[ Depressed since 2019]letPBwrite
ซึมซง ซึมเศร้า
  • คุณจะยอมให้คำพูดของคนหนึ่งคนทำร้ายคุณได้ขนาดไหนกัน ขนาดที่ว่าคุณหม่นหมองไปทั้งวัน ขนาดที่ว่าคุณร้องไห้ติดกันหลายคืน ขนาดที่ว่าคุณต้องลาออกจากการเรียนที่คุณทำได้ดีมาตลอด ขนาดที่คุณต้องเสียโอกาสในการทำงานในโรงเรียนแพทย์ หรือขนาดที่ว่าคุณคิดจะจากโลกนี้ไป...


           สำหรับฉันที่พูดมาทั้งหมดก็คือสิ่งที่ฉันรู้สึกและเป็นสิ่งที่ฉันได้ลงมือทำไปแล้ว ก่อนที่จะรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า...


         F32.2 เป็นข้อวินิจฉัยที่ฉันได้รับจากคุณหมอ หลังจากตัดสินใจลาออกจากการศึกษาระดับปริญญาตรีในชั้นปีที่ 3 แน่นอนว่าไม่ง่ายเลย ข้อครหาถาโถมมาเมื่อเราเลือกที่จะหยุดเดินต่อไปแม้ปลายอุโมงค์จะปรากฎให้เห็นอยู่ลิบๆ มันยิ่งยากเข้าไปเมื่อฉันเองไม่ได้ทำได้แย่เลยในการเรียน ฉันตั้งใจมาตลอด ผลักดันตัวเองให้อยู่ในระดับต้นๆของคณะ เพียงแต่ เพียงแต่....ฉันไม่สามารถทำต่อได้ถ้าฉันยังต้องเห็นหน้าคนคนนั้น คนที่ทำให้ฉันอยากโดนรถชนทุกเช้า และเฝ้ามองลงมาจากตึกชั้นสิบสองทุกเย็น ถ้ายังต้องทนอยู่ก็คงเหลือเพียงแค่จิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความทุกข์ ส่วนร่างกายก็คงถูกทิ้งลงมาตามสายลมไม่เหลือแม้เพียงความเจ็บปวดให้ทนอีกต่อไป 


         ฉันเรียนคณะพยาบาลในมหาลัยรัฐที่อยู่ลำดับต้นของประเทศไทย ฉันเรียนได้ดี ถึงแม้ว่าการฝึกที่โรงพยาบาลไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ก็ทนมาได้จนปีสาม ฉันแค่รู้สึกว่าถึงแม้มันจะเหนื่อยแต่เพียงแค่อึดใจฉันก็จะจบแล้ว ฉันทนได้ทุกอย่างการฝึกที่หนักหน่วง การเรียนทฤษฎีที่รวมทั้งวิชาทางการแพทย์และวิชาทางการพยาบาลเข้าด้วยกัน การอดหลับอดนอน การรับประทานอาหารที่ไม่ตรงเวลา ทั้งหมดนี้ยังไม่รวมกับเวลาพักผ่อนที่น้อยนิด แต่ละปีมีเวลาหยุดพักไม่เกิน 2 สัปดาห์เพราะนักศึกษาทุกคนต้องลงเรียนภาคฤดูร้อน ถ้าวันจันทร์เราต้องฝึกที่โรงพยาบาล วันอาทิตย์ก็ต้องมาดูประวัติคนไข้ทั้งหมดแล้วรีบไปศึกษาข้อมูลโรค ข้อวินิจฉัย ยารักษา แล้วจึงวางแผนการพยาบาลสำหรับดูแลคนไข้ ทั้งหมดนี้ใช้ความอดทนมากแต่ฉันก็ทนได้....จนกระทั่งเข้าปีสาม 

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in