้านเกิดของพ่อบุญธรรม

    ครั้งนี้เป็นการพลิกชีวิตครั้งที่ 3 และเป็นครั้งที่เปลี่ยนแปลงทั้งมุมมองควมคิดรวมไปถึงความรู้สึกของเธอ จากเด็กสาวสู่หญิงสาว จากคนที่ไม่รู้ว่าเงินนั้นสำคัญ สู่คนที่ต้องดิ้นรนหาเงินเพื่อให้มีข้าวกิน จากคนที่ไม่สนใจในเรื่องร้องรำต้องมาศึกษาเพื่อให้มีชีวิตรอด และจากคนที่ไม่เข้าใจความรู้สึกชายหญิงจนรับรู้แล้วว่าอะไรคือรัก อะไรคือทำเพื่อรัก และอะไรคือการได้รับความรัก

    และเพราะรักคำเดียว ทำให้เกิดเรื่องราวมากมายขึ้น ทั้งการร้องรำ เรื่องวังหลัง เรื่องการเมืองภายใน เรื่องสงครามระหว่างดินแดน ไปจนถึงสงครามระหว่างคน และการผลัดแผ่นดิน

    นิยายเรื่องนี้ใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งดำเนินเรื่อง เล่าด้วยมุมมองของนางเอก ทำให้รับรู้สิ่งต่างๆ ผ่านความคิด ความรู้สึกของนางเอก พบเห็นเหตุการณ์ผ่านสายตาและรับรู้ผ่านการฟังของนางเอกเท่านั้น เหมือนเราเติบโตและท่องโลกไปพร้อมๆ กับนางเอก ซึ่งตรงนี้แหละ ทำให้บางจุดทำเอาน้ำฝนอินจนน้ำตาไหล บางจุดก็หงุดหงิดกับการตัดสินใจที่ชวนขัดใจ แล้วก็ยุบยิบในใจกับความไม่รู้ว่าตัวละครอื่นมีความคิดอะไรยังไงซ่อนอยู่เพราะเราถูกผูกติดไปกับนางเอกคนเดียว

    ถ้าถามว่า ตอนน้ำฝนอ่านรอบแรกลงเรือลำไหน ระหว่างพระรองกับพระเอก 
    น้ำฝนตอบเลยว่า ไม่เลือกค่ะ เพราะเหยียบเรือสองลำ ฮ่าๆๆๆๆ อย่างโกง ยอมรับว่าโกงจริงๆ เพราะกลัวลงผิดลำแล้วปวดใจ เลยไม่เลือก เหยียบสองลำไปเลยสวยๆ~

    แต่ถ้าถามว่าชอบใครมากกว่ากัน
    น้ำฝนก็ตอบไม่ได้ เพราะไม่ว่าตัวละครไหนก็มีทั้งมุมที่น่ารักและมุมที่น่าหยิกเหมือนกัน 

    พระรองเป็นผู้ชายที่แบกหลายสิ่งหลายอย่างเอาไว้ เป็นผู้ชายที่เสียสละมาตั้งแต่เกิด อาจจะเพราะด้วยพบเห็นการลาจากและรับรู้ข้อจำกัดของตัวเองเลยทำให้เคยชินกับการตัดสินใจและคิดแทนคนอื่น และชินกับการหักใจตนเองจากสิ่งที่ตัวเองต้องการ ความเคยชินของเขาเองนี่แหละที่ทำให้เขาต้องเสียใจไปตลอดกาล

    พระเอกเป็นผู้ชายที่มุ่งมั่น เป็นคนที่ชินกับการทำเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ โดยที่รู้ว่าถูกคนอื่นจ้องจะจับผิดและถากถาง แต่เขาก็รู้ว่าควรทำตัวแบบไหนเพื่อเลี่ยงและทำแบบไหนเพื่อให้ได้ และเพราะนิสัยมุ่งมั่น ถือดีนี่เองที่ทำให้เมื่อเขามีโอกาสเขาก็พร้อมจะแทรกตัวเองและใช้วิธีตัดโอกาสคนอื่นเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาเฝ้าคอย 

    ทั้งคู่มีสิ่งที่เหมือนกันคือรักที่มีให้กับนางเอก แต่ต่างกันที่ความคิด การเติบโต นิสัย รวมถึงจังหวะของชีวิต ซึ่งแน่นอนว่านางเอกมีคนเดียว เลยต้องมีคนหนึ่งที่ได้และคนหนึ่งที่เสียสละ

    ความเสียสละนี่แหละที่เอาน้ำฝนปวดใจ 

    บ้าบอ~~~~ 

    ถ้าวันนั้นทำแบบนั้น ถ้าคราวนั้นทำแบบนี้ เรื่องราวจะไม่มาถึงจุดนี้หรอก พูดเลยยย ผิดที่ใครไหนพูดซิ อะฮืออออ แล้วก็ได้แต่ทุบโต๊ะขัดใจและปาดน้ำตาด้วยความปวดใจ 

    ทุกอย่างก็เพราะคำว่ารักของตัวละครในเรื่องจริงๆ 

    /ถอนหายใจ

    มาว่ากันที่นางเอกบ้าง 

    นางเอกผ่านเรื่องราวในชีวิตมาค่อยข้างเยอะ เยอะจนน้ำฝนยกนิ้วให้กับความแกร่งและความสู้ชีวิต ถึงจะใช้โชคช่วยและมีคนช่วยหนุนก็ตาม แล้วกว่าจะลงตัวต้องสูญเสียหลายสิ่งหลายอย่าง ศูนย์เสียแม้แต่ชีวิตคนเพื่อแลกมาด้วยสิ่งที่ตัวเองคาดหวัง ทุกย่างก้าว ทุกการตัดสินใจมีผลต่อเรื่องราวจริงๆ 

    บอกเลยว่า น้ำฝนชอบเรื่องนี้ และใช่ค่ะ เพราะเป็นแฟนคลับนักเขียนบวกกับความดราม่าจนต้องใช้ผ้าขนหนูมาซับน้ำตาตอนอ่านได้ก็คงบอกคำอื่นไม่ได้นอกจากคำว่าชอบ 

    ถึงเรื่องนี้จะจบอย่างมีความสุข แต่ถ้าลงเรือผิดลำก็อ่านจะปวดใจหนักมากได้ เนื้อหาไม่หนัก แต่ก็ไม่เบา ไม่เหมาะกับสายสุขนิยม 

    ถ้าอยากลองอ่านนิยายที่พระเอกและพระรองรักในแบบเสียสละและทำเพื่อนางเอกมากมายจนอยากจะเป็นนางเอกสักช่วงหนึ่งก็มาลองอ่านเรื่องนี้ดูได้ค่ะ มีโมเมนต์กุ๊กกิ๊กให้ยุบยิบในใจ บิดผ้าด้วยความเขินอยู่เหมือนกัน ไม่ได้มีแต่ร้องไห้อย่างเดียว เดี๋ยวเข้าใจผิด ฮ่าๆๆๆ


    P.S.
    → แล้วพออ่านจบ น้ำฝนก็อยากกลับไปดูซีรีส์อีกครั้งอยากให้เขาเอากลับมาฉายจัง~ 
    → รุ่นลูกจะทำให้ปวดใจแค่ไหน ลุ้นเลย~
    → อ่านเรื่องนี้แล้วอยากเลี้ยงหมาเลย โอ๊ยๆๆ 

    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in