Death of the Author (Literally)cloudburst
(Just One Dream)
  • ในการตระหนักรู้แรก โลกมืดมิด แต่วินาทีถัดมาที่ลืมตา โลกพลันระบายด้วยสีสันของความโกลาหล

    มีวัตถุประหลาดอยู่บนท้องฟ้า สิ่งที่ดูพิลึกพิลั่นขัดกับตรรกะที่ร่ำเรียนมา ยิ่งมอง ยิ่งไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพียงวัตถุหรือสิ่งมีชีวิต รูปร่างของสิ่งนั้นขดยาว ใหญ่ยักษ์ ส่วนล่างตรึงบนผิวโลก ส่วนบนทะลุออกไปเหนือหมู่เมฆา ภาพที่เห็นควรกระตุ้นความประหวั่นหวาดผวา แต่หญิงสาวกลับมองพวกมันอย่างหลงใหล ไม่รู้เป็นเพราะมันหรือไม่ที่ทำให้สสารชิ้นเล็กชิ้นน้อยลอยล่องในอากาศ ท้าทายอำนาจของแรงโน้มถ่วง — ก้อนหิน ต้นไม้ กระเบื้อง เสาไฟฟ้า ทุกอย่างตั้งแต่วัตถุธรรมชาติไปจนถึงสิ่งของที่รังสรรค์จากน้ำมือมนุษย์ เคลื่อนที่เฉื่อยชาในอากาศ ราวกับว่าน้ำหนักที่กดลงมาไร้ความหมาย

    เธอควรจะกลัว เธอควรตื่นตระหนก แต่ไม่มีความรู้สึกใดสะท้อนออกมาทางสีหน้า ขณะที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ชายหนุ่มร่างสูงในฮู้ดสีทานตะวัน ยกมือซับเหงื่อที่เริ่มผุดพราย ความกลัวแผ่ลามจากร่างกายเขาราวกับคลื่นกระทบชายฝั่ง “นี่มันเรื่องอะไรกัน” เขาพูดเสียงสั่น

    “นี่มันเรื่องอะไรกัน”

    มีเสียงที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นข้างหลัง หญิงสาวหันมอง เป็นชายแปลกหน้าอายุราวสามสิบปี ใบหน้าตอบ ดวงตาลึก ดึงดูด ไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์สวยงาม...

    แต่เพราะมันมีเงาของความบ้าคลั่ง

    “ขึ้นรถ” ชายแปลกหน้าออกคำสั่งราวกับท่องอาขยาน จังหวะและโทนผิดธรรมชาติ มือจับมีดชี้มาทางเธอกับลูกพี่ลูกน้อง ใบมีดของเขามีสีเงินแวววาวสว่างจับตาที่สุดในสถานการณ์นี้...หรือแม้แต่บนโลกนี้ เธอเพิ่งสังเกตว่าโลกนี้ช่างมัวหมอง สิ่งที่สะดุดสายตานอกจากความยุ่งเหยิงบนท้องฟ้ากับสีเสื้อฮู้ดของลูกพี่ลูกน้องแล้ว ก็มีเพียงใบมีด

    แค่มองมันก็รู้สึกมวนในช่องท้อง เป็นครั้งแรกที่เธอได้ลิ้มลองรสชาติของความตื่นเต้น

    โดยไม่คิดมากความ เธอเดินไปยังรถฟอร์ดสีเทาคร่ำครึ มันเหมือนเศษเหล็กมากกว่ารถยนต์ แต่เธอก็เปิดประตูและเข้าไปนั่งบนที่นั่งข้างคนขับโดยไม่ได้ทำอะไรบุบสลาย

    หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมเธอจึงต้องทำตามเขาอย่างว่าง่าย ลูกพี่ลูกน้องของเธอยังส่งเสียงร้องประท้วงก่อนจะโดนคมมีดเหวี่ยงเฉียดใบหูข่มขู่ เธอแปลกใจ และแปลกใจยิ่งกว่าเมื่อชายคนนั้นไม่แสดงความระแวงสงสัยตัวเธอเลยสักนิด หลังผลักลูกพี่ลูกน้องให้นั่งเบาะหลัง เขาก็เดินวนกลับมาตำแหน่งที่นั่งหน้าพวงมาลัย บิดกุญแจ เครื่องยนต์สำลักควันคล้ายเสียงไอ ก่อนทะยานออกไปบนถนนสายเปลี่ยวร้าง

    จากตึกสูงของเมือง ค่อย ๆ ลดระดับลงเหลือทิวทัศน์ทุ่งหญ้า เส้นทางข้างหน้ามองไปเห็นเมฆดำครึ้ม ที่จุดหมายมีสัญญาณเตือนอันตราย เธอมองใบหน้าด้านข้างของชายแปลกหน้า ไม่นึกปริปากถามว่าเขาจะพาไปที่แห่งไหน

    เพราะอะไรบางอย่างบอกเธอว่าเขาคือฆาตกร และจุดหมายเดียวที่ฆาตกรจะนำพาเหยื่อไป คือความตายเท่านั้น
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in