หลังอ่านแปลจีนหลังอ่านของน้ำฝน
บันทึกปิ่น : เช่อเช่อชิงหาน


  • ชื่อหนังสือ : บันทึกปิ่น - 簪中录 - The Golden Hairpin
    ผู้แต่ง : เช่อเช่อชิงหาน - 侧侧轻寒
    ผู้แปล : อรจิรา
    สำนักพิมพ์ : Siam Inter Book (บุปผาแห่งรัก)
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (กันยายน 2560)
    จำนวนหน้า : 2,318 หน้า (279+280+294+279+279+277+282+348)
    คำโปรย : การไขคดีฆาตกรรมสุดซับซ้อนเกิดคาดเดา สุดท้ายคดีต่างๆ กลับชักนำพัวพันไปถึงเชื้อพระวงศ์แห่งต้าถัง!
    รายละเอียด : หวงจื่อเสีย สตรีผู้ไขปริศนาจนโด่งดังไปทั่วหล้า หากแต่ภายในคืนเดียว จากหญิงอัจฉริยะผู้เชี่ยวชาญการไขคดีกลับกลายเป็นฆาตกรวางยาพิษสังหารคนในครอบครัว เป็นนักโทษที่ติดประกาศจับไปทั่ว
    หลี่ซูไป๋มีศักดิ์สูงเป็นถึงองค์ชาย แต่ต้องคำสาปยากจะหลุดพ้น เมื่อฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้ ว่าที่พระชายากลับมีท่าทีต้องสงสัย
    หวงจื่อเสียดั้นก้นมาร้องทุกข์ถึงเมืองหลวง ระหว่างทางเผอิญได้พบกับขุยอ๋องหลี่ซูไป๋
    หลี่ซูไป๋ที่ล่วงรู้ฐานะของหวงจื่อเสียรับปากจะรื้อคดีของนางมาสืบสวนใหม่ โดยมีข้อแม้ว่า นางจะต้องใช้ฐานะขันทีน้อยของจวนอ๋องสืบคดีปริศนารอบกายให้ได้เสียก่อน
    พายุตั้งเค้า แสงโคมสลัวราง หลี่ซูไป๋และหวงจื่อเสียเดินตามเงื่อนงำขาดๆ หายๆ ไปจนสุดปลายคดีที่ไม่คาดฝัน ความจริงนั้นน่าตื่นตระหนกพอจะทำให้ราชวงศ์ต้าถังอันยิ่งใหญ่ต้องพลิกคว่ำ...


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    เรื่องนี้ดังมากกกกก เพื่อนน้ำฝนก็ยุให้อ่านตั้งแต่ออกมาครั้งแรก แต่ด้วยนิสัยส่วนตัวที่ชอบรอนิยายออกครบก่อนแล้วค่อยอ่านทีเดียว ทำให้รอ... รอ... และรอจนออกครบ แต่ก็ยังไม่หยิบมาอ่าน แล้วก็ดองมานานจนตอนนี้

    ถามว่าทำไมถึงอ่าน ทั้งๆ ที่ดองจนคนเกือบจะลืมไปแล้ว

    เพราะซีรีส์กำลังจะฉายค่ะ เหตุผลเดียวเลย ฮ่าๆ

    พอรู้ข่าวซีรีส์ รอได้เห็นตัวอย่าง น้ำฝนก็หยิบมาอ่านทันที ถึงจะถอนหายใจกับจำนวน 8 เล่มก็ตาม (พอแก่แล้วก็ไม่สู้กับนิยายหลายเล่มจบ) คิดว่าอาจจะใช้เวลานานแน่ๆ แต่พอได้อ่านบทแรกของเล่มที่หนึ่ง ต่อบทสอง แล้วก็ไหลไปจนจบเล่มหนึ่ง บอกเลยว่า แค่แปดเล่มนี้จิ๊บๆ ไม่รู้สึกว่าจำนวนเยอะเกินไปหมือนที่เคยคิดไว้ อาจจะเพราะตัวอักษรของนิยายที่ค่อนข้างใหญ่ๆ อวบๆ เล่มบางๆ ไม่ถึงสามร้อยหน้าต่อเล่ม เนื้อเรื่องก็ชวนติดตามแบบหยุดอ่านได้ยาก ทำให้ 8 เล่มนี้น้ำฝนอ่านจบใน 8 วัน เบาๆ

    เล่าเรื่องเลยดีกว่า

    เปิดเรื่องที่นางเอก หวงจื่อเสีย ปลอมตัวเป็นเด็กหนุ่มเพื่อหนีประกาศจับจากทางการ แล้วได้รับความช่วยเหลือจากคนที่เคยมีบุญคุณต่อกัน เพียงหวังว่าจะเดินทางไปขอความช่วยเหลือจากคนในครอบครัว และคนที่รู้จักเท่านั้น อยากจะบอกกล่าวกับคนที่สามารถให้โอกาสให้นางได้พิสูจน์ตัวเองว่านางไม่ใช่คนร้าย นางไม่ใช่ฆาตกร นางไม่มีทางฆ่าครอบครัวของตัวเอง และนางจะหาหลักฐานรวมทั้งตามจับคนร้ายตัวจริงให้ได้!

    แต่ระหว่างหนีและหาเส้นทางเดินทางไปต่อ ดันโดนท่านอ๋องหลี่ซูไป๋ที่ทุกคนต่างรู้ว่าเป็นหนึ่งในคนที่มีอิทธิผลต่อบ้านเมือง เป็นคนที่แสนจะเย็นชา ไม่สนใจและไม่เห็นใจใครจับได้ระหว่างหลบหนี จับตัวได้ไม่พอ ท่านอ๋องยังรู้ความจริงด้วยว่า นางที่ปลอบตัวจนหนีมาหลายวันเป็นใครด้วย นางทำได้แต่เพียงเทความคิดและชีวิตตัวเองอย่างหมดหน้าตัก เพียงหวังว่าเขาคนนี้จะเป็นสะพานแรกให้นางได้พิสูจน์ตนเอง แล้วไม่ว่าเขาจะใช้งานอะไร นางพร้อมจะรับใช้

    แล้วทั้งคู่ก็ทำข้อตกลงกัน หลังจากที่นางเอกโดนทั้งบีบคอ โดนผลักตกโคลน โดนสายตาแบบไม่แยแสใส่ เรียกว่าความประทับใจครั้งแรกเห็นไม่มีอะไรให้คนอ่านได้ลุ้นเลย

    ข้อตกลงระหว่างท่านอ๋องกับนางเอกคือ ถ้านางเอกไขคดีหนึ่งที่ไม่มีคนไขได้เพื่อตามจับฆาตกร เขาจะพิจารณาช่วยเหลือ นางเอกก็แสดงความสามารถของตัวเองไขดคีออกมาได้ อีกทั้งยังช่วยสืบปมปริศนาที่ยังค้างคาใจของเขาอีกด้วย ซึ่งปมปริศนาแรกนั้นเกี่ยวข้องกับตำแหน่งชายาในอนาคตของเขา

    แต่พอสืบสาวราวเรื่องไป ก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวเบื้องหลังจากเป็นสิ่งที่ใหญ่ และสะเทือนได้คนวงกว้างได้มากขนาดนี้!

    น้ำฝนบอกก่อนว่า นิยายเรื่องนี้ฉบับแปลภาษาไทยมีทั้งหมด 8 เล่ม จากต้นฉบับมี 4 เล่ม ดังนั้นเวลาอ่านให้จบเป็นส่วนๆ หรือพาร์ทๆ ก็ต้องอ่านเป็นเล่มคู่ แล้วความสนุกอยู่ที่การสืบคดีไม่ได้เครียดเหมือนนิยายสอบสวน ยังอ่านได้สบายๆ มีคีย์ มีจุดที่ซ่อนอยู่ตามตัวละครที่โผล่ออกมาในเรื่อง แล้ว 1 คดีที่ดูเหมือนเป็นเรื่องราวเล็กๆ ไม่สลักสำคัญอะไรกลับเป็นเหมือนเฟือง 1 ชิ้นที่ประกอบแล้วกลายเป็นจุดเฉลยหรือจุดสำคัญของคดีต่อไป เรื่องราวเล็กๆ ที่ขยายออกมาแล้วกว้างมากกว่าที่คาดเดาไดเ แล้วเมื่ออ่านจนจบ 8 เล่มก็ทำให้รู้ว่า สิ่งที่ถูกทิ้งไว้ในเล่มแรก ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ ผู้คน ปมต่างๆ กลับเป็นส่วนสำคัญทั้งนั้น

    ปมสำคัญของเรื่องนี้อยู่ที่ คดีเลือดของนางเอกและปมปริศนาของพระเอก แล้วกว่าจะคดีของทั้งคู่จะเปิดเผย ก็ผ่านเรื่องราวทั้งเจ็บ ทั้งเศร้า และหวิดจะโดนฆ่าหลายรอบ ส่วนคนอ่านก็ทั้งเอาใจช่วยตามไปด้วย ไหนจะช่วยคิด ช่วยส่อง ช่วยลุ้น มีหงุดหงิดกับตัวละครบ้างแต่สุดท้ายแล้วก็ทำเอาตัดใจคิดร้ายด้วยไม่ลง

    คดีที่ประทับใจและกินใจจนทำให้น้ำฝนน้ำตาตกจะอยู่ในช่วงที่สอง (เล่ม 3-4) เป็นคดีที่เกี่ยวพันกับคำว่ารัก และเป็นรักของพ่อที่มีต่อลูกในรูปแบบ การแสดงออก พื้นเพ สภาพแวดล้อม ทุกๆ อย่างที่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันอย่างเดียวก็คือรักของพ่อที่มีต่อลูกของตน อันนี้คือยอมมาก สื่อออกมาได้ดี จนน้ำตาไหลเลย ฮืออ

    มาว่ากันถึงเรื่องปกนิยาย ที่ตอนแรกน้ำฝนไม่ได้สนใจเลยเพราะเป็นรูปปิ่นที่ปักอยู่บนผมตามชื่อเรื่อง แต่พออ่านจนจบครบทุกเล่มแล้วมาเรียงหนังสือถ่ายรูปแปะหลังอ่านฯ ก็เพิ่งมาสังเกตเห็นว่ามี Easter Egg ต่างๆ ของคดีในเรื่องอยู่บนปกด้วย ไม่ใช่มีไว้สวยๆ อย่างเดียว โซว๊าวมากกกก 

    และในส่วนของความเป็นนิยายรักนั้น... 

    ช่วงแรกของเรื่อง (สี่เล่มแรก) เรียกได้ว่าเก็บตกความหวานรายทาง ตามซอก ตามมุม ตามการกระทำของท่านอ๋องแล้วกันค่ะ พ่อคนขี้เก๊กขรึม พ่อคนเก็บอาการ พ่อคนขี้หวงขี้หึงแบบไม่แสดงออก ยังดีนะว่ามีการเสียอาการหลุดบ้างในช่วงครึ่งเรื่องแรก ไม่งั้นน้ำฝนจะคิดว่าเรือหลวงของท่านอ๋องเป็นหิน เป็นอิฐ เป็นปูน... 

    โอ๊ยยย ชอบเขา หวงเขา ก็บอกเขาไปซี่ จะมาทำขรึมเพื่อออออ เขารู้กันหมดแล้วไหมมมม (เขาที่ว่าคือคนอ่าน...)

    ส่วนนางเอก จากตอนแรกโฟกัสที่หาทางแก้ต่างให้ตัวเอง หาฆาตกรคนที่ฆ่าครอบครัวของตัวเอง ก็ต้องพบเหตุการณ์ที่เรือมาจอดเทียบท่าพร้อมกัน 3 ลำ ไหนจะเรือหลวงที่กันท่าแบบไม่แสดงออก (ไม่เปิดเผย) เรือเก่าที่ฝั่งใจ เรือสัญญาที่ออกตัวแรง ก็ได้แต่บอกตัวเองในใจว่า รักยังไม่ยุ่ง ของมุ่งเรื่องที่บ้านก่อน ดีที่มีโมเมนต์ให้คนอ่านรับรู้ได้ว่าเริ่มหวั่นไหวบ้างอะไรบ้าง ไม่งั้นคนอ่านจะสงสารท่านอ๋อง

    นี่ก็อีกคน จะอะไรยังไงไหนพูดซิ หนูจะมางุงิงุงิแบบนั้นไม่ได้ ผู้ชายเขางงแล้วคือเขาไม่งงคนเดียว เขางงกันหลายคน!

    พอเข้าสู่ครึ่งเรื่องหลัง (สี่เล่มสุดท้าย) มีเหตุการณ์ปลดล็อคของคู่พระเอกกับนางเอก มีความได้แนบชิดเกินกว่าเจ้านายลูกน้องด้วยสถานการณ์จำเป็น แต่เพราะจารีต ขนบ ธรรมเนียม (บวกความพระเอก) ทำให้ต่างฝ่ายต่างรู้กันเองว่าหลังจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว หลังจากนั้นก็น้ำตาลร่วงรายทางเลยค่ะ มีจังหวะก็แอบหยอด สถานการณ์เครียดมาก อันตรายมากก็มีโมเมนต์ให้ได้เห็น ยิ่งตอนจบเรื่องราวแฮปปี้ทุกฝ่ายก็ทำเอาคนรอบตัววางหน้าไม่ถูก ท่านอ๋องคนขรึมคือใคร หายไปไหน ใครบอกที~

    สรุปรวมๆ ว่าชอบไหม?

    ชอบค่ะ แต่ไม่ที่สุด เพราะใน 8 เล่มนั้นก็มีบางจุดที่อ่านแล้วเบื่อๆ บ้าง 

    ถ้ามองในภาพรวมของทั้งเรื่องก็บอกได้ว่าชอบ ด้วยปมของเรื่องที่มีความเกี่ยวข้องกัน การจัดวางคดีต่างๆ รวมถึงการเฉลยปมคดีที่นางเอกสืบเขียนได้กระชับ ไม่ทำให้รู้สึกเครียดในการอ่านมาก ยังยืนพื้นของความเป็นนิยายรักอยู่ การสอดแทรกเนื้อหาต่างๆ ของแต่ละคดีที่ถ้ามองโดยรวมคือเกือบทุกคดีมักเกี่ยวข้องกับคำว่ารัก แต่เป็นรักในแต่ละมุม แต่ละความหมาย มีหลุดให้นักอ่านได้เดา แต่ก็ไม่สปอยล์จนอ่านไม่สนุก ถึงโมเมนต์พระเอกกับนางเอกจะน้อยไปบ้าง หลุดไปบ้าง แต่ถือว่าเป็นนิยายที่ไม่ควรพลาดจริงๆ 

    น้ำฝนรู้แล้วว่าทำไมมีแต่คนกล่าวถึง ทำไมมีแต่คนอวย ทำไมถึงเป็นกระแสเรื่อยๆ แม้ผ่านมาหลายปี

    และใช่ค่ะ

    น้ำฝนรอดูซีรีส์อย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียว ท่านอ๋องในซีรีส์กร๊าวใจมาก กรี๊ดดดด


    P.S.
    → อยากเห็นท่านอ๋องเสียอาการในซีรีส์แล้ว~~
    → ชมตัวอย่างซีรีส์ได้ตามสื่อออนไลน์ทั่วไปค่ะ (ไม่แนบลิงก์นะคะ สปอนเซอร์ไม่ได้เข้า อวยเพราะพระเอกซีรีส์ล้วนๆ)

    More.
    → Goodreads



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in