เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
เรื่องเล่าจากบุคคลที่ชื่อAunyanat Rattanasang
ขออุทิศแด่เธอผู้เป็นนิรันดร์ในความทรงจำของตัวฉัน

  • ในทุกวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสองปีที่ผ่านมาช่างยากลำบากภาวะที่เหมือนคนจมน้ำนี่มันคืออะไร?

     

    เรามีชีวิตไปเพื่ออะไรเคยเฝ้าถามตัวเองแบบนั้นมาตลอด ถ้าเราหายไปสักคนจะเป็นยังไงนะ ในตอนนั้นมันเหนื่อยไปหมดทุกอย่าง หากสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเหนื่อยเลย คือการถามตัวเองแบบนั้นในทุก ๆ วัน ทุก ๆ ชั่วโมง ทุก ๆ วินาที ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน

     

    มันคือความรู้สึกแปลกประหลาด ต่อให้เป็นคนที่ฮีลใจตัวเองไวเพียงใดก็ตาม...แต่สุดท้ายก็เข้าอีหร่อบเดิมแทบจะทุกครั้งไป เมื่อไหร่ที่ตะวันตกดินความรู้สึกนั้นก็กลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกว่าโลกมันหม่นแสงลงไปทุกขณะ และตัวฉันก็เริ่มจมลงไปเรื่อย ๆ

     

    มันหนักอึ้งไปหมดกับการแบกภาระและความกดดันบางอย่างไว้บนบ่า เคยเฝ้าถามตัวเองด้วยคำถามที่เหยียดเพศสภาพตัวเองเหมือนกัน หรือว่าเพราะเราเป็นผู้หญิงกันนะ ถึงต้องเป็นที่รองรับความคาดหวังไว้ทุกที ทั้งที่ตัวเราเองก็ไม่ใช่ลูกคนเดียวของบ้านสักหน่อย

     

    แต่ก็นั่นแหละมันก็พา ให้เราถามคำถามอีกครั้ง แค่สองคนที่เหลือก็พอมั้ง จะมีสามคนเป็นส่วนเกินไปทำไม และก็เหมือนเดิม...คำถามเดิม ๆ ก็เวียนมา เราจะอยู่ไปทำไมวะ? กลับมาครั้งแล้วครั้งเล่าและมันไม่เคยจางหายไปไหนเลย ไม่เคยเลย...

     

    มันช่างเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกลึกล้ำและเกินความควบคุมในอารมณ์ของตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้ในช่วงเวลานั้น มีแค่ตัวเองเท่านั้นที่อยู่กับอีกตัวตนนึงที่ไม่รู้จัก เป็นใครสักคนที่ไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย ติดอยู่กับโลกเดิม ๆ ใบเท่าเดิมไม่มีอะไรใหม่ไปกว่านั้น

     

    จนในที่สุดวันนึงก็ได้พบกับแสงสว่าง ...แต่นั่นแหละมันจะอยู่ได้นานแค่ไหน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันและคงไม่มีทางรู้ได้เลย ฉันหวังว่าจะกอดและรักษามันเอาไว้ให้นานที่สุดและก็หวังว่ามันจะให้ฉันกอดให้นานที่สุดเหมือนกัน หวังว่านะ...


    และสุดท้ายนี้ มันผ่านมาแล้ว ขอบคุณที่ผ่านมันมาได้นะ

    ขอบคุณจริง ๆ ตัวฉัน


    หากคุณมีภาวะซึมเศร้า หรือภาวะเสี่ยงที่จะเป็นซึมเศร้า โปรดติดต่อ 1323

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in