Death of the Author (Literally)cloudburst
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน In Memory of You
  • เธอนอนอยู่บนเตียง ลืมตามองห้องที่ปราศจากแสงอาทิตย์อยู่เฉย ๆ นานหลายนาที "ฉันคิดว่าจะมีแค่ท้องฟ้าของวันนี้เสียอีกที่เป็นสีเทา"


    "เป็นเงามืดของวันใช่หรือเปล่า" เสียงของเขาแผ่วเบา "เงาที่โอบกอดโลกทั้งใบให้เป็นสีเทา แต่สุดท้ายแล้วพระอาทิตย์จะตกดินเพื่อเธอทุกวันนั่นล่ะ"


    "ไม่จริงหรอก" เธอว่า "เหมือนกับที่แม้เพื่อน ๆ อ้อนวอนให้คุณอยู่ แต่คุณก็ทำมันไม่ได้"


    "บางครั้งการเริ่มต้นใหม่ก็ไม่ง่ายเหมือนที่ฉันเคยนึก บางครั้งการบอกลาก็เป็นทางออกเดียว"


    เธอหัวเราะ "รู้ไหมว่าฉันงงไปหมด วินาทีแรกนั้นมันเหมือนกับการเป็นคนโง่เลย และฉันไม่ชอบการเป็นคนโง่ มันน่าหดหู่สิ้นหวัง เหมือนจมอยู่ใต้น้ำ ฉันกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกไปเลยเมื่อรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว"


    เขาหัวเราะตอบ "เธอกอดฉันไว้แน่นเกินไปแล้ว กลัวจะคุมฉันไม่อยู่เหรอ ทุก ๆ อย่างที่เธอคิดว่าฉันเป็น มันกำลังพังทลายลงมาตรงหน้าเธอนี่แหละ — ทุก ๆ วินาทีที่ฉันเสียไปมันมากเกินกว่าที่จะรับได้แล้ว"


    "คุณทำให้ฉันไม่ชอบตัวเองตอนนี้ด้วยนะ" เธอว่าเสียงดุ "ฉันไม่ชอบความคิดในหัวตอนนี้เลย เต็มไปด้วยปัญหาที่ไม่จำเป็น — คำพูดของคนที่ไม่สลักสำคัญน่ะ ก็เลยหยุดและแยกตัวออกมาจากพวกเขาสักพัก หวังว่าจะสามารถทำให้อะไร ๆ ช้าลงได้ ฉันอยากจะเลิกคิดมากถึงแม้จะมีความอบอุ่นอยู่ในความตระหนก ฉันกำลังทำให้ตัวเองเป็นบ้าหรือเปล่า"


    "ฉันก็กำลังอดทน การแบกภาระไปด้วยมีแต่จะทำให้แย่ ถ้าแค่ปล่อยวางก็จะเป็นอิสระ เธอเคยบอกว่าฉันวิตกไปเอง แต่ฉันมั่นใจว่าโลกนี้กำลังค่อย ๆ กลืนกินฉันไป มันไม่เหมือนกับว่าฉันสามารถเลือกได้นี่ว่าจะปล่อยให้จิตใจหมกมุ่นอยู่แบบนี้"


    "ฉันอาจดูเฉยเมยไปนิด" เธอตอบกลับ "ก็แค่ข้อบกพร่องเล็กน้อย แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีความหมายแล้ว ดังนั้นจึงได้แต่มองคุณหันหลังใส่เหมือนที่คุณเคยทำ... อย่าหันหลังให้กันแบบนั้นสิ แม้แต่เวลาก็ไม่สามารถเยียวยาบาดแผลนี้ได้อีกต่อไปแล้วนะ"


    เขากอดอก "บาดแผลนี้ก็คืบคลานในตัวฉันเหมือนกัน บาดแผลที่ไม่มีวันรักษาหาย ฉันกลัวที่จะตก แต่ความสับสนคือของจริง มันหลอกหลอนถึงสิ่งที่ฉันไม่สามารถเป็นได้"


    "ถ้างั้นก็พาฉันไปด้วยสิ" เธออ้อนวอน "แสดงให้ฉันเห็นและรู้สึกเติมเต็มอีกครั้ง ตอนนี้ตัวฉันก็เป็นได้แค่รอยร้าวในปราสาทแก้ว ยากที่จะเป็นบางสิ่งบางอย่างให้คุณเห็น"


    เขาส่ายหน้า "เธอแค่รักสิ่งที่ฉันพูดว่าจะทำ วิธีที่ฉันทำร้ายตัวเองเพื่อที่จะกลับมาหาเธออีกครั้ง"


    เธอปิดปากตัวเองไว้ ร้องไห้


    แต่เขายิ้ม "ในการจากลา ไม่มีหยดเลือด ไม่มีคำแก้ตัว มีแค่ฉันที่จมกับความเศร้าเสียใจ...จากความจริง ของคำโกหกนับพัน"


    เธอเงียบไปสักพัก ผ่านไปนานก่อนจะเริ่มเห็นสิ่งรอบ ๆ ตัวชัดเจนอีกครั้ง เธอมองมือตัวเอง มองกระจก มองรอยสีแดงตรงปลายจมูก มองหยดน้ำ เธอซับร่องรอยเหล่านั้นทิ้ง แล้วสูดลมหายใจ "ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องเผชิญหน้ากับตัวเอง เพื่อละทิ้งสิ่งที่ฉันเคยเป็น ลบล้างตัวเองใหม่ และปล่อยสิ่งที่เคยทำให้เลือนหายไป"


    "ฉันก็แค่อยากปลดปล่อยความเจ็บปวดที่กักเก็บไว้เท่านั้นเอง ก็แค่อยากถูกรักษา ก็แค่อยากรู้สึก" เขายักไหล่ "ฉันไม่มีอะไรจะเสีย"


    "ฉันก็เคยคิดว่าเก็บคุณไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว ทำให้คุณเข้มแข็ง แต่บางสิ่งทำให้ตระหนักได้ว่าฉันคิดผิด" เธอพูด "ในที่สุดฉันก็เห็นแสงสว่างของคุณเสียที เมื่อฉันปล่อยคุณไป"


    "เพราะเธอไม่มีวันรู้ว่าเธอได้อะไรมาจนกระทั่งมันจากไป" เขาฉีกยิ้ม


    "แล้วทันใดนั้นช่วงเวลาของวันพรุ่งนี้ก็มลายหาย เพราะฉันไม่มีสักเหตุผลเหลืออยู่ ส่วนคุณไม่มีเวลาให้ใช้ต่อเหมือนกัน"


    "หน้ากากสุดท้ายถูกฉีกออกเสียทีนะ"


    เธอพยักหน้า ดวงตาแสบเคืองเมื่อแสงแดดเริ่มส่องสว่างหลังจากถูกเมฆฝนบดบังมาเกือบตลอดวัน "มันเริ่มต้นจากแค่สิ่งเดียว สิ่งที่ฉันไม่รู้ว่าทำไม ฉันตกลงไป ฉันสูญเสียหมดสิ้น แต่สุดท้ายแล้วทั้งหมดนี้ก็ไม่สำคัญ" เธอหันกลับมามองเขา แล้วยิ้ม "แค่จดจำทุกช่วงเวลาที่คุณสู้ไปกับฉัน ฉันแปลกใจนะที่เรามาได้ไกลขนาดนี้"


    เธอกดหยุดเพลย์ลิสต์ และเดินออกจากห้อง
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in