Harry P fictiontomei_tan
[fic Hp]Second full moon #06

  • เดรโกในร่างของลูปินกำลังนั่งกุมขมับตัวเองอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าของเจ้าของห้องมาราวๆครึ่งชั่วโมงแล้ว หลังจากพยายามรื้อค้น มองซ้ายขวาหน้าหลัง มองลอดหว่างขา ก็ไม่เห็นชุดที่พอจะใส่นอนได้บ้าง นอกจากชุดคอสเพลย์เอลฟ์ประจำบ้านที่เจ้าของร่างใส่เป็นประจำ แต่เพียงแค่นี้ยังไม่สามารถทำให้เด็กหนุ่มผู้แสนจะเป็นคุณหนูลูกผู้ดี๊ผู้ดีอย่างเดรโก  สะเทือนใจเท่าเจอก.ก.น.ของลูปินหรอก



    “ยี๊~!”


    เขาร้องพลางใช้ปลายสุดของนิ้วชี้กับนิ้วโป้ง คีบก.ก.น.บ๊อกเซอร์ขอบย้วยขึ้นมาพินิจดูใกล้ๆ แล้วอยากจะกรี๊ดให้ฮอกวอตส์แตก เจ้าหมอนั่นชุนกางเกงในด้วย!


    เด็กหนุ่มทนรังสีความจนที่แผ่ซ่านออกมาคล้ายโคบอลด์ 60 ไม่ไหว  ทรุดฮวบลงไปนอนราบกับพื้นห้อง…ในห้องนี้ไม่มีอะไรเลย ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีกระจกบานใหญ่ๆ ไม่มีหวี เจลใส่ผม ครีมทาหน้ากลางวัน-กลางคืน-กันแดด ไดร์เป่าผม ฯลฯ ไม่มีอะไรเลยที่จะจรรโลงชีวิตนี้ให้มันดีขึ้น !  จะมีแค่ตู้ปลาแต่ใส่ตัวกรินดี้โลว์เอาไว้เท่านั้น !


    เดรโกเจอศึกหนัก ไม่ได้การล่ะ…ถ้าเขามัวแต่ทอดอาลัยอยู่อย่างนี้มีหวังไม่ได้อาบน้ำขัดตัว ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ชื่นชอบรองจากกัดกับเจ้าหัวบากพอตเตอร์เป็นแน่  แต่ถ้าอาบแล้วต้องมาใส่ชุดพวกนี้ล่ะก้อ มันก็ไม่ต่างอะไรกับไม่ได้อาบนะสิ


    สุดท้ายเด็กไฮโซประจำบ้านสลิธิรีน ก็แจ้นไปหาศาสตราจารย์ประจำบ้านตนที่ห้องทำงานเพื่อขอความช่วยเหลือ ( ‘ โดเรมอน เอ๊ย! ศาสตราจ๊าน~! ช่วยผมด้วย!!’ ) โชคดีของเด็กหนุ่ม  ที่สเนปกลับมาจากห้องพยาบาลแล้ว เขากระโดดเข้ากอดอีกฝ่ายแล้วฟ้องทันที


    “ความจริงเสื้อผ้าพวกนั้นถึงจะดูเปื่อยๆไปหน่อย  แต่มันก็ไม่มีอะไรหรอก เจ้าตัวลงมือซักเองด้วยซ้ำ แต่ถ้าเธอทนไม่ได้  ฉันก็พอจะให้ยืมชุดนอนกับชุดทำงานสำหรับใส่พรุ่งนี้ไปก่อน แล้วตอนเช้าก็ไปเบิกชุดฟอร์มอาจารย์ซะ”


    สเนปพูดขณะเลือกเสื้อผ้าของตัวส่งให้ลูกศิษย์เจ้าปัญหา


    “โชคดีที่ศาสตราจารย์ลูปินตัวพอๆ กับฉัน  เอาล่ะ เราไปกันได้แล้ว”


    “เรา ?”   เดรโกชี้นิ้วไปทางตัวทีทางชายหนุ่มที   “ ไปไหนเหรอฮะ ?”


    “ ห้องอาบน้ำอาจารย์ ”




    .......................................................




    สุดระเบียงของชั้น4ฟากตะวันออกของปราสาท  จะมีห้องอาบน้ำอาจารย์ชายอยู่ ไม่ได้ปิดบังอะไรแต่ไม่ยักจะมีเด็กคนไหนรู้จัก  อาจเป็นเพราะอยู่ในมุมอับล่ะมั๊ง


    ลูปินเลื่อนประตูไม้แบบห้องอาบน้ำสไตล์ญี่ปุ่น เข้าไปยืนหน้าล็อกเกอร์เหล็กเพื่อเก็บอุปกรณ์อาบน้ำ ขณะที่กำลังผลัดผ้าและรัดผ้าขนหนูผืนเล็กเข้ากับเอว ก็เห็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนฮอกวอตส์ในชุดผ้าเตี่ยวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำพร้อมเสียงชักโครก


    “กางเกงแปลกดีนะครับศาสตราจารย์ เอามาจากที่ไหนครับเนี่ย ?”


    ลูปินยิ้มทัก  คนถูกถามหัวเราะร่วนก่อนจะหยิบชายผ้าด้านหน้าขึ้นมาดู


    “เพื่อนส่งมาให้เห็นว่าเป็นก.ก.น.ญี่ปุ่นหนะ ใส่สบายดีเหมือนกัน เซ็กซี่ด้วยว่าไหม ?”  ว่าแล้วก็หมุนตัวโชว์รอบหนึ่ง ข้างหน้าไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ข้างหลังมัน…T-back นี่…


    “ผมว่าน่าสนุกดีนะครับ ว่างๆ ผมขอยืมไปลอกแบบตัดใส่มั่งถ้าจะดี รู้สึกว่าก.ก.น.ของเด็กคนนี้จะพอดีตัวไป ผมว่าผมชอบใส่แบบหลวมๆ มากกว่า มันรัดพุงแล้วรู้สึกปวดท้องยังไงไม่รู้ ”


    “ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นเหมือนกันๆ จะว่าไปพรุ่งนี้เธอต้องเข้าเรียนนี่นะ ทั้งที่เลิกประชุมดึกออกอย่างนี้…ลำบากเธอจริงๆ…แต่ก็โชคดีอยู่อย่างที่เซเวอร์รัสไม่ได้เข้าประชุมคืนนี้ด้วย  ไม่อย่างนั้นมีหวังเลิกดึกกว่านี้อีก”


    ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พูดแกมหัวเราะทำให้คู่สนทนาอดที่จะนึกภาพแล้วขำตามไม่ได้


    “แน่ล่ะครับ เล่นฉวยโอกาสที่เจ้าตัวไม่อยู่ ยัดเยียดโยนงานให้เขาไปเทรนเดรโกเพื่อสอนเพศศึกษา (‘ช่วยไม่ได้นี่ ก็ศาสตราจารย์สเนปอยากให้มีวิชานี้เอง แค่ลูกศิษย์เห็นรอยยุงกัดเป็นรอยคิสมาร์คแค่นี้ทำเป็นเคือง ดังนั้นให้เขารับผิดชอบไปนั่นแหละ’ คณะอาจารย์ออกความเห็นเป็นเสียงเดียวกัน) แถมเลือกบิล วิสลีย์ ลูกศิษย์ตัวเอง มาสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่เจ้าตัวอยากสอนนักหนา มาสอนแทนคนเก่า ผมนึกหน้าเขาตอนอ่านบอร์ดประกาศข่าวพรุ่งนี้ออกเลย ”


    “และก็นึกหน้าตอนอาละวาดออกด้วย ฉันถึงต้องรีบหนีไปอียิปต์คืนนี้ไง โชคดีมีงานสำคัญต้องไปเอาของที่นั่นพอดี  ดีไม่ดีคราวนี้คงได้ก.ก.น.ของอียิปต์ด้วยเธอจะเอาสักตัวมั๊ย ? ”


    “เอ่อ...ผมว่าผมใส่แบบธรรมดาดีกว่าครับ”


    ...เกรงจะเป็นแบบทรงกระบอก...


    ”ความจริงศาสตราจารย์น่าจะให้เขาสอนนะครับ หรือว่าเขาไม่เหมาะ ?”


    “ไม่ล่ะๆ อาจารย์สอนปรุงยาเก่งๆ น่ะหายากกว่าคนจะมาสอนป้องกันตัวจากศาสตร์มืดเยอะ อีกอย่าง... ”


    สีหน้าเปื้อนยิ้มนั่นค่อยๆจางลง   “...เขาเหมาะเกินไปต่างหากรีมัส...”


    อาจารย์ใหญ่หยุดพูดอยู่แค่นี้ เมื่อเห็นนัยน์ตาสีฟ้าใสหลังแว่นรูปพระ จันทร์เสี้ยวหมองลง  ลูปินก็หยุดที่จะพูดเรื่องนี้ต่อ คำว่า ’เหมาะเกินไป’ ของคู่สนทนาตรงกับใจเขาอย่างประหลาดโดยไม่สามารถหาเหตุผลได้


    พลันเสียงประตูเลื่อนก็ช่วยตัดความเงียบของบทสนทนาที่ขาดตอน ชายหนุ่มหันไปเห็นเดรโกเดินเข้ามาพร้อมกับอาจารย์ประจำบ้าน เด็กหนุ่มผงะทันทีเมื่อเห็นลูปินราวกับเจอตัวประหลาดยังไงยังงั้น


    “ สวัสดีจ๊ะ ”


    ลูปินยกมือขึ้นทักเด็กหนุ่มแต่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลทองจับจ้องที่คอของตัว ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ถามว่าคอเขามีอะไร เดรโกก็โวยวายขึ้นมาก่อน


    “สร้อยของผม! สร้อยของผมหายไปไหน ?! ”


    เจ้าของร่างรี่เข้าใกล้ ชายหนุ่มสะดุ้งโหยงรีบหยิบของที่ว่าออกมาจากล็อคเกอร์เก็บของแล้วยกชูสูงเฉียดใบหน้าของเจ้าของ ที่เดินปราดมาถึงตัวพอดิบพอดี แหวนทองวงหนาใหญ่ที่ครอบอยู่บนส่วนยอดของจี้รูปไม้กางเขนทิ้งตัวแกว่งไกวไปมาคล้ายลูกตุ้มอยู่ตรงระดับสายตาของเดรโก


    “ครูถอดไว้กลัวมันจะจมน้ำหายน่ะ ขอโทษนะ ครูไม่รู้ว่าห้ามถอด…ของสำคัญเหรอ ?”


    “ไม่เกี่ยวกับคุณก็ไม่ต้องรู้หรอกน่า”


    เด็กหนุ่มตอบห้วนพร้อมกระชากมันกลับคืน แล้วสะบัดหน้าหนีไม่สนใจ ก็พลันเห็นสเนปยืนกอดอกส่งสายตาเชิงตำหนิมาให้  เดรโกมุ่ยหน้าหลบสายตา…ไม่ชอบลูปินก็จริง แต่เขาก็ไม่อยากให้สเนปเกลียด จึงหยิบแหวนขึ้นมามองใกล้


    “...มันเป็นของที่พ่อให้...”


    คำตอบสั้นๆ ที่แผ่วเบานั่น ทำให้ลูปินอยากจะเอาหัวโขกกำแพง ทำโทษตัวเองแบบเอลฟ์ประจำบ้านให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมหมู่นี้เขาถึงพูดอะไรเรื่อยเปื่อยลืมคิดหน้าคิดหลัง จนทำให้คนฟังรู้สึกไม่ดีนะ ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่นิสัยเขาสักหน่อย  หรือว่าช่วงนี้จะมีดาวราหูมาตั้งฉากกับราศีเกิด (ไม่นะ ไม่มีตังค์จะซื้อของดำมาไหว้) คราวแฮร์รี่ก็ทีแล้ว…จนป่านนี้ยังไม่มีโอกาสจะแก้ตัวเลย รอบนี้ก็เดรโกอีก


    เขาควรจะพูดอะไรเพื่อปลอบใจคนตรงหน้าดี  ในฐานะที่ใครๆ เขาก็รู้กันทั่ว ว่าเป็นคนหนึ่งที่เข้าปะทะลูเซียสกับพวกในกระทรวงเวทมนต์เมื่อปีที่แล้ว จนทางนั้นถูกยัดเข้าซังเต


    ...พอเห็นนัยน์ตาหมองเศร้าของเด็กหนุ่ม คำเดียวที่หลุดออกมาจากปาก ลูปินได้มีแค่คำว่า


    “อ่า....”


    ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์จงใจจามเป็นชุด เพื่อหยุดบรรยากาศที่น่าอึดอัดแทนก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน


    “ยืนโป๊นานๆ ก็แบบนี้แหละนะ ลมมันตีวูบๆ ฉันว่าฉันขอตัวไปแช่น้ำล่ะเดี๋ยวจะเป็นหวัดไปเสียก่อน เธอก็มากับฉันด้วยสิรีมัส”


    เขาพยักหน้าชวน  และไม่มีการรีรอใดๆ  เจ้าตัวรีบตามไปทันที


    สเนปเห็นลูปินชิ่งไปต่อหน้าต่อตาแล้วเกิดอาการเซ็งเป็ด แต่นั่นก็ถือว่าทำถูกเหมือนกัน เพราะเรื่องบางเรื่องพูดไปก็ยิ่งทำให้เรื่องมันเลวร้ายลง สู้เงียบปากแล้วไสหัวไปไม่ได้


    เขาเลื่อนสายตาไปทางเดรโกที่ยังยืนมองแหวนอยู่ แต่นัยน์ตากลับเหม่อมองไกลออกไปเหมือนจิตใจไม่ได้อยู่ตรงนั้น สเนปลูบหลังหัวเด็กหนุ่มโดยไม่ได้พูดปลอบใจอะไร แต่เพียงแค่นี้ความรู้สึกตื้นตันก็สูงขึ้นมาในอก รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏพร้อมกับนัยน์ตาอันแสนเศร้า


    ทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าเงียบๆ ไม่มีใครเริ่มพูดอะไร ความรู้สึกของเดรโกใช่ว่าสเนปจะไม่รู้ หากแต่มันเนิ่นนานเสียจนลืมแล้วล่ะว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน และตอนนี้เขาก็ไม่อยากให้มีอะไรมาสะกิดใจให้หวนนึกถึงมันด้วย


    ‘...นายบอกว่าถ้าใครยอมช่วยนาย นายก็จะตอบแทนใช่ไหม? อย่าลืมคำพูดนั่นเสียล่ะ...คุณหนูของบ้านสเนป’


    คำพูดของคนในอดีตจู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวทำเอารู้สึกหงุดหงิด แต่สักพักก็เปลี่ยนมาถอนหายใจยาว เขาไม่อยากคิดเรื่องเก่าๆ แล้วโดยเฉพาะหมอนั่น บอกว่าจะเอาของตอบแทนแต่กลับไม่เคยพูดร้องขออะไรเลย...กวนอารมณ์ ไม่เอาล่ะ ไปแช่น้ำแล้วลืมๆ มันไปซะให้หมดเสียจะดีกว่า แต่...จะว่าไปเหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง  จริงสิแล้วเอกสา...


    เสียงร้องของเดรโกทำให้สเนปตกใจจนสิ่งที่นึกไว้ในหัวกระจายออกหมดเกลี้ยง อาจารย์หนุ่มทุบล็อคเกอร์เหล็กรัว พลางตะโกนสั่งให้ทางนั้นเงียบไม่อย่าง นั้นเขาจะโยนออกไป  เดรโกหันมาสีหน้าตื่นตระหนก


    “ก็...ก็ศาสตราจารย์ดู...”


    เด็กหนุ่มชี้ไปที่รอยแผลเป็นทั่วตัว ซึ่งล้วนมีลักษณะเหมือนกันหมด คือรอยยาวห้ารอยขนานกัน หากไม่รู้มาก่อนคงจะอดคิดไม่ได้ว่าลูปินไปบุกดงเยติมาหรือเปล่า แต่เขารู้ดีว่านั่นเป็นรอยเล็บเจ้าตัวเองนั่นแหละ ที่จิกลากไปกับตัวตอนกำลังเปลี่ยนร่าง


    “จะกลัวอะไรกับแค่รอยแผลเป็น  ไม่ได้เรื่อง”


    สเนปดุกลบเกลื่อนทำเอาเดรโกจ๋อยทันที...แม้จะสงสัยอยู่ว่าลูปินไปทำอะไรมาก็ไม่กล้าถามแล้ว จึงดันมือปิดล็อคเกอร์เก็บของบ้างเมื่อถอดชุดเตรียมอาบ น้ำเรียบร้อยแล้ว พลันประตูนั่นก็เข้ากระแทกตัวตู้ดังปึง ก่อนจะหลุดผัวะลงมากองกับพื้น สเนปหรี่ตามอง


    “ผ...ผมแค่ปิดมันเฉยๆเองนะฮะ”


    “ไม่ใช่ความผิดเธอหรอก แต่เพราะเป็นร่างของศาสตราจารย์ลูปินนั่นต่างหาก”   ชายหนุ่มถอนหายใจยาว   ”หมอนั่นแรงเยอะผิดมนุษย์  จะทำอะไรก็ช่วยออมแรงไว้บ้าง”


    “แต่ดูเขาไม่น่าจะแข็งแรงอะไร...”   เดรโกเหมือนนึกอะไรดีๆ ออก   “เขาแข็งแรงกว่าศาสตราจารย์หรือเปล่าฮะ ? ”


    “ไม่มีพวกสติดีหน้าไหน กล้าไปวัดพลังกับคนที่ตะปบประตูไม้เป็นสองเสี่ยง  กับฟังล็อคเกอร์เหล็กด้วยมือเปล่าได้หรอกนะเดรโก”


    ขมับศาสตราจารย์สเนปเริ่มมีรอยเส้นเลือดปูด ไม่มีใครหรอกที่จะยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานว่าแพ้คนอื่นตั้งแต่อยู่ในมุ้ง แต่ก็แน่ล่ะ ใครจะกล้าไปประลองกำลังกับมนุษย์หมาป่าเล่า


    แต่ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังบูดอยู่นั้น เดรโกกลับรู้สึกตื่นเต้นยินดีกับร่างใหม่นี้เป็นอย่างยิ่ง สำหรับคนที่เกิดมาตัวเล็กแรงน้อยเหมาะแก่การเป็นเกะชั่วชีวิตอย่างเขา ชีวิตอันแสนเศร้าที่ต้องยอมรับสภาพ ว่าต้องทอดสะพานรออีกฝ่ายให้ข้ามมาเท่านั้น จนรู้สึกตัวเองใกล้เคียงกับต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงเข้าไปทุกทีๆ


    แต่...ตอนนี้...ตอนนี้...เขาก็จับกดศาสตราจารย์สเนปได้แล้วสิ!


    เดรโกเริ่มเหล่มองคนข้างๆ ซึ่งกำลังจัดการกับชุดที่มีกระดุมเป็นแผงอยู่ สีหน้าเริ่มส่อแววประสงค์ร้ายขึ้นเรื่อยๆโดยที่สเนปไม่รู้สึกถึงรังสีอำมหื่นที่สาดมาทางตัวเลย


    “มือเรียวเข้าปลดกระดุมของตัวออกทีละเม็ดๆ ช้าๆ อย่างประณีตบรรจง ผิวขาวเรื่อซึ่งถูกบดบังด้วยชุดรัดกุมค่อยๆ เปิดเผยให้เห็นทีละน้อย  กิริยาที่ดูสวย งามนั่นช่างดูน่าหงุดหงิดในความรู้สึกเสียเหลือเกิน ถ้าเป็นเรา คงจะเข้าไปฉีกกระ ชากมันทิ้งแล้วจับเขาล็อคไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเข้าซุกไซร้สูดกลิ่นในซอกคอขาว มือหนึ่งเข้ารวบข้อมือทั้งสองของอีกฝ่ายให้สูงขึ้น ส่วนอีกมือก็...”


    สเนปหันมาหรี่ตามองเดรโกพร้อมกับเส้นเลือดปูดๆ ที่ขมับ เด็กหนุ่มรีบโบกมือปฏิเสธว่าเขาไม่ได้พูดแค่คิดเฉยๆเอง แต่สายตาของชายหนุ่มซึ่งมองข้ามหัวเขาเป็นมุมเงยขึ้นไปด้านบน ชักนำให้เงยหน้าขึ้นมองตาม พลันแสงแฟล็ชจากกล้องของวิญญาณสาวจอมหื่นก็สว่างวาบขึ้นหลายช็อตทำเอาตาพร่า


    “หยุดถ่ายภาพเดี๋ยวนี้นะเมอร์เทิน !  แล้วส่งฟิล์มนั่นมาให้ฉัน !”


    สเนปสั่งเสียงเข้มพลางก้าวเข้าไปหา เมอร์เทินลอยหนีไปพลาง ปาดน้ำ ลายตรงมุมปากไปพลาง


    “โถ โถ โถ ‘จารย์ขา~ ไม่สึกไม่หลอก็ขอหนูสักโหลสองโหลเถอะค๊า  เรามันคน(?)กันเอง เห็นกันมาตั้งแต่เท่าฝาหอยแมลงภู่ (‘เธอเอาอะไรของฉันไปเปรียบ เทียบกับฝาหอยแมลงภู่ฮ่ะ ?!’) เอ๊า ! ศาสตราจารย์ลูปินขา เถิบเข้าไปใกล้ศาสตรา จารย์สเนปหน่อยค่า อย่างนั้นล่ะค่ะ เอ้า ! ชีส~ส”


    ว่าแล้วก็ถ่ายเข้าให้อีกใบ หลังจากเดรโกบ้าจี้ทำตามที่เมอร์เทินบอก ก่อน ที่ฝ่ายนั้นจะลอยเข้าไปด้านใน สเนปวิ่งไล่ตาม


    "หยุด ! อย่าขยับ ส่งฟิล์มมาเดี๋ยวนี้นะยายผีหื่น!" 


    เดรโกจะตามเขาไป แต่ก็ชะงักหยุดเมื่อเห็นลูปินเดินตัวแฉะสวนออก มา  เด็กหนุ่มเข้าคว้าไหล่ทางนั้นหมับ


    “มีอะไรเหรอ ?”


    ลูปินเงยหน้าถามขณะใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้หัวไปมา เดรโกไม่ตอบกลับลากเขาไปทางห้องอาบน้ำด้านใน


    “เดี๋ยวๆ เธอจะพาครูไปไหน ?  ครูจะไปแต่งตัว”


    “ถามมาได้ก็อาบอีกรอบหนะสิ!  คุณเข้าไปไม่ถึง 10 นาทีแช่แค่นี้ขี้ไคลมันก็ยังตกค้างอยู่บนเรือนร่างอันงดงามปานเทพีวีนัสของผมอยู่น่ะสิ แค่คิดก็คันเขยอแล้ว  ไปอาบใหม่อีกครั้งเลยไป คราวนี้ผมจะอาบให้เอง !”


    พูดพลางฉุดกระชากลากถู ลูปินไม่ยอมจึงคว้าเสาข้างทางหมับ


    “ครูก็ถูสบู่แล้ว สะอาดแล้วล่ะ ปล่อยครูไปเถอะเดรโก… ตอนนี้ร่างเธอตอนนี้มันเป็นตัวครูแล้วนะ จะให้มาจับนู่นจับนี่ได้ยังไงมันไม่เหมาะ ต่างคนก็ต่างจัดการเองเถอะ…”


    ชายหนุ่มร้องครวญพลางเกาะเสาแน่นไม่ยอมปล่อย เดรโกกลัวร่างตัวเองเสียหายเพราะแรงของร่างใหม่  จึงเข้าดึงผ้าขนหนูอีกฝ่ายแทน


    “ไม่เหมาะอะไรกันเล่า ผมก็จับนี่จับนั่นของผมมาตั้งแต่เด็ก อย่ามาทำเป็นหวงตัวน่า ปล่อยมือออกจากเสาเดี๋ยวนี้ ! ”


    ยังคงยืนกรานเสียงแข็ง…ไม่รู้ไปพกความมั่นใจมาจากไหนเสียตุงกระเป๋า ลูปินเองก็ไม่ยอมแพ้เกาะติดเสาได้ดีเยี่ยมราวยางมิชลิน พลันเจ้าตัวก็นึกอะไรดีๆออก  ว่าแล้วก็ร้องลั่น


    “อ๊ะ! เซเวอร์รัส  คุณวิ่งระวังหน่อยสิผ้าขนหนูหลุดไปอยู่ตรงนั้นแล้ว!”


    เขาชี้ไปทางคนที่พูดถึง  เดรโกรีบหันขวับมองตาม 


    "ไหนๆ"


    สเนปหยุดยืนงงพอๆ กับที่เด็กหนุ่มยืนอึ้ง...ก็ยังไม่ได้ถอดกางเกงออกเลย  แล้วผ้าขนหนูที่ไหนจะมาหลุดเล่า


    “?!”


    เดรโกหันขวับกลับไปมองลูปิน ก็เห็นทางนั้นใช้วิชานินจาลอกคราบหายตัวไปเหลือแต่ผ้าขนหนูแล้ว..ส่วนเจ้าตัวกำลังรีบแต่งตัวลวกๆ อยู่ตรงมุมห้อง ก่อนจะหันมายิ้มให้ แล้วชิ่งจากไปอย่างเร็วพร้อมกับมีเสียงกรี๊ดไม่พอใจเป็น sound effect ดังไล่หลังตามมา


    ...แล้ววันต่อๆ มาลูปินก็อาบน้ำในห้องอาบน้ำของพรีเฟ็ค โดยไม่เฉียดเข้าใกล้ห้องอาบน้ำอาจารย์อีกเลย...


     



    ...................................................




    TBC




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in