Fictober #โทรุกะliving_doll
Day 11 :「Wings」


  • Everything is temporary
    Everything will slide
    Love will never die
    จะเป็นผู้คอยรับไว้ มิให้ร่วงหล่น

    สองนัยน์ตาสบกันเพียงครั้งหนึ่ง บุตรแห่งสองเผ่าพันธุ์ตกหลุมรักกันอย่างมิอาจถอนตัว

    ปีกสีดำทะมึนทะยานร่อนลงบนผืนดิน สะบัดกระพือยามที่เท้าทั้งคู่แตะยืนอย่างมั่นคง ดวงตาสีดำลึกล้ำที่สวยกว่าอัญมณีใดๆ กำลังมองมาอย่างใคร่รู้ เทวาหนุ่มใจเต้นระรัว แทบลืมความบาดเจ็บที่ปีกไปจนหมดสิ้น

    เผ่าพันธุ์แห่งซาตานที่ดินแดนบนนภากล่าวขานถึงความชั่วร้ายงดงามถึงเพียงนี้เลยหรือไร

    "ท่านเป็นบุตรแห่งพระเจ้า..." ปีกสีขาวอันเป็นสัญลักษณ์แห่งท้องฟ้าสีครามคู่นั้น เจ้าปีศาจกำลังตื่นเต้น เขามิเคยเห็นคนดินแดนนั้นมาก่อน

    "ท่านอยู่ข้างบนนั้นมิใช่หรือ" บุตรแห่งซาตานเอ่ยถาม "เหตุใดท่านถึงลงมายังดินแดนนี้กันเล่าบุตรแห่งท้องนภา"

    "นามข้าคือโทรุ" ปีกสีขาวกางออกอย่างยากลำบาก เผยให้เห็นเลือดสีไพลินที่ไหลออกมาจากบาดแผลย้อมขนนกสีขาวให้กลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม "ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าดินแดนข้างล่างนี้เป็นเช่นไร ข้าถูกธนูเวทย์ และพลังของข้ามิเพียงพอรักษาบาดแผลให้ตนเอง"

    "ท่านโดนทำร้ายหรือ?" ปีศาจตัวน้อยเขยิบเข้าไปใกล้ ใกล้จนได้กลิ่นของป่าจากร่างกายที่บอบบางเกินว่าจะเป็นทายาทแห่งลูซิเฟอร์

    "เรารักษาท่านได้นะ" สิ้นคำ มือเล็กที่เรืองรองด้วยไฟสีแดงวางลงบนบาดแผล พลังรักษาแห่งขุนเขากำลังทำหน้าที่ของมันโดยสมบูรณ์ ปีกสีขาวกลับมางดงามดังเดิมอย่างที่เคย

    ทันทีที่บาดแผลสมาน ไฟในมือถูกดับลงด้วยมือของเจ้าของมัน ทากาฮิโระถอยห่างออกไปพร้อมๆ กับกรุ่นกลิ่นแห่งป่าเขาที่เจือจาง ดวงตาคู่คมมองเจ้าของดวงไฟด้วยแววตาใคร่รู้

    "ข้ามิเคยรู้มาก่อนเลยว่าเผ่าพันธุ์ท่านมีพลังรักษา..."

    "ขออภัย เรามิได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่าน เรา--เราแค่อยากจะช่วย"

    "ข้าแค่อยากขอบคุณ เจ้าชื่ออะไรหรือ?"

    "เราคือทากาฮิโระ บุตรแห่งเผ่าปีศาจ และเราต้องขออภัยด้วยที่ท่านโดนทำร้ายจากพี่น้องเรา พวกเราแค่ป้องกันตัว" ทากาฮิโระโค้งตัว "ขอท่านอย่าถือโทษ"

    กริยาท่าทางงดงามเหมือนผู้ที่ถูกอบรมมาอย่างดี โทรุมองอย่างเอ็นดู

    "ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยข้า" เทวาหนุ่มขยับเข้าไปใกล้บุตรแห่งซาตานจากดินแดนเบื้องล่าง

    กิ่งไม้แหลมคมลอยผ่านหน้าเทวดาหนุ่มไปอย่างฉิวเฉียด ทากาฮิโระหันไปมองอย่างตกใจ

    "อยู่ให้ห่างจากพี่ชายข้า"

    พายุเล็กๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ปีกสีดำถูกยกขึ้นบังตัวตนและเทวดาหนุ่มตามสัญชาตญาณทันที

    "ฮิโรกิ!" ทากาฮิโระร้องเรียก "เก็บลูกพายุของเจ้าไปเดี๋ยวนี้"

    "เจ้าเทวดานั่นมันเข้าใกล้ท่าน" ชายที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับบุตรแห่งปีศาจก้าวออกมาจากใจกลางพายุที่เริ่มสงบลง

    "เจ้าเสียมารยาทนะฮิโระ และคราวหลังห้ามฟาดกิ่งไม้ใส่คนอื่นเช่นนี้อีก" คนถูกต่อว่าเริ่มทำหน้าหงิก

    "พวกเผ่าสวรรค์เชื่อใจมิได้พี่ก็รู้" เจ้าคนเล็กของตระกูลขมวดคิ้ว ชี้หน้าชายชุดขาวที่ยืนใกล้ชิดพี่ชายคนโตของตน

    "ฮิโระ!" ทากาฮิโระดุน้อง "ขออภัยที่น้องชายเราล่วงเกินท่าน นี่ฮิโรกิ น้องชายคนเล็กของเราเอง"

    "ข้าชื่อโทรุ เผ่าพันธุ์แห่งสวรรค์" เขาแนะนำตัว ภาพเผ่าดินแดนเบื้องล่างในหัวเริ่มเปลี่ยนเมื่อเจอบุตรแห่งปีศาจอีกคน

    ปีศาจที่ไม่เหมือนปีศาจ หากมิสวมชุดดำและปีกสีดำมะเมื่อมนั้นก็คงแยกกับชาวสวรรค์ไม่ออก

    "ข้ามิได้อยากรู้!" โทรุหัวเราะหึเมื่อเห็นน้องชายของทากาฮิโระเริ่มทำหน้าหงิกงอ ฮิโรกิเดินจ้ำเข้ามาดึงแขนพี่ชายออกให้ห่างจากเจ้าเทวดาหน้าตายที่เขาไม่ชอบหน้า

    ดวงตาเรียวรีหรี่ตามองชายชุดขาวอย่างคาดโทษ "อย่าให้ข้าเห็นว่าเจ้าเข้าใกล้พี่ชายข้าอีกนะ มิเช่นนั้น..."

    "มิเช่นนั้นอะไรหรือ?"

    "ข้าก็จะสาปให้เจ้าเป็นเต่าไง! เจ้าเทวดาหน้าง่วง!"

    น่าเอ็นดูเสียจริง...

    "ขอบคุณอีกครั้งทากาฮิโระ และข้าต้องไปแล้ว"

    ปีกสีขาวกระพือพัดจนฝุ่นตลบ บุตรแห่งเทวาลอยอยู่กลางอากาศ ช่างงดงามสมกับเป็นเผ่าแห่งสรวงสวรรค์ และได้ฝากคำพูดหนึ่งไว้ก่อนจะจากไป

    "ข้าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก"



    "ท่านมาอีกแล้ว" เจ้าของปีกสีดำเอ่ยทัก ก้าวออกมาจากเงามืดของพฤกษา เมื่อเห็นร่างในชุดสีขาวถลาร่อนลงใกล้ตน

    "เจ้าก็มารอข้านี่" ทายาทแห่งสวรรค์แย้มยิ้ม ทั้งคู่ออกเดินเคียงคู่กัน สัตว์ป่าต่างแอบซ่อนตัวมองร่างทั้งสอง บุตรแห่งปีศาจและเทวาจากดินแดนเบื้องบน

    "ขออภัยที่คราวก่อนน้องชายเราเสียมารยาทกับท่าน"

    "อย่าคิดมากเลย น้องน้อยทุกคนต่างหวงพี่ชายกันทั้งนั้น"

    สีขาวและดำตัดกันเหมือนความมืดและแสงสว่าง สิ่งที่เป็นคู่ขนานและมิควรบรรจบกัน

    "ข้างบนนั้นเป็นเช่นไร" ทากาฮิโระเอ่ยถาม ยามที่จุ่มฝ่าเท้าลงแช่ธารน้ำสะอาด

    "มีแต่สีขาว ผู้คนใส่ชุดสีขาว แม้แต่ดอกไม้ใบหญ้าก็ยังเป็นสีขาว และทุกๆ ที่มีแต่รอยยิ้ม"

    หากแต่มิอาจมีรอยยิ้มใดเทียบเคียงรอยยิ้มของบุตรแห่งปีศาจได้เลยสักนิด

    "แตกต่างจากดินแดนแห่งนี้มากหรือไม่"

    "แตกต่างสิ" บุตรแห่งเทวาจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่โต "ณ ที่แห่งนั้นไม่มีเจ้า"

    และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่เจ้าปีศาจตัวน้อยแย้มรอยยิ้มด้วยคำหวานจากคนต่างเผ่าพันธุ์

    "เราหมายถึง... สีสัน มิใช่ตัวเราเสียหน่อย" ตัวแทนแห่งความมืดยิ้ม กวักมือเรียกอีกคนลงมายืนแช่น้ำเย็นด้วยกัน เทวาหนุ่มมีสีหน้าใคร่รู้ "เราก็อยากสัมผัสสีขาวเช่นนั้นบ้าง"

    สายลมอ่อนพัดมา ปีกสีดำทะมึนบางส่วนชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ เกิดเป็นภาพที่งดงามเหลือจะกล่าว

    "จับเราไว้ก็ได้" ปีศาจหนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะเมื่ออีกคนพยายามตามลงมาในน้ำด้วยอาการเก้ๆ กังๆ ยื่นมือไปจับมือสีขาวซีดไว้ ชายจากเผ่าเทวดาที่ดินแดนเบื้องบนนั้นที่ไม่มีสิ่งใดนอกจากสีขาวและก้อนเมฆหนานุ่ม ไม่มีใบไม้สีเขียว ไม่มีก้อนหินหรือแม้แต่ดอกไม้หลากสี มีเพียงสีขาวทุกหนแห่ง และโทรุเริ่มจะเบื่อมันเสียแล้ว

    "น้ำตาของเทวามีสีเช่นใดหรือ" ทากาฮิโระเอ่ยถามขึ้นมาในความเงียบ "ใช่สีเดียวเฉกเช่นโลหิตของท่านหรือเปล่า"

    "เข้าใจถูกแล้ว" ทั้งคู่นั่งอยู่บนขอบฝั่งลำธาร ปล่อยให้แสงอาทิตย์และแสงแดดลามเลียฝ่าเท้าเปลือยเปล่า

    "แล้วท่านเคยหลั่งน้ำตาแก่ผู้ใดหรือไม่" ก้อนหินถูกโยนลงไปในน้ำ เกิดแรงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง

    "เทวามิอาจหลั่งน้ำตาอย่างง่ายดาย" โทรุเอ่ยตอบ มองก้อนหินก้อนแล้วก้อนเล่าที่ถูกมือบางโยนลงไปในน้ำ

    "แม้แต่เพื่อคนที่ท่านรักก็ไม่หรือ?" ใบหน้าเรียวซุกเข้ากับเข่า ใช้นิ้วเท้าเขี่ยไปบนพื้นดินอย่างเหม่อลอย

    "ข้า..." ประโยคปฏิเสธถูกกลืนลงไปในลำคอ "ข้าต้องไปแล้ว"

    "ลาก่อนท่านเทวา"

    "ข้าจะกลับมาอีก" ประโยคธรรมดาแต่หนักแน่นดั่งหินผา และทากาฮิโระรู้ว่านั่นคือคำสัญญากลายๆ ดวงตาสองคู่มองสบกันก่อนที่ปีกสีขาวจะพาอีกคนหายลับไปจากสายตา




    "ท่านมาอีกแล้ว" เสียงนุ่มนวลเอ่ยถามด้วยประโยคเดิม ปีกสีดำน่าหลงไหลขยับออกจากเงามืดเล็กน้อย

    "มามิได้หรือ" เทวาถามหยอกเย้าเจ้าปีศาจ ร่างน้อยเดินออกมาจากเงาดำมาเผชิญหน้า

    "ข้าห้ามท่านได้หรือ?" เจ้าของปีกสีสวยยกยิ้มกับตัวเอง

    "คราก่อนเจ้าบอกว่าอยากสัมผัสสีขาวบ้าง หมายความว่าเช่นไร" ทั้งคู่นั่งลงตรงโขดหินข้างกัน มองสายน้ำที่ไหลไปและไม่มีวันย้อนกลับคืน

    "เราหมายถึงคนเราต่างก็ปรารถนาในสิ่งที่ตนไม่มี"

    "งั้นหรือ ...แต่ข้าชอบแบบนี้มากกว่า" โทรุก้มลงหยิบใบไม้สีเขียวที่ลอยมาตามน้ำขึ้นมาไว้ในมือ สีสันของมันถือเป็นสิ่งแปลกใหม่บนโลกข้างบนนั้น

    "อย่างที่เจ้าพูด สิ่งใดที่ไม่มี เราต่างก็หลงไหลมันทั้งนั้น"

    "ท่านพูดเหมือนนักปราชญ์" ทากาฮิโระว่าจบแล้วก็หัวเราะอย่างไม่จริงจังนัก เหม่อมองท้องฟ้าเบื้องบนที่ไม่เคยไปสัมผัส เผ่าพันธุ์เขามิได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปบนนั้น

    "เราอยู่กับป่าแห่งนี้มาทั้งชีวิต ใช้ชีวิตอยู่ในความมืด จนกระทั่งท่านร่วงลงมาจากท้องฟ้า"

    "ดินแดนข้างบนนั้นเราเรียกกันว่าพรหมลิขิต แล้วที่นี่เจ้าเรียกว่าเช่นไร?"

    ลมพัดมาวูบหนึ่ง เหล่าใบไม้ร่วงจากต้น เป็นภาพที่สวยงามและหาดูไม่ได้จากสวรรค์ มีหนึ่งใบลอยตามลมลงมาเกาะที่กลุ่มผมสีขาวของเทวาหนุ่ม

    "ซาตานบันดาล" มือเล็กเอื้อมขึ้นไปหยิบมันออกให้ ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ดวงตาสองคู่สบกัน ราวกับห้วงเวลานั้นหยุดนิ่ง

    "แล้วถ้าหากข้าจุมพิตเจ้าตอนนี้จะใช่เพราะซาตานบันดาลหรือไม่?" เทวาหนุ่มถาม ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันมากกว่าเดิม แขนสองข้างตระกองกอดเอวเล็ก ใช้ปีกสีขาวสะอาดโอบล้อมปีกสีดำและร่างกายทั้งคู่เอาไว้

    "หากท่านอยากรู้ ท่านก็ต้องพิสูจน์" ปีศาจตัวน้อยยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ "จะพรหมลิขิตหรือซาตานบันดาล มันจะสำคัญด้วยหรือ"

    "เจ้ากำลังหลอกล่อข้า บุตรแห่งปีศาจ"

    "ท่านตกหลุมรักเราต่างหาก" ปลายนิ้วซุกซนแตะลงบนปีกขนนกอ่อนนุ่ม ช้อนตาขึ้นมองอย่างมีความหมาย

    "งั้นข้าก็เต็มใจที่จะโดนเจ้าล่อลวง ซาตานตัวน้อย"

    ร่างกายอ่อนระทวยด้วยรสหวานที่ถูกบุตรแห่งสรวงสรรค์ปรนเปรอ ปีศาจตัวน้อยโอนอ่อนผ่อนตามจูบตอบอย่างไม่ประสา

    "อีกไม่นานท่านก็จะจากไป กลับคืนสู่อ้อมกอดแห่งสรวงสวรรค์... ที่ๆ ท่านจากมา"

    "มิมีสิ่งใดที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์"

    เทวดาหนุ่มกระซิบเสียงแผ่ว ลูบไปบนขนนกสีดำบนแผ่นหลังเล็ก ปีกที่ใครๆ ก็แสนรังเกียจและมองอย่างเหยียดหยามว่าเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้ายแสนโสมม

    "หากชีวิตนี้ไม่มีคำว่าชั่วนิรันดร์เกิดกับเราสอง งั้นเราก็ขอให้ท่านอยู่กับเราจนกว่าเทพีแห่งกาลเวลาจะช่วงชิงมันไปจากเรา"

    ปีศาจตัวน้อยเอื้อนเอ่ย สัมผัสลงบนปีกที่ใครๆ ก็มองว่างดงามและยกย่องถึงเผ่าพันธุ์ที่สูงส่ง หากแต่มันก็ย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ที่มิอาจเป็นไปได้เช่นกัน

    ทั้งสองใช้เวลาวันแล้ววันเล่าด้วยกันราวกับมันเป็นนิรันดร์ภายใต้ผืนป่าของบุตรแห่งปีศาจ

    ตกหลุมรักที่ถูกขุดขึ้นมาซ้ำๆ ยอมร่วงหล่นลงไปในบ่วงที่มิอาจถอนตัวและใจ

    และเมื่อเวลาหมดลง ทำได้เพียงภาวนาต่อพระเจ้าและซาตานเพื่อขอต่อเวลาอีกสักนิด

    หากกฏแห่งเวลาก็ยังมั่นคงและหนักแน่น มิยอมโอนอ่อนผ่อนปรนให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น

    "ถึงเราจะอยากขอให้ท่านอยู่กับเรา อ้อนวอนท่านว่ามิไปไม่ได้หรือเพียงใดก็ตาม..."

    "ทากาฮิโระ เราต่างรู้ดี..."

    "ข้าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก"

    ทั้งสองกระชับกอดแน่น หยาดน้ำตาสีแดงเลือดเปียกชุ่มผ้าสีขาวเนื้อดีเป็นวงกว้าง สัมผัสบนปีกสีขาวสะอาดที่เจ้าปีศาจหลงรักเป็นครั้งสุดท้าย

    "ลาก่อน" บุตรแห่งปีศาจเอ่ยคำร่ำลา คลายอ้อมกอดช้าๆ

    "ข้าจะกลับมาอีก" และบุตรแห่งเทวาได้เอ่ยคำสัญญาเอาไว้ก่อนจะโบยบินจากไป








    แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านร่องเงาของใบไม้ที่พัดไหวไปตามลม

    หินก้อนแล้วก้อนเล่าถูกโยนลงผืนลำน้ำ บุตรแห่งปีศาจนั่งเศร้า จมจ่อมกับความเงียบ สัตว์ป่าต่างแอบดูนายแห่งมันปล่อยไอแห่งความโศกจางๆ ออกจากร่างกาย

    ผืนน้ำกระเพื่อมครั้งแล้วครั้งเล่า ใบไม้หลากสีปลิวตกลงแล้วลอยไปตามแต่สายน้ำจะพัดพาไป สิ่งหนึ่งที่ธารน้ำเป็นเฉกเช่นเดียวกับเวลาคือมิเคยหยุดพักและมิอาจหวนคืน

    สายลมพัดโบกรุนแรงอีกครั้ง เป็นสัญญาณแห่งการมาเยือนอันเคยคุ้น ทากาฮิโระเงยหน้ามองเบื้องหน้าตน ทันใดเจ้าปีศาจตัวน้อยก็เผยรอยยิ้มกว้าง กางปีกสีดำออกบินพุ่งเข้าไปสวมกอดเทวาชุดขาวด้วยความดีใจ

    "ท่านกลับมาแล้ว"

    "ข้าเคยให้สัญญาว่าจะกลับมาอีก"

    บุตรแห่งสรวงสวรรค์ได้ทำตามสัญญาที่ได้ให้ไว้ต่อคนรัก

    "ข้ากลับมาทำตามสัญญา ทากาฮิโระ"

    I know that birds fly in different directions
    and I hope to see you again
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
kk1ok69 (@kk1ok69)
ซาตาลตัวน้อย งื้ออออออออ!! ครอบครัวซาตาลที่มีความแองเจิล เจ้าน้อนชายห่วงพี่ชาย ฮิโระกิ ลู๊กกกกกก โอ้ยไม่พอออ อยากอ่านอีกกกก😭😭😭 รู้สึกว่าไม่พอจริงๆ เก็บเรื่องนี้ไว้น้าา รออ่านภาคต่อ แค่กๆๆ ชอบมากกกกก //ส่งกำลังใจงั๊บ 💌🧚‍♂️