เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
My First Storyzainanalizar
ขอบคุณเสียงฝน
  • วันหนึ่งฉันพร้อมแพ็คกระเป๋าเสื้อผ้าไปเจอพี่สาว 
    คิดว่าจะหนีจากโลกแห่งความวุ่นวายแล้วไปพักใจสักสามสี่วัน การเจอกันก็ช่วยให้หายเหนื่อยได้บ้าง เพราะพี่ใจดีมาก  พร้อมความรู้สึกที่ไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง

    เราก็เหมือนพี่น้องทั่วๆไป มีทะเลาะกันบ้าง หัวเราะกันบ้าง

    แต่สำหรับเรา จะเถียงกันเป็นส่วนใหญ่

    ฉันหนีจากบทสนทนาที่แสนจะน่ารำคาญ หันไปสนใจกับหน้าจอสี่เหลี่ยม
    ทั้งที่รู้ว่าในหน้าจอนั้นเต็มไปด้วยการแจ้งเตือนที่ไม่อยากรับรู้ก็ตาม 

    ฉันแบกความเครียด อยู่บนสองข้างไหล่

    อย่างหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือ เส้นระหว่างพี่น้องควรแบ่งกันประมาณไหนหรอ

    การเป็นตัวฉัน แต่งตัวแบบนี้ คิดแบบนี้ พูดแบบนี้ พี่สามารถแสดงความคิดเห็นได้อย่างไม่มีขอบเขตใช่ไหม อ้วนบ้าง แก่บ้าง ไม่สวยบ้าง

    ดูเหมือนฉันผิดมากที่เกิดมาเป็นแบบนี้ ชอบแบบนี้ คิดแบบนี้

    ในคืนสุดท้าย ความเครียดสะสมที่ฉันแบก ทำให้ฉันไม่ไหว ฉันตัดสินใจร้องไห้

    “ร้องไห้ทำไม ไม่มีเหตุผล อยากจะร้องก็ร้องเป็นเด็ก งอแงไปได้ คิดเยอะๆหน่อย มึงสิหงุดหงิดเอง เหนื่อยๆ หงุดหงิดก็ร้องไห้งี้หรอ มึงจะมาหงุดหงิดแบบนี้ไม่ได้นะ ไร้สาระมากเลย คิดถึงพระเจ้าบ้าง ร้องไห้เป็นนิสัย อย่าปล่อยให้มารในตัวควบคุมอารมณ์สิ มึงอยากเป็นซึมเศร้ามากนักหรือไง!”

    คำเดียวเลย คิดถึงพ่อแม่

    คิดถึงพ่อแม่มากๆ พ่อแม่ไม่เคยพูดแบบนี้ใส่ลูกสักครั้งเลย หนูไม่ไหวแล้ว  อยากโทรหาทันทีพ่อทันที แต่ตอนนี้มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว 

    พ่อแม่ไม่เคยบอกว่าน้ำตาฉันมันไร้สาระ เพื่อนๆก็ไม่เคยว่า 

    แต่ทำไมกันนะ ทำไมถึงมาถือสากับคำพูดของมนุษย์คนหนึ่งที่พลั้งปากพูดอะไรแบบนี้ด้วย
    ทำไมต้องมาคาดหวังให้ทุกคนใจดี 

    เธอไม่ผิดหรอกนานะ เธอเป็นเธอน่ะดีที่สุดแล้ว 

    ฝนก็ตกลงมาพอดีในตอนที่เราร้องไห้ 

    ขอบคุณพระเจ้า ที่ให้เสียงฝน เสียงฟ้าร้องได้กลบเสียงร้องไห้ในคืนนี้ 
    ขอบคุณเว็บบล็อก ที่เป็นพื้นที่ให้นานะได้เขียนระบายความในใจจนน้ำตาแห้งได้
    ไว้พบกันใหม่

    zainanalizar

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in