Fictober #โทรุกะliving_doll
Day 9 :「Ignore」


  • Talk about our future like we had a clue
    Never planned that one day
    I’d be losing you
    ดอกทานตะวันชูช่อสีเหลืองสดท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้อื่นๆ

    คนๆ นั้นชอบดอกทานตะวันมาก และตอนแรกเขาก็ไม่รู้ว่าทำไม

    "สวัสดีครับ ผม..เอ่อ อยากสั่งดอกไม้"

    "สวัสดีค่ะยามาชิตะซัง" หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มสวมผ้ากันเปื้อนยิ้มต้อนรับทันทีที่เห็นลูกค้าประจำเดินมาหน้าร้าน "วันนี้แบบเดิมมั้ยคะ?"

    "แบบเดิมครับ"

    พนักงานของร้านผายมือเชิญให้เขาไปนั่งรอตรงส่วนรับรองที่จัดไว้ ส่วนเธอก็เดินหายไปหลังเคาน์เตอร์

    โทรุยิ้มขอบคุณเมื่อชาคาโมมายล์ถูกนำมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมของมันทำให้เขาผ่อนคลายลงได้บ้าง แก้วชาถูกยกขึ้นจิบ ลิ้นรับรสอุ่นร้อนและชารสเลิศ โทรุวางแก้วลงช้าๆ

    ไม่เหมือน... ไม่เหมือนเลยสักนิด


    "โอ้ยร้อนๆๆๆ"

    "โทรุเจ้าคนทึ่ม!" เสียงใสหัวเราะดังกังวาล แม้จะถูกบ่นแต่มือคู่นั้นก็หยิบทิชชู่มาเช็ดปากเช็ดคางให้เขาอย่างเบามือ

    "ไหนดูหน่อยลิ้นพองรึเปล่า" เขาแลบลิ้นออกอย่างว่าง่าย สั่งให้ทำอะไรก็ทำ เชื่องชะมัด

    "ดูดิลิ้นแดงเลยอ่ะ คราวหลังก็ระวังหน่อยสิ" ปากอิ่มบ่นอุบอิบ ก่อนจะหยิบกาต้มชาแล้วเทให้เขาใหม่

    "ก็อยากชิมชาที่โมริชงนี่ เมื่อวานเรียวตะมาอวดใหญ่ว่าได้ดื่มชาคาโมมายล์ของโมริก่อนเรา"

    "เป็นเด็กขี้อิจฉารึไงฮึ" ทากะส่ายหน้ายิ้มๆ มองเจ้าคนตัวโตที่แปลงร่างเป็นเด็กโข่งเบะปากเพราะความร้อนไม่หาย

    "อิจฉาหมดแหละถ้าใครได้อะไรจากโมริก่อนเราอ่ะ"

    สาบานได้เลยว่าทันทีที่จบประโยคนั้นเขาเห็นแก้มของทากะแดงระเรื่อ


  • ดอกทานตะวันช่อใหญ่ถูกยื่นให้ โทรุยิ้มพร้อมกับขอบคุณ แล้วออกจากร้านดอกไม้เล็กๆ ข้างทางที่เขาแวะเวียนมาประจำ

    สีสวยสดของดอกไม้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย แต่ความประหม่าในใจกลับมีเยอะกว่า มันท่วมท้น อัดแทบล้นในอก

    ลมหนาวพัดมาวูบหนึ่ง โทรุยืนนิ่งอยู่หน้าร้านขายผลไม้ เขาเอ่ยทักทายคุณลุงเจ้าของร้านที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

    "สวัสดีครับลุง"

    "อ้าว โทรุคุงเรอะ" ชายชราหรี่ตามองเขาด้วยเพราะสายตาฝ้าฟางตามอายุที่เพิ่มขึ้นก่อนจะยิ้มอย่างใจดี "วันนี้เอาอะไรดีล่ะ"

    "วันนี้ขอเป็นแอปเปิ้ลกับองุ่นไร้เมล็ดครับ"

    ผลไม้ในถุงกระดาษถูกยื่นให้เขา โทรุจ่ายเงิน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันนิดหน่อย ก่อนจะมองดูนาฬิกาข้อมือ ถึงเวลาต้องบอกลาชายชรา

    "เอาไปให้ทากะเหรอ?"

    "ใช่แล้วครับ วันนี้วันครบรอบ" โทรุยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยเหลือเกิน "ขอบคุณสำหรับผลไม้นะครับ"


    "โห โมริ นายทำได้ไงอ่ะ"

    "หมายความว่าไง?" คนตัวเล็กที่เอนตัวพิงเขาอยู่เงยมองอย่างงงๆ

    "ที่ปอกเปลือกแอปเปิ้ลออกมาเป็นแผ่นๆ นั่นไง" โทรุชี้ไปที่ผลไม้ในมือ

    "ต้องหัดบ่อยๆ ไง โทรุลองมั้ย?" คนตัวสูงส่ายหน้า ขอเป็นคนกินดีกว่า เขานั่งมองทากะที่กำลังปอกเปลือกแอปเปิ้ลอย่างตั้งใจ ยิ้มรับเมื่อทากะใช้มีดหั่นมันออกเป็นชิ้นพอดีคำแล้วยื่นมาป้อนถึงปาก

    "โมริซังเก่งจัง" โทรุเริ่มอ้อน ปากเคี้ยวแอปเปิ้ลรสหวานหนุบหนับแล้วเอนศรีษะซบไหล่เล็ก "แฟนใครน้าา"

  • เขาเดินผ่านร้านขายเทปและแผ่นเสียงเก่าๆ หยุดยืนมองโปสเตอร์วงดนตรีวงโปรดที่เหมือนจะถูกนำมาติดใหม่ๆ

    โทรุยืนมองอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในร้าน มือหนาดันประตูไม้ช้าๆ เสียงกระดิ่งที่แขวนบนประตูดังกรุ๊งกริ๊ง โทรุยกมือทักทายเจ้าของร้านที่รู้จักกันเป็นอย่างดี

    "ไงจามิล"

    "ไงโทรุ สบายดีนะ?"

    เขายิ้มรับ ไม่ได้ตอบรับหรืออะไรที่เป็นการบอกว่าตนสบายดี

    "เมื่อวานนี้มีของเข้าใหม่ แผ่นวงโปรดของนายกับทากะด้วย" แผ่นเพลงใหม่เอี่ยมถูกหยิบมาวางตรงเคาน์เตอร์ "ขายดีมากจนหมดเกลี้ยงแต่ฉันเก็บไว้ให้แผ่นนึง จะรับไปเลยมั้ย?"

    จามิลยิ้ม มองสำรวจเพื่อนที่ดูซูบผอมลงไปนิด ผมเผ้ายาวขึ้นและถูกรวบไว้ข้างหลัง เขาจำวันนี้ได้ วันครบรอบวันนั้น

    "ขอบใจนะที่เก็บไว้ให้"

    "จะไปหาทากะเหรอ?"

    โทรุพยักหน้า เอ่ยขอบคุณอีกครั้งแล้วถือแผ่นเพลงอันนั้นไว้แนบอก

    เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง และโทรุออกมาจากร้านพร้อมกับแผ่นเพลงวงโปรด

    วงโปรดที่ไม่ใช่วงโปรดของเขา...


    "ฟังอะไรอยู่เหรอ" โทรุโน้มตัวลงพูดข้างใบหูขาว คนกำลังเพลินกับเสียงเพลงสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันมายิ้มให้เขา

    "มาพอดีเลย" แขนยาวถูกดึงให้นั่งลงข้างๆ โทรุเลิกคิ้วเมื่อทากะยื่นหูฟังข้างหนึ่งมาให้ "ฟังเร็ว เราว่าโทรุต้องชอบแน่"

    เขารับหูฟังมาเสียบอย่างว่าง่าย เพลงถูกกรอให้กลับไปเล่นซ้ำอีกครั้ง

    เมโลดี้หวานหูกับเพลงรักเศร้าๆ ไม่ใช่แนวของเขานัก แต่เขาฟังทุกอย่างที่ทากะให้ฟัง ชอบทุกเพลงที่ทากะถามว่าชอบรึเปล

    แต่เขาไม่สนใจหรอกในเมื่อคนที่นั่งฮัมเพลงอยู่ข้างๆ เขาน่าสนใจกว่ามากโข

    "ชอบมั้ย?"

    ทานตะวันของโทรุหันมายิ้มให้ สดใสจนตาพร่า

    "ชอบ..."

    และเขาก็ชอบเจ้าของหูฟังอันนี้เอามากๆ

    "ถ้าวงนี้มาเล่นคอนเสิร์ต เราไปด้วยกันนะโทรุ"

    "ได้เลย"

    สัญญา...

    เขาเป็นคนสัญญา

    และก็เป็นเขาเองที่ละเลยคำสัญญานั้น...

    เป็นเขาเองที่ทำผิดพลาดไป
  • ลมหนาวพัดผ่านมาอีกครั้ง และครั้งนี้มันหนาวจนถึงขั้วหัวใจ

    โทรุหอบข้าวของก้าวผ่านรั้วเหล็ก ย่ำลงบนหญ้าสีเขียวสดที่ถูกดูแลเป็นอย่างดี รูปปั้นเทพธิดาและนางฟ้าเรียงตามรายทางที่เขาก้าวผ่าน

    ป้ายหินสีขาวละลานตาเรียงกันเป็นระเบียบราวกับไร้ที่สิ้นสุด หากแต่เขานั้นมีจุดมุ่งหมาย

    ณ ใต้ต้นวิลโล่ต้นนั้น ใต้ผืนดินที่ถูกประดับด้วยแผ่นหินอ่อนเย็นเยียบ มีร่างของคนที่เขารักนอนทอดกายอยู่อย่างสงบ


    "ฮัลโหลๆ โทรุ วันนี้ไปร้านซีดีกันเถอะะ แล้วก็นะ ตอนกลับแวะร้านผลไม้ด้วยได้มั้ย เราจะซื้อองุ่นกับแอปเปิ้ลไปใส่ไว้ในตู้เย็นให้โทรุ แล้วก็---"

    "โมริ โทษทีี วันนี้กลับด้วยไม่ได้นะ" เขากรอกเสียงลงไปในสาย และก็อย่างที่คาด ปฏิกิริยาของทากะคือเงียบไปสักพักก่อนเสียงนุ่มจะตอบกลับบอกว่าไม่เป็นไร

    "ไม่เห็นต้องขอโทษเลย โทรุมีธุระนี่เนอะ" พร้อมกับเสียงหัวเราะแกนๆ ที่ดังมาตามสาย

    "งั้นแค่นี้นะ"

    "อื้อ เรากลับเองได้ โทรุก็กลับบ้านดีๆ น้า"

    สายตัดไปแล้ว และทากะยืนอยู่ตรงนั้น ข้างกำแพงอิฐสีน้ำตาล

    มองชาย-หญิงคู่หนึ่งเดินจูงมือกันไป

    ฟันขาวขบกลีบปากจนห้อเลือด ก่อนน้ำตาจะร่วงเผลาะลงมาอย่างสุดกลั้น

    "ฮิโรกิ โทโมฮิโระ" ชายที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายทากะยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาเศร้าโศกใต้แว่นดำของทั้งคู่หันมามองทางเขา

    "พี่โทรุ"

    เขาเดินเข้าไปใกล้และไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ มองดอกกุหลาบสีขาวสดที่ถูกวางลงบนพื้นก่อนหน้า

    "สบายดีใช่มั้ยครับ" โมริอุจิ ฮิโรกิขยับเข้ามาใกล้ มองหน้าพี่ชายคนสนิท ดวงตาคู่นั้นอิดโรยและดำคล้ำ

    เขาส่ายหน้าและยิ้มออกมา แต่ช่างเป็นรอยยิ้มที่แสนรวดร้าวในสายตาคนมอง

    เขาจะสบายดียังไง...

    ในเมื่อความสุขของเขาหายไปพร้อมๆ กับลมหายใจของชายที่ชื่อโมริอุจิ ทากาฮิโระ

    "โทรุ พร้อมรึยังงงง" น้ำเสียงสดใสดังมาก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดกอดแฟนหนุ่มจากทางด้านหลัง

    โทรุกำลังตอบข้อความผู้หญิงคนหนึ่ง... คนที่เขาเห็นวันนั้น ทากะซ่อนสีหน้าเศร้าหมองไว้มิดชิดแล้วพยายามทำตัวให้ปกติทั้งๆ ที่น้ำตากำลังจะไหล

    "โมริ ลงไป" โทรุรีบเก็บมือถือและเอ่ยเสียงดุ นึกว่าทากะจะยอมทำตามแต่โดยดี แต่คนตัวเล็กกลับดึงมือถือไปจากเขา

    "อย่าเพิ่งเล่นมือถือสิโทรุ วันนี้มีคอนเสิร์ตไงโทรุ ที่สัญญาว่าจะไปด้---"

    "คืนมือถือมาโมริ"

    ดวงตากลมโตจ้องเขาด้วยสายตาผิดหวัง มันทำให้โทรุรู้สึกหงุดหงิด

    "...เรารู้หมดแล้ว"

    น้ำลายเหมือนจะหนืดคอขึ้นมาทันที

    "โมริ---"

    "โทรุชอบผู้หญิงคนนั้นเหรอ..."

    "..."

    "โทรุรักเราอยู่มั้ย?"

    ไม่มีคำตอบ
    หากแต่ความเงียบนั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

    "งั้น...งั้นเราว่าเราถอยดีกว่าเนอะ ฮ่ะๆ"

    "..."

    "ข--ขอโทษนะ..." เป็นทากะที่เอ่ยเสียงสั่น เอ่ยคำขอโทษทั้งๆ ที่ไม่ผิดเลย ไม่ผิดเลยสักนิด "ขอโทษนะ"

    ขอโทษที่ถึงแม้จะพยายามขนาดไหนก็ยังเป็นแฟนที่ดีให้โทรุไม่ได้

    "ขอให้โทรุมีความสุขนะ"

    ทากะหันหลังวิ่งจากไป และนั่นคือครั้งสุดท้าย

    และในวินาทีนั้นโทรุก็ได้รู้ตัวว่าความสุขของเขาหลุดหายไปแล้ว และมันก็สายเกินไป

  • ช่อดอกทานตะวันสีเหลืองถูกวางลงบนแผ่นหินอ่อนเย็นเยียบ

    "เราชอบดอกทานตะวัน"

    เสียงใสหวานหูดังลอยมาตามลม ลมหนาวหอบเอาความเศร้าพัดพาปะทะร่างกายและดวงใจที่แตกสลาย

    "โทรุรู้มั้ย ความหมายมันดีมากเลยนะ"

    มือหนาลูบลงไปบนรอยสลักชื่อบนแผ่นหินสีขาวสะอาด

    'Moriuchi Takahiro'
    'Beloved Son & Brother'

    "มันแปลว่ารัักที่มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงและจะยังคงภักดีอยู่เสมอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม..."

    ร่างกายสูงใหญ่ที่เคยมั่นคงทรุดลงกับพื้นหญ้า ปล่อยให้น้ำตาเริ่มรินไหลช้าๆ

    "เหมือนกับทานตะวันที่ไม่เคยหันมองผู้ใดนอกจากดวงอาทิตย์"

    รอยยิ้มที่สดใสยิ่งกว่าดอกทานตะวันนั้นเคยเป็นของเขา

    "เหมือนกับที่เรารักโทรุไง"

    และเขาได้ทำมันสูญหายไปตลอดกาล


    In another life, I would make you stay
    So I don't have to say you were the one that got away
    The one that got away
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
kk1ok69 (@kk1ok69)
😭😭😭😭ทำไมล่ะทำไมโทรุ ทำไมมองข้ามคนที่รักนาย ทำไมมองข้ามคนใกล้ตัว ทำไมทากะต้องขอโทษก่อน😭😭😭 พอมันสาย... ไม่เหลืออะไรเลยนอกจากความปวดหนึบในใจ และคิดถึงอดีต ////ฮือๆ ร้องไห้หนักมาก ชอบการสลับการนึกถึงอดีตจังเลย เพลงก็บิ้วดีเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ววววว มันดีเหลือเกิร ปวดใจเหลือเกิน 😭😭😭💓💓💓