เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
My First Storyzainanalizar
ความเหงากำลังกัดกิน
  • ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต เราหลอกตัวเองหรอว่าเราพอ เราหลอกตัวเองหรอว่า เราสบายดี มีงานอดิเรก ใจเต้นแรงก็ไปวิ่ง เบื่อๆก็ดูหนัง ฟังเพลง หรือทำไป เพียงเพราะหนีความเหงา รู้สึกได้ว่า เมื่อทำงานอดิเรกเสร็จแล้วรู้สึกเหงาเหมือนเดิม อยู่กับเพื่อน กลับมาก็เหงาเหมือนเดิม 

    เขียนบทความแบบนี้มันดูเหมือนมาบ่นหรือเปล่านะ 

    แต่ไม่แคร์หรอก เพราะเราทรมาน

    ไม่เข้าใจว่าทำไมจิตใจเราต้องการเพศตรงข้ามสักคน มาอยู่ข้างๆเราเหลือเกิน…

    คลายเครียดนะหรอ ง่ายจะตาย แค่ไปนั่งขอบสนามกีฬาในมหาลัย กวาดสายตามองดูผู้คนรอบข้างพลางคิดไปว่า ‘มีใครต้องการใครสักคน เหมือนที่เรารู้สึกอยู่ไหมนะ’ ทำไมในหนังมันง่ายจัง สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการปัดทินเดอร์…

    ต้องการขนาดนั้นเลยหรอ? 
    อืม…ถ้าตอบใช่จะฟังดูแรดไปไหมนะ?

    เอาจริงๆ ก็เสียใจนะ ที่มีงานอดิเรกตั้งเยอะ แต่ไม่ได้เสพติดมัน เท่ากับเสพติดการมีคนคุย 
    เสียใจแค่ไหนหรอ?
    เสียใจมากสิ การรับรู้ตัวเองว่าชอบอะไร มีงานอดิเรกอะไรนี่มันยากมากเลยนะ 
    พอรู้ตัวแล้ว กลับเอามันมาไว้ข้างๆ ในความสำคัญกับมันแค่ 5% ของกิจวัตร
    เอาตามตรง ผิดหวังในตัวเองมากเลย…

    พยายามอยู่นะ พยายามอยู่ตลอดแหละ เราสัญญาว่าจะกอดตัวเองแน่นๆ
    แล้วสักวันเธอจะไม่รู้สึกแบบนี้

    zainanalizar

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in