ไดอารี่NGONGF
โอ้ยยยย
  • เราตั้งสเตตัสในเฟสบุ๊คว่า "อยากถามความรู้สึกของคนที่ต้องไปอยู่ต่างประเทศทั้งทำงาน/ไปเรียน ก่อนไปรู้สึกยังไงบ้างคะ"
    มีทั้งเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้อง ที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศหลายคนมาคอมเม้น
    และมีน้องคนนึงบอกว่า "ถ้าคนรักอิสระแบบเราและชอบตีกับที่บ้านจะมีความสุขมาก ไม่อยากกลับไทย.."



    ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้ว เราก็คงตัดสินใจด้วยเหตุผลเดียวกัน
    หลังจากทำงานได้ 4 เดือน เราก็ค้นพบว่าเราไม่อยากอยู่กรุงเทพ
    เรารู้เลยว่าแม้เราจะชอบชีวิตตอนเรียน(ในกรุงเทพ)มากแค่ไหน
    แต่พอต้องเป็นมนุษย์เงินเดือน(ในกรุงเทพ) มันคนละโลกเลยจริงๆ
    ระหว่างทางขึ้นบันไดเลื่อนสถานีกำแพงเพชร เพื่อที่จะไปสวนจตุจักรนั้น
    เราก็ได้ตัดสินใจว่า เราจะไม่อยู่กรุงเทพแล้ว
    และหลังจากวันนั้นเราก็ไม่เคยอยู่กรุงเทพอีกเลย
    สามปีที่ผ่านมาเราใช้ชีวิตอยู่ที่โฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ราวๆ 10 เดือน
    และเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ฟิลลิปปินส์อีก 1 ปี  5 เดือน
    ก็พอจะบอกใครต่อใครได้ว่าเรามีประสบการณ์การใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาบ้าง


    ก่อนจะย้ายไปเวียดนาม เราตื่นเต้นมากๆ
    รู้สึกตั้งตารอให้วันเดินทางมาถึงเร็วๆ
    และชีวิตที่นั่นก็สนุกมากจริงๆ
    แม้เราจะเจอทั้งคนที่ดี และคนที่ไม่น่ารัก
    เจอประสบการณ์แย่ๆ อย่างโดนกระชากกระเป๋า
    แต่ที่นั่นก็ยังเป็นสถานที่ที่เรารู้สึกคิดถึงและอยากกลับไปอยู่เสมอๆ

    ก่อนไปฟิลิปปินส์เราก็ตื่นเต้นนะ
    แต่พอไปเจอสังคมการทำงานออฟฟิศครั้งแรก เราก็ช็อคหน่อยๆแหละ
    เรากล้าพูดเลยว่า การอยู่ที่นั่นทำให้เรากลายเป็นคนที่จะเหี้ยกับใครก็ได้แล้วอะ 
    มันอาจจะเป็นเลเวลที่โตขึ้น เราเลยรู้สึกว่าเรื่องราวมันโหด มันส์ แต่ไม่ฮาสักนิด
    เราใช้พลังงานเยอะมากในการมีชีวิตท่ามกลางเสือสิงห์กระทิงป่า
    และรู้สึกทุกวันเลยว่าชีวิตคือการ survive จริงๆ

    และตอนนี้เรากำลังจะย้ายไปประเทศที่ 3 แล้ว
    จาก 2 ประเทศที่ผ่านมา เราก็ได้เรียนรู้แล้วว่าอิสระที่เราต้องการมันเป็นยังไง
    homesick ของคนรักอิสระมันทรมานแค่ไหน
    เรื่องราวระหว่างทางมากมาย ที่เราคาดหวังว่าจะได้เจอ หรือไม่ได้คาดว่าจะเจอ
    แต่เราก็จะได้เจอมันทั้งหมดนั่นแหละ
    และตอนนี้เราก็ต่อสู้กับตัวเองทุกวันเลยว่าจะไป หรือจะไม่ไปดี
    เพราะเราไม่มีความอยากสักนิด เราไม่อยากไปไหนเลย
    อยากอยู่บ้าน ดูซีรี่ย์ กินอาหารที่ย่าทำ
    แต่เราก็ยังต้องทำงาน หาเงิน เพื่อซื้อสกินแคร์ไง แฮ่
    เรื่องงานก็ส่วนนึงแหละ เพราะเรารู้ว่าเราไม่เก่งเท่าคนอื่น
    อาจจะต้องพยายามมากหน่อย แต่มันไม่มีอะไรที่ความพยายามไปไม่ถึงหรอก 
    การเริ่มชีวิตใหม่ในสถานที่ใหม่ๆท่ามกลางวัฒนธรรมใหม่ๆ
    นี่แหละมั้งที่ทำให้เราทั้งตื่นเต้น กังวล และกลัว
    ใช่ ... เราผู้ไม่เคยกลัวอะไรเลย แต่ตอนนี้กลับกลัวไปหมด
    กลัวไปอยู่แล้วไม่ชอบ กลัวเจอเพื่อนร่วมงานไม่น่ารัก กลัวไม่ได้ใช้ชีวิตแบบที่อยากใช้
    โอ้ยยยยยยย....กลัว

    จริงๆเราน่าจะไปตั้งสเตตัสขอกำลังใจอะ
    แต่เราแค่อยากรู้ว่าความกลัวมันปกติมั้ย
    แค่นั้นเอง



    หวังว่าบล็อกต่อไป เมื่อเราถึงที่นั่นแล้วจะมีแต่เรื่องสนุกๆเกิดขึ้น 
    เพี้ยง!




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in