Fictober #โทรุกะliving_doll
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน Day 3 :「Lipstick」



  • ห้องสมุดของชุมชนเป็นที่ๆ เงียบมากๆ ในช่วงกลางวัน และยิ่งเงียบเหงามากขึ้นไปอีกในช่วงเย็น

    ทากะยิ้มให้มาดามเอเลนอร์ บรรณารักษ์หญิงชราที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เขากล่าวทักทายเธอแต่เธอกลับตอบอีกประโยคมา เธอหูไม่ดีนิดหน่อย เขาชินแล้ว ทากะยิ้ม ทำเพียงโบกมือเล็กน้อยแล้วเดินไปยังโซนวรรณกรรม เดินหยิบหนังสือเล่มนั้น ลองอ่านเล่มนี้ไปเรื่อยๆ อย่างไม่สนใจเวลาที่เดินผ่านไป

    เสียงดนตรีนุ่มหูจากเพลงในหูฟังกับการฮัมเพลงเบาๆ คลอ ที่นี่ไม่มีคนอยู่นอกจากเขาและมาดามเอเลนอร์ เขามั่นใจ

    นิ้วเรียวเกี่ยวขอบหนังสือของเช็กสเปียร์ที่อ่านค้างไว้ออกมา ทากะรักการอ่านหนังสือในห้องสมุดตอนเย็นพอๆ กับการร้องเพลงที่บาร์ซึ่งเป็นงานเสริม


    "ทาคาฮิโระ"

    เขาตัวแข็งทื่อ เกือบทำหนังสือตกลงจากชั้น พยายามแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินกับเสียงเรียกแผ่วเบาจากด้านหลัง

    จะหนียังไงดี

    "ทาคาฮิโระ"

    ไม่.. อย่าหันกลับไปนะทากะ

    รับรู้ได้ถึงวงแขนที่วางพาดบนชั้นหนังสือ คนตัวเล็กถูกกักขังไว้โดยสมบูรณ์

    "ทากะ ฉันรู้ว่านายได้ยิน..."

    ลมหายใจอุ่นริดรดอยู่หลังต้นคอ เขาเม้มปากแน่น ค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับคนที่ไม่อยากเจอที่สุด

    ดวงตาสองคู่สบกันครู่เดียวคนตัวเล็กก็เป็นฝ่ายหลบตาก่อน ทากะก้มหน้าจนคางชิดอก มือชื้นเหงื่อทั้งสองข้างกุมสายกระเป๋าสะพายแน่น

    "ม--มีอะไรครับยามาชิตะซัง"

    เขาได้ยินอีกฝ่ายถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนมือหนาจะเอื้อมมาดึงมือเขาไปกุมหลวมๆ

    "ไม่เอาน่า ตรงนี้ไม่มีใครนะทากะ"

    ทากะเม้มปากแน่น


    เราไม่ควรรู้จักกันตั้งแต่แรก

    หลังจากเจอกันที่บาร์เมื่อสองเดือนก่อน โทรุเป็นคนตามตื๊อทากะจนเขายอมใจอ่อน

    แต่ทากะเลือกที่จะปกปิดความสัมพันธ์ให้เป็นความลับไม่ให้ใครอื่นรู้ หนุ่มฮอตของเมืองนี้กับเด็กผู้ชายธรรมดาอย่างเขา ท่ามกลางความไม่พอใจของโทรุที่อยากประกาศให้โลกรู้แทบขาดใจว่าเขาคือเจ้าของคนๆ นี้

    'อันตรายนะ.. โทรุน่ะ...'

    โทโมยะเคยเตือน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ และทากะรู้ดี

    แต่จะให้เขาทำยังไงในเมื่อเป็นตัวเขาเองที่ยอมถลำลึกลงไปในหลุมที่ผู้ชายคนนี้เป็นคนขุดไว้


    "โทรุซัง... เย็นแล้วไม่กลับบ้านเหรอครับ..."

    ดวงตากลมช้อนสบตากับเขา--คราวนี้ทากะไม่หลบตาแล้ว โทรุยิ้มพอใจ นิ้วสากลากไล้ไปบนผิวแก้มนุ่มเบามือ

    "คิดถึง.."

    ปลายนิ้วไล้มาจนถึงริมฝีปากอิ่มที่แห้งผากเล็กน้อย ทากะสั่นไปทั้งตัว โทรุจินตนาการถึงกลิ่นหอมหวานและสีแดงสดที่ถูกแต่งแต้มลงบนกลีบปากของคนๆ นี้

    ทากะมองของที่ถูกล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง

    "ลิป?" เขาถามเสียงแผ่วถึงแท่งลิปสติกสีสวยที่อยู่ในมือของโทรุ "ของใครเหรอครับ..."

    "คิดว่าฉันจะเอาของคนอื่นมาให้นายใช้หรือไง" โทรุยิ้มเอ็นดู "ซื้อมาให้นาย"

    "ผมไม่อยากทาลิป"

    "แต่ฉันอยาก..." โทรุยิ้ม แต่คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่เอาแต่ใจ

    และทากะรู้ดีว่าไม่ควรขัดใจ

    "ครับๆ แค่ทาลิปก็พอแล้วใช่มั้ย"

    โทรุยิ้ม และเป็นรอยยิ้มที่พึงพอใจเมื่อมือบางรับลิปสติกแท่งนั้นไปทารอบกลีบปากที่แห้งผาก โทรุมองทุกการเคลื่อนไหว แอบกลืนน้ำลายเมื่อริมฝีปากคู่นั้นเม้มเข้าหากันเพื่อเกลี่ยเนื้อลิป แทบจะปิดความคิดอกุศลออกไปแทบไม่ทัน

    แต่ว่านะ... ตรงนี้ไม่มีใครนี่ ในห้องสมุดเก่าๆ ที่ไร้ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์และผู้คนแห่งนี้

    "เสร็จแล้วครั---โทรุซัง!"

    โดยไม่ทันตั้งตัว เขาถูกมือหนาดึงเข้ามาในมุมอับของโซนวรรณกรรมโรแมนติคที่ลับตาคน

    ใกล้เกินไป...

    ใบหน้าเรียวแนบชิดอยู่กับอกกว้าง ใกล้จนได้กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นมิ้นต์ของบุหรี่ไฟฟ้า

    กลิ่นประจำตัวของโทรุซัง

    อันตราย... 

    "โทรุซัง..."

    "ชู่วว..." รอยยิ้มบางเบาบนริมฝีปากนั้น รอยยิ้มแบบนั้น ทากะคุ้นเคยมันดี "ถ้าเสียงดังจะมีคนได้ยินนะ"

    "..."

    "ขอกอดหน่อยสิ" โทรุอ้าแขนออก และทากะก็ยอมสอดท่อนแขนโอบรอบเอวหนาอย่างเต็มใจ

    "วันนี้ไม่ดีเหรอครับ?"

    เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง คำตอบของอีกคนคือการซุกใบหน้าใกล้ลำคอขาว สองแขนโอบกอดเอวบางรั้งมาแนบชิด ทากะก้มหน้าซุกกับบ่าโทรุ เขาจะไม่ดื้อกับโทรุในตอนที่คนตัวสูงกำลังเหนื่อย

    "เหนื่อยนิดหน่อย"

    โทรุตอบเสียงแผ่ว จมูกโด่งฝังลงบนแอ่งชีพจร ใกล้จนได้กลิ่นหอมจากลิปมันกลิ่นผลไม้แท่งนั้นจางๆ รวมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวทากะที่กำลังทำเขามัวเมา

    "โทรุซัง"

    สิ้นเสียงเรียกชื่อ โทรุบรรจงจูบประทับแนบแน่น ขบริมฝีปากล่างของทากะเบาๆ เชิงขออนุญาตอย่างออดอ้อนก่อนลิ้นร้อนจะลุกไล่เข้ามาในโพรงปากอุ่น

    คนถูกไล่ต้อนหลับตาลงอย่างจำนน ยอมให้ปลายลิ้นกวาดความหวานในโพรงปาก มอมเมาคนไม่เดียงสาด้วยจุมพิตอ่อนหวาน

    มือหนาเลื่อนเข้าไปใต้สาบเสื้อยืดสีตัวโคร่ง ไล้ปลายนิ้วไปตามไขสันหลัง คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก จนกระทั่งโทรุยอมถอนจูบออกไป ทากะถึงพบว่าตัวเองนั่งเกยอยู่บนตักอีกคนไปแล้วเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

    เขาหอบหายใจหนัก ดวงตาคู่โตปริ่มน้ำตาที่แทบไหลอยู่รอมร่อ มือทั้งสองข้างวางพาดอยู่บนบ่ากว้าง แต่ริมฝีปากร้อนยังคงลุกไล่จูบไปตามซอกคอ ประทับร่องรอยสีกุหลาบไปตามทุกที่ๆ เคลื่อนผ่าน

    "โทรุ--โทรุซัง... พอก่อน"

    "ทากะ..."

    เขาสูดลมหายใจลึก ประคองใบหน้าหล่อไว้ในมือสองข้าง

    "ต ตรงนี้... ไม่ได้" แต่ริมฝีปากคู่นั้นก็ยังฉกจูบเร็วๆ ไปได้อีกหนึ่งที

    "หอม หวานด้วย" โทรุเลียริมฝีปาก พึงพอใจกับวิธีทาลิปของตนเองอย่างมาก

    "กลั--กลับกันเถอะครับ" ทากะเสียงสั่น เขากลัวจะมีคนมาเห็นเหลือเกิน

    "ก็ได้..." โทรุพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ เขาดึงทากะให้ลุกขึ้น ช่วยจัดเสื้อผ้าหน้าผมของคนตัวเล็กให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มไปอีกฟอดใหญ่

    "วันนี้ฉันค้างหอนายนะ" โทรุก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูแดงระเรื่อ รอยยิ้มร้ายๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

    "ฉันอยากลองลิปสีแดงในกระเป๋าอีกแท่งกับนาย :)"



    Maybe we just got lost in the madness
    Can we let go and forgive everything and make it alright
    And its alright

    โทรุซัง... โทรุซัง... โทรุซัง... โทรุซ๊างงงงง
    ;-;
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in