Fictober #โทรุกะliving_doll
Day 2 :「Scar」



  • โลกทั้งใบของทากะคือโทรุ ความใส่ใจสม่ำเสมอของเขาที่มีต่ออีกคน

    ทำด้วยความรัก หวังดี และอยากเห็นโทรุมีความสุข

    มือเล็กหยิบข้าวเช้าที่อีกคนลืมใส่กระเป๋าแล้วเดินขึ้นรถประจำทาง ปลายทางคือที่ทำงานของโทรุ สายตาเริ่มพร่าเบลอเพราะการอดนอน แต่มันก็คุ้ม เพราะเขาทำเพื่อคนที่เขารัก

    ทากะแนบแก้วกาแฟเย็นลงข้างแก้มของโทรุที่ทำหน้าเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ บอกอีกคนว่า 'สู้ๆ นะ'  แล้วนั่งเป็นเพื่อนทั้งคืน

    พลาสเตอร์สีใสถูกแปะลงบนรอยบาดบนนิ้วสาก เขาทำมันอย่างเบามือ ก่อนจะกุมมือข้างนั้นของโทรุขึ้นมาแล้วเป่ามนต์ใส่เหมือนที่คุณแม่เคยทำให้ตอนยังเด็ก

    'เพี้ยง! หายไวๆ นะ'

    โทรุยิ้ม เขาก็ยิ้ม ชอบที่มีโทรุอยู่ด้วยไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหน ชอบที่จะได้ดูแลโทรุ และสิ่งเดียวที่ทากะต้องการคืออยากมีโทรุอยู่ด้วยตลอดไป

    เพราะเขารักโทรุ

    ทากะรู้ดีว่าโทรุเป็นคนไม่ค่อยแสดงออก แต่เขาก็ไม่ถือสา เขาเข้าใจ

    ในวันที่เขาต้องการโทรุมากที่สุด โทรุกลับไม่อยู่ตรงนี้ คนๆ นั้นติดงาน และปาร์ตี้ปิดโปรเจ็ค

    แล้วเขาจะทำอะไรได้ นอกจากนอนกอดตัวเองแล้วร้องไห้จนหลับไป ให้อภัยในทุกๆ เรื่องและอธิฐานต่อดวงดาวขอให้โทรุกลับบ้านอย่างปลอดภัย

    โทรุใส่ใจทุกคน รอยยิ้มของคนๆ นั้นจะแจกจ่ายให้คนอื่นเสมอๆ เพราะโทรุใจดี... ใจดีกับทุกคน

    เขารักโทรุที่เป็นแบบนั้น แต่คิดว่าคงจะดีกว่าถ้าโทรุไม่มีเขาในชีวิต

    เขารักโทรุ รักจนต้องยอมปล่อย

    เขาตัดสินใจในคืนนั้น

    คืนวันที่ 6 ธันวาคม เวลา 5 ทุ่ม 50 นาที ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นของแอลเอ เขายืนอยู่หน้าบ้านของโทรุ ตรงแปลงดอกไม้ที่โทรุกับเขาช่วยกันปลูก

    โทรุยืนอยู่ตรงหน้า และเขาเริ่มที่จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวเมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่เขารัก

    โทรุทำแค่เพียงยืนมอง ไม่มีแม้แต่กอดหรือเอ่ยคำปลอบอย่างที่โทรุเคยทำเมื่อนานมาแล้ว

    เขาหวังอะไรอยู่

    "โทรุ เราขอโทษ... อึก" เขาที่พยายามกลั้นก้อนสะอื้นจนพูดไม่เป็นภาษา ยกสองมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย

    แต่โทรุก็ทำแค่เพียงยืนมอง ไม่มีคำเอ่ยปลอบหลุดออกมาจากปากหรือช่วยเช็ดน้ำตาให้เขาเลย

    "เราขอโทษจริง... ฮึก แต่--แต่เราแบ่งปันโทรุกับคนอื่นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ฮืออ"

    คำพูดเห็นแก่ตัวหลุดออกจากปาก ทากะรู้ดีว่าตนต้องการโทรุ อยากให้โทรุเป็นของเขาแค่คนเดียว ไม่อยากแบ่งปันรอยยิ้มของโทรุกับใครทั้งนั้น

    โทรุดึงมือเขาไปกุมไว้ ร่างกายขยับไปตามแรงดึง โทรุแนบหน้าผากลงมาที่หน้าผากเขา ใช้มือข้างที่ว่างปาดน้ำตาออกจากแก้มให้

    เราจ้องตากันอยู่อย่างนั้น นัยน์ตาของโทรุคลอไปด้วยน้ำใสๆ 

    "ทากะ... ทำไมล่ะทากะ?..."

    เขารักโทรุ รักมากจริงๆ

    "อยู่ด้วยกันสิทากะ..."

    ทากะส่ายหน้า แล้วเริ่มร้องไห้หนักขึ้นราวกับจะขาดใจ

    "เราขอโทษ..."

    เขาผละออกจากอ้อมแขนอบอุ่นที่เขาเคยรักมันที่สุด กดจุมพิตประทับริมฝีปากเรียว จูบลาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและใจที่ร้าวราน



    เวลาเที่ยงคืนล่วงเลยเข้าวันที่ 7 ธันวาคม

    "สุขสันต์วันเกิดนะโทรุ..."

    วันเกิดของโทรุ แต่จะไม่มีทากะอีกต่อไปแล้ว

    ไม่มีอีกแล้ว

    เขาเจ็บปวดมามากเหลือเกิน...


    Pick up all the pieces
    Fight to hold on
    Put them back together, do it all for love
    Never let it go
  • โลกของโทรุจะมีทากะหมุนรอบอยู่เสมอ ความเคยชินที่น่ากลัวทำให้คนเราไม่เห็นค่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
    ทากะใส่ใจเขาทุกอย่าง

    ข้าวเช้าที่เขาลืมก็ตามเอามาให้แม้ว่าคืนนั้นคนตัวเล็กจะไม่ได้นอนทั้งคืนก็ตาม

    กาแฟเย็นรสชาติโปรดที่ซื้อมาให้ตอนทำงานพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ และนั่งเฝ้าให้กำลังใจเวลาเขาทำงาน

    หรือแม้กระทั่งสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างพลาสเตอร์ที่แปะลงบนนิ้วที่โดนคัตเตอร์บาด ทนุถนอมและอ่อนโยน

    'เพี้ยง! หายไวๆ นะ'

    ทากะยิ้ม เขาก็ยิ้ม เคยชินกับการมีอยู่ คิดในใจว่ายังไงทากะก็ไม่มีวันหายไปไหน รู้ดีว่ายังไงก็จะยังมีทากะอยู่ข้างกายอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ

    เพราะทากะรักเขา

    โทรุรู้ตัวดีว่าไม่ได้ใส่ใจทากะมากพอ และในที่สุด ในวันที่เขาก็ทำผิดพลาด

    ในวัันที่ทากะต้องการเขาที่สุด เขากลับไม่อยู่ตรงนั้น

    แต่ทากะก็ทนเขาเรื่อยมา ส่วนเขาก็ยังทำตัวแบบเดิม

    ใส่ใจทุกคนยกเว้นทากะ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะเวลาคนเรามีอะไรอยู่ใกล้ตัวแล้วเราจะมองข้ามไปยังไงล่ะ เขาก็เป็นแบบนั้น และรู้ดีว่ายังไงทากะก็ยังรักเขา

    จนกระทั่งคืนนั้น

    คืนวันที่ 6 ธันวาคม เวลา 5 ทุ่ม 50 นาที ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นของแอลเอ ทากะยืนอยู่หน้าบ้านของเขา ตรงแปลงดอกไม้ที่ทากะกับเขาช่วยกันปลูก

    ทากะยืนอยู่ตรงหน้า คนตัวเล็กเริ่มร้องไห้ และร้องไห้หนักขึ้นไปอีก แก้มและจมูกแดงไปหมด

    เขายืนมอง สองมือซุกอยู่ในกระเป๋า ทำเพียงแค่มองร่างเล็กตรงหน้าร้องไห้ ไม่แม้แต่จะเอ่ยปลอบ หรือดึงอีกคนเข้ามากอดอย่างที่ควรทำ

    คนทึ่มๆ แบบเขาน่ะนะ...

    "โทรุ เราขอโทษ... อึก" ทากะที่พยายามกลั้นสะอื้นจนน่าสงสาร สองมือพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย

    แต่เขาก็ทำได้เพียงยืนมอง ไม่มีคำเอ่ยปลอบหลุดออกมาจากปากหรือช่วยเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้านั้น

    "เราขอโทษจริง... ฮึก แต่--แต่เราแบ่งปันโทรุกับคนอื่นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ฮืออ"

    เขาชาไปทั้งตัว ความรู้สึกเหมือนโดนทุบเข้าที่หัวอย่างจัง ความรู้สึกสับสนเริ่มผสมกับความรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทากะพูดออกมา

    ไม่... ไม่มีทาง

    สมองสั่งให้เขาต้องรั้งทากะไว้

    เขาคว้ามือทากะมากุมไว้ ดึงคนตัวเล็กเข้ามาชิด แนบหน้าผากกับทากะ ใช้มือข้างที่ว่างปาดน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุดออกจากพวงแก้มนุ่ม

    "ทากะ... ทำไมล่ะทากะ?..."

    ไม่เคยรู้ว่าสำคัญแค่ไหนจนกระทั่งกำลังจะเสียไป

    "อยู่ด้วยกันสิทากะ..."

    คนตััวเล็กส่ายหน้า แล้วเริ่มร้องไห้หนักขึ้นราวกับจะขาดใจ

    "เราขอโทษ..."

    ริมฝีปากอิ่มแนบจูบประทับ เศร้าสร้อย และร้าวราน 

    สองมือตกลงข้างตัว เขารั้งไว้ไม่ไหว และทำได้แค่เพียงยืนมองทากะเดินจากไป

    "สุขสันต์วันเกิดนะโทรุ..."



    เวลาเที่ยงคืนล่วงเลยเข้าวันที่ 7 ธันวาคม

    วันเกิดของเขา แต่ไม่มีทากะแล้ว

    ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

    เหลือไว้แค่เพียงบาดแผลในใจที่ไม่มีวันหายไปตลอดกาล

    Now you say you’re leaving California
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in