ตะกอนlonesomepine
ตัดผม
  • สองสามวันก่อนเราไปตัดผมมา เป็นทรงที่อยากตัดมานานแล้ว

    ปกติก่อนไปตัดผม เรามักจะขอความเห็นจากคนรอบตัวก่อนเสมอ

    ‘ทรงนั้นดูไม่เข้ากับหน้านะ’

    ‘จะเด๋อหรือเปล่า’

    ‘ลองเปลี่ยนเป็นอันนี้ดูไหม’

    อีกพันล้านประการ ทำให้เราคิดว่า นั่นสิ คงไม่เหมาะจริง ๆ ละมั้ง



    แต่คราวนี้เราไม่ได้บอกใคร 

    พอตัดเสร็จ กลับมาบ้าน ที่บ้านบอกว่าไม่ชอบเพราะมันดู ‘ผู้ชาย’ เกินไป บอกว่าเหมือนมีลูกชายเพิ่มมาอีกคนเลย

    ส่วนเพื่อน ๆ ที่ได้เห็นบอกว่าเท่มาก

    สำหรับเรา เราชอบนะ

    นึกย้อนไป สมัยมัธยมเราไม่ชอบทรงผมของตัวเองเอาเสียเลย แต่ในวัยนั้นไม่ได้มีทางเลือกมาก ไม่ไว้ผมยาวตรงก็ต้องตัดสั้นเท่าติ่งหู มีแค่สองทาง ตอนนั้นเราไม่ได้ตระหนักหรอกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ดีไหม หรือถึงจะคิดได้ เราก็ไม่ใช่คนที่กล้าหาญพอจะขบถกับระบบ 

    พอจบมัธยม เราเข้าร้านไปตัดผมสั้นแบบที่ตัวเองอยากตัดเป็นครั้งแรก หลังตัดเรารู้สึกถึงอิสระ ได้เป็นตัวเองอย่างที่อยากเป็น และเพราะการตัดผมครั้งนั้น ทำให้ครั้งนี้เราไม่ลังเลที่จะลองอีก เราเลยคิดว่าการตัดผมเป็นสิ่งที่มีความหมาย เป็นสิ่งที่บอกว่า ‘นี่แหละคือตัวเรา’

    คงเพราะอย่างนั้น เราเลยรู้สึกเศร้านิดหน่อยที่ที่บ้านไม่ชอบผมทรงนี้ ที่บ้านคงวาดภาพว่าอยากให้ลูกสาวของพวกเขาเป็นอะไรสักอย่างหนึ่ง แต่สิ่งที่เราเป็นไม่น่าจะเป็นไปตามอะไรสักอย่างนั้นที่พวกเขาคาดหวัง แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ไม่แน่ใจนักว่าอยากเรียกตัวเองว่าอะไร บางที เราแค่ไม่อยากถูกโยนลงไปในกรอบของความเป็นหญิงหรือชาย ดังนั้นการไม่ไปกะเกณฑ์มัน ปล่อยให้ไปตามที่มันเป็นคงจะเหมาะสำหรับเราที่สุด

    ก่อนจะจบหน้ากระดาษนี้ เราตั้งใจว่าอนาคตจะเชียร์อัพคนที่เรารัก ในตอนที่เขาได้ทรงผมใหม่กลับมาบ้าง
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in