Death of the Author (Literally)cloudburst
เทา
  • ท้องฟ้าเป็นสีเทา น้ำในแก้วเป็นสีเทา อารมณ์เป็นสีเทา แต่ฝ่ามือของคุณไม่มีสีเทา

    เวลาเบื่อหน่ายมือต้องไม่หยุดนิ่ง เพราะหากนิ่ง เกรงว่าชีวิตคงขยับไม่ได้ คุณหมุนมวนบุหรี่ที่หลับใหล สลับไปมาระหว่างนิ้วมือทั้งห้าบ้าง สัมผัสมันด้วยริมฝีปากบ้าง จินตนาการถึงรสเย็นจัดแผ่เข้าทางหลอดลมและปอด ควันลอยตวัดเป็นลวดลายคล้ายสายไหม แต่งเติมด้วยความหวานของโอรีโอ้บนลิ้น ภาพฝันช่วยให้ใจสงบ แต่หนังสือที่วางบนโต๊ะบิดอารมณ์ด้านลบที่หาคำมาจำกัดความไม่ได้

    หยดหมึกบนเถ้าถ่าน ภายใต้หน้ากากชืดชา สองขั้วสีกำลังตีกันอย่างชุลมุนยุ่งเหยิง ทันใดนั้นก็มีไฟแช็กผ่านเข้ามาในครรลอง

    แม้เคาะเพียงแผ่วเบา กำแพงก็สั่นสะเทือนอย่างง่ายดาย คุณหันมองชายแปลกหน้าที่เสนอน้ำใจผิดที่ผิดเวลา "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ"

    เขาแปลกใจ แต่ไม่ยอมถอย "มีอยู่แล้วเหรอครับ" เขามองที่มือของคุณ

    ความรู้สึกจนใจและยุ่งยากไหลบ่า ตามความคิดของคุณ เมื่ออยู่ในร้านกาแฟทุกคนสมควรดำรงความแปลกหน้า ห่างเหิน ต่างคนต่างอยู่ ทุ่มเทเวลาไปกับการทำบางสิ่งหรือไม่ทำอะไร คนเดียว

    คุณคุมความแข็งกระด้างที่ใกล้เผยอหน้า ไม่พอใจแต่ต้องไม่เสียมารยาท "ไม่มีค่ะ" คุณบอก "ฉันไม่สูบ" ในชีวิตจริง

    "คุณมีบุหรี่ทั้งซอง" เขาชี้ด้วยมือที่กำไฟแช็ก "คุณซื้อมาแต่จะไม่สูบมันเลยเหรอครับ"

    คุณยิ้มเย็น "ไม่ค่ะ"

    ถึงตรงนี้เขาควรหยุด แต่ไม่ เขายังกวนใจคุณต่อไป "ทำไมล่ะครับ"

    ช่างหัวการศึกษาและมารยาท ความอดทนถล่มลงมาเหมือนแผ่นน้ำแข็งอาร์กติก "ต้องมีเหตุผลด้วย?"

    "ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมแค่อยากรู้ความคิดของคุณ"

    น่าสนใจที่ใครคนหนึ่งบนโลกอยากฟังความคิดของคนอื่นในเรื่องไม่สลักสำคัญ คุณจัดประเภทเขาไว้ในกลุ่มของคนที่ชอบยื่นจมูกยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่ชอบมาพากล และน่ารำคาญ

    "สูบบุหรี่ทำให้สมองแล่น แต่ฉันจะไม่สูบ" คุณกล่าว "สูบแล้วหยุดยาก ฉันควบคุมตัวเองไม่เก่ง"

    "คุณก็เลยถือมัน คาบมันโดยไม่ยอมจุดไฟ" เขาเท้าคาง "รู้ไหมว่าผมคิดยังไง"

    "ไม่อยากรู้ค่ะ"

    "ผมคิดว่าเพราะในร้านห้ามสูบบุหรี่คุณเลยไม่สูบ"

    คุณชะงัก "ถ้าอย่างนั้นคุณถามทำไม"

    "ผมสงสัยว่าทำไมคุณไม่ลุกออกไปสูบให้เสร็จแล้วค่อยกลับเข้ามา"

    สมเหตุสมผลดี คุณจนคำพูด ตาตกลงมองสูตรคำนวณซับซ้อน หวังว่าเหตุการณ์ที่คลี่คลายแล้วจะช่วยยุติบทสนทนา

    "ถ้ามันไม่ทำให้เป็นโรคคุณจะสูบหรือเปล่า"

    "ฉันกลัวการที่ต้องหยุดหลังเสพติดไปแล้วต่างหาก"

    "คุณเคยสูบสักครั้งไหม"

    "เคย แค่ครั้งเดียว"

    "แล้วรู้สึกยังไงครับ"

    นี่กำลังสอบสวนกันอยู่หรือไง คุณขมวดคิ้ว เพราะน้ำเสียงอ่อนโยนช่วยลดทอนความก้าวก่าย สุดท้ายจึงตอบ "ดีเกินไป" 

    เขาสบตาคุณ แล้วยิ้ม ยิ้มเหมือนรู้สิ่งที่คุณไม่รู้ คุณไม่ชอบรอยยิ้มแบบนั้น "ผมคิดว่าคุณควรจุดบุหรี่อีกสักครั้ง" เขากล่าว "เพราะมันก็อาจอยากให้คุณปล่อยตัวปล่อยใจแล้วเสพติดมันด้วยก็ได้"

    ฟ้าร้องลั่น สีเทาเข้มขึ้น

    มีความเป็นไปได้ค่อนข้างแน่ว่าเขาไม่ได้พูดถึงบุหรี่
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in