what am I reading?timetorest
เล่มที่ 62 ปรมาจารย์ลัทธิมาร เล่ม 2
  • เรื่อง: ปรมาจารย์ลัทธิมาร 
    ผู้เขียน: Mo Xiang Tong Xiu (โม่เซียงถงซิ่ว) 
    ผู้แปล: อลิส 
    สำนักพิมพ์: เบเกอรี่บุ๊ค, บจก. 
    จำนวนหน้า: 378 หน้า
    ISBN: 9786167477541


    *มี spoil เนื้อหาในนิยาย*

    อย่างที่บอกไว้เมื่อเล่มก่อนนะคะว่าท้ายเล่มแรกมีเกริ่นถึงเมืองอี้ไว้แล้ว เล่มสองเล่าพาร์ทของเมืองอี้ไว้ครึ่งเล่มเลย ไม่ได้คิดว่ามันต่างจากในนิยายเท่าไหร่แต่ในซีรีย์ตอนที่ถามเรื่องราวจากอาชิ่งคือแค่สัมผัสฝ่ามือกันส่วนในนิยายเป็นการกระแทกวิญญาณเข้าร่าง อาชิ่งในซีรีย์เราจะเห็นว่านางตาดำใสปกติใช่มั้ยคะแต่ในนิยายนี่บรรยายไว้ว่าอาชิ่งไม่มีลูกตาดำเป็นเพียงสีขาวล้วนก็คือลักษณะเหมือนคนตาบอดจริงๆเลยแต่นางมองเห็น ส่วนตรงอื่นก็เหมือนในซีรีย์เลยอาชิ่งเจอเสิ่นเฉียว แล้วทั้งคู่ไปเจอเซวียหยาง เสิ่นเฉียวช่วยไว้ เซวียนหยางฟื้นตัว ฯ

    หลังจากเหตุการณ์ที่เมืองอี้จบลงพวกลูกหลานตระกูลเซียนต่างๆก็แยกย้ายกัน เว่ยอู๋เซี่ยนก็ยังไปกับหลานวั่งจีไปพักโรงเตี๊ยมดื่มสุรากัน และค่ะ หลานวั่งจีเมา5555555 เราชอบหลานจ้านตอนเมามากเหมือนได้เห็นอีกมุมของเขา ชอบตอนที่ซือจุยตอบปัดเรื่องสายคาดหน้าผากทั้งๆที่จิ่งอี๋ยังงงอยู่เลย555555 เด็กคนนี้เขารู้งานนะคะ อีกตอนที่ทำหลุดขำก็คือ หลานวั่งจีอยากเล่นซ่อนแอบ แต่ก็แอบคิดนะคะว่าตอนเด็กเขาอาจไม่เคยเล่นสนุกแบบนี้กับใครเลยมันเป็นเรื่องน่าเศร้านะเขาน่าจะได้เล่นสนุกตามภาษาเด็กบ้าง

    มาตอนที่ศพประกอบร่างกันเองและเล่นซ่อนแอบกับเว่ยอู๋เซี่ยน มาถึงตอนนี้เว่ยอู๋เซี่ยน หลานวั่งจี และหลานซีเฉินรู้แล้วว่าศพสหายคนดีคือใคร ตัดภาพมาที่งานชุมนุมร้อยตระกูล ตอนที่เว่ยอู๋เซี่ยนสิงร่างในหุ่นกระดาษ ชอบตอนบรรยายสุด

    หลานวั่งจีปล่อยให้เจ้าหุ่นกระดาษยุกยิกยุ่มย่ามอยู่กับสายคาดหน้าผากของเขาเป็นนานสองนาน ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นเพื่อดึงมันออก หุ่นกระดาษเห็นเช่นนั้น ก็ไถลปรู๊ดลงมา ไม่รู้ว่าเจตนาหรือไม่ แต่มันใช้หัวแตะริมฝีปากของเขาทีหนึ่ง 

    หลานวั่งจีชะงักไปเล็กน้อย ในที่สุดก็ใช้สองนิ้วคีบมันไว้ แล้วเอ่ย “อย่าซน”

    เว่ยอู๋เซี่ยนลอบเข้าไปในตำนักบรรทมของจินกวงเหยาเห็นเหตุการณ์ที่จินกวงเหยาทะเลาะกับฉินซู่ ลอบเข้าไปในห้องเก็บสมบัติได้เห็นอดีตของเนี่ยหมิงเจวี๋ยกับจินกวงเหยา ตอนย้อนไปอดีตจริงๆมันมีฉากที่ไม่ได้ใส่ในซีรีย์ด้วยและตอนท้ายของเล่ม หลายคนก็รู้แล้วว่าโม่เสวียนอวี่คือเว่ยอู๋เซี่ยน เว่ยอู๋เซี่ยนชิงหนีก่อนแต่คนที่ตามเขาไปด้วยก็คือหลานวั่งจี

    แต่สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ ในยามที่คนอื่นต่างประจบประแจงเขาด้วยความหวาดกลัว หลานวั่งจีกลับต่อว่าเขาซึ่งๆหน้า และในยามที่ทุกคนทอดทิ้งและเคียดแค้นชิงชังเขา หลานวั่งจีกลับยืนเคียงข้างเขา

    มันเป็นความสัมพันธ์ที่แบบเขาซื่อสัตย์และหวังดีกับเรามาตั้งแต่แรกเขาไม่ได้คิดเลยว่าคนอื่นจะมองยังไง ในยามที่อยู่จุดต่ำสุดลึกๆในใจก็ต้องการคนเพียงคนเดียวก็ยังดีที่ยืนอยู่ข้างกันแล้วหลานวั่งจีทำให้ได้ด้วย TT

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in