Death of the Author (Literally)cloudburst
Dark Horse
  • Dark Horse — a person who keeps their interests and ideas secret, especially someone who has a surprising ability or skill.


    Inspired by Emily Dickinson





    บ้านแตก คำรวบรัดจับความ เอมิลี่มองจานกระเบื้องลายปุยเมฆ ขมวดคิ้ว ซอสหนึ่งหยดแปะข้างลายแม่ไก่ เหมือนดวงตากระเท่เร่ มีเพียงเส้นเอ็นโยงไว้กับเบ้า และแกว่งโล้ออกมาจากหัวเหมือนเสาชิงช้า


    “ได้ยินไหม เอมิลี่” มารดาของหล่อนคำรามในลำคอ “ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายงานในบ้าน”


    ดวงตาเอมิลี่แสบร้อน พริกป่นเข้าตาหรือ หล่อนรู้อยู่แล้วว่าเครื่องเทศจากตะวันออกมีลูกเล่นแพรวพราว


    “กักบริเวณ!” มิสซิสดิกคินสันแหกลูกคอ “อยู่ในห้อง เขียนกลอน กวี อะไรก็ตามแต่ แล้วเอาไปตีพิมพ์ซะ สร้างชื่อให้ดิกคินสัน!”


    พูดว่าอะไรนะ เอมิลี่หรี่ตา การมองอันพร่ามัวกลบการได้ยินของหล่อนไปได้อย่างไร


    ไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่พริกป่น ถึงหล่อนนิยมก่อกิริยาสงบสำรวมเพื่อยั่วโทสะทุกผู้คนที่พบเห็น ทว่าหล่อนก็มีขอบเขตให้กับมารยาทเสื่อมทรามบนโต๊ะอาหาร


    ความคิดถึงหรือเปล่า หล่อนทอดถอนใจ พบว่ามีก้อนขลุกขลักจุกลำคอ ต่อมากลับง่วงงุน เสียงอื้ออึงข้างหูหนักศีรษะเสียจริง


    “ห้ามเข้าไปในครัวอีก นั่นเป็นบริเวณของผู้ชาย!”


    แต่น้องชายแสนทึ่มของหล่อนทำอาหารห่วยแตก เขาไม่แม้แต่เก็บงานให้เรียบร้อย แค่เช็ดขอบจานยังทำไม่ได้ จนถึงกับปล่อยให้เกิดภาพปลุกเร้าจินตนาการกระเหี้ยนกระหือของสุภาพสตรี เอมิลี่อยากกลอกตา แล้วก็ทำดังนั้น — โดยที่ยังก้มหน้า — อีกหนึ่งบรรทัดฐานที่หล่อนต้องได้รับคำชมเชยเลอเลิศ สุภาพสตรีต้องห้าวหาญ ห้ามเหงียมอาย 


    เอมิลี่เงยหน้า แก้มเปียกชื้น คำว่าเสื่อมเสียเกียรติทุบตรงอกแทนที่แก้วหู


    คำพูดมากมายท่วมปากผิดจากยามนั่งโต๊ะชิดหน้าต่าง ทำได้เพียงจ้องกระดาษขาวว่างเปล่า จินตนาการไม่เคยผุดจากอากาศ มันต้องการต้นตอ การปลุกปลอบอย่างใส่ใจ


    หรือเฆี่ยนให้หลาบจำ


    เหมือนม้า เอมิลี่ตระหนัก บ้านเรามีม้าเยอะเกินไป แต่ถูกทิ้งขว้างอย่างไร้ประโยชน์


    เหมือนม้า เอมิลี่ดึงตัวเองกลับมาสู่ปัญหาตรงหน้า — แค่เคาะประตูโรงนาไม่ทำให้มันก้าวออกมาให้เชยชมหรอก โดยเฉพาะม้าป่าสีดำหายาก


    งานบ้านทำให้หล่อนได้ใคร่ครวญ ประมวลถ้อยความ มารดาจะฉกฉวยเอามันไปไม่ได้เป็นอันขาด
    อีกประการหนึ่งที่สำคัญยิ่งคือ หล่อนทำพายได้อร่อยกว่าผู้ชายทุกคนในเมืองนี้ ถ้าเพียงแต่มารดาได้ลิ้มรสชาติ...


    “สำนึกอยู่ตรงนี้ แล้วค่อยขึ้นห้อง!” แล้วพายุจึงจบลง


    ห้องอาหารคืนสีสันคมปลาบ เอมิลี่นั่งนิ่งสักครู่หนึ่ง ปาดหลังมือที่ดวงตาลวก ๆ ก่อนหยิบจานลายแม่ไก่และซอสรูปลูกตาหลุดจากเบ้า แล้วเขวี้ยงมันลงข้างเตาผิง


    หายใจเข้า หายใจออก ในหัวเอมิลี่มีเสียงฮือเหมือนฝูงผึ้งแตกรัง หล่อนเกิดความรู้สึกอยากสูดลมกลางคืน หล่อนอยากขี่ม้าป่าสีดำ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in