Death of the Author (Literally)cloudburst
ชุมนุมแม่มด: ก่อนรุ่งสาง (1)
  • แม่มดคนแรกที่เพเรกรินพบ เหมือนแม่มดที่หลุดออกมาจากการ์ตูนตอนเช้าวันหยุด — สดใส เป็นมิตร และเต็มไปด้วยพลังชีวิต


    "ชอบหนังสือเล่มนั้นด้วยหรือคะ" หญิงสาวผมสีช็อกโกแลตปรากฎตัวในร้านหนังสือเก่าแห่งนี้แต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ แทบจะกระโจนเข้ามาเพื่อทักทาย ดวงตาโตมีประกายความตื่นเต้น รอยยิ้มประดับริมฝีปากสว่างใสน่าเข้าหา เพเรกรินไม่มักคุ้นการเสวนากับคนแปลกหน้า แต่ผู้หญิงคนนี้ปราศจากกำแพงล่องหนชวนกระอักกระอ่วนระหว่างคนที่ไม่รู้จักกัน อีกทั้งการมาเยือนสถานที่นี้ในโมงยามแสนพิกลก็พอประกันได้ว่าหญิงสาวเป็นผู้นิยมการอ่านเรื่องเล่าปรัมปรา แต่เดิมก็ยากจะหาคนที่ดูมีอายุรุ่นราวไล่เลี่ยกันในสถานที่ทึมทึบคุฝุ่นอยู่แล้ว เพเรกรินจึงตอบรับอย่างเปิดใจ

     

    "คุณก็สนใจเรื่องเล่าลึกลับนี้ด้วยหรือ" เพเรกรินคั่นหน้าด้วยนิ้วชี้ แล้วยกหนังสือปกสีเขียวแก่ที่ระบายรอยนูนแทนรูปกองไฟในป่าสน กระดาษข้างในเหลืองกรอบ ไม่ต่างจากใบไม้แห้งที่พร้อมจะแตกหักในทันที เธอจึงจับอย่างเบามือ

     

    "ดิฉันย่อมต้องไม่พลาดหนังสือที่เขียนโดยเดลาโน แม่มดแห่งหนองน้ำผู้ที่ลือกันว่าเป็นอมตะ! แต่กล่าวไปแล้วก็ชวนขายหน้า คุณอาศัยอยู่ที่นี่ย่อมสนใจเรื่องราวของเดลาโนเป็นธรรมดา เป็นดิฉันที่ทำเอิกเกริกใหญ่โตไปเอง" เสียงหัวเราะเสนาะดังเสริมถ้อยความ "หากคุณไม่ถือสา กรุณานำทางดิฉันไปที่นั่นได้ไหมคะ" หญิงสาวแปลกหน้าชี้รูปบนปก

     

    เพเรกรินหันปกกลับมามองอย่างอดไม่ได้ แล้วจึงช้อนสายตากลับไปสบกับคู่สนทนา เดลาโน? แม่มดอมตะ? เธอไม่เข้าใจสักส่วนเสี้ยวที่หญิงสาวคนนี้พูดออกมา "คุณเป็นนักท่องเที่ยวหรือคะ"

     

    กวาดตามองขึ้นลง หญิงสาวปริศนารวบผมไว้ระดับท้ายทอย สวมเสื้อเชิ้ตขาวทับด้วยโค้ทสีน้ำตาลอ่อนและกางเกงสแล็คขายาวสีเดียวกัน เธอสะพายกระเป๋าหนังทรงเหลี่ยมที่บ่าข้างหนึ่ง ดูสุภาพ ออกจะเป็นทางการไปเสียหน่อย การแต่งกายของเธอมีเอกลักษณ์อย่างตัวละครนักสืบ ช่างไม่เข้ากันเอาเลยกับเมืองห่างไกลเต็มไปด้วยบึงหนอง และทิวทัศน์หมองหม่นของชายหาดทรายดำ

     

    “จะว่าเช่นนั้นก็ได้ค่ะ แต่อันที่จริงแล้ว หากหาสถานที่อันเหมาะสมได้ ดิฉันก็ตั้งใจจะอาศัยอยู่ที่นี่เลย”

     

    เพเรกรินเลิกคิ้ว กระนั้นก็กล่าวอย่างรักษาน้ำใจ “ขอให้คุณพบสถานที่แห่งนั้นนะคะ” หยุดเพื่อก้มมองหนังสือก่อนอึดใจหนึ่ง เพเรกรินจึงเอ่ยต่อ “ส่วนสถานที่ที่คุณต้องการจะไปนั้น ดิฉันไม่ทราบเสียด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่จริง”

     

    “คุณไม่รู้หรอกหรือคะ”

     

    “ใช่ค่ะ แต่บางทีดิฉันอาจจะนึกอะไรออกถ้าคุณให้รายละเอียดสักหน่อย”

     

    หญิงสาวกระพริบตาปริบ “คุณไม่รู้จริงหรือคะ”

     

    ถึงตรงนี้ เพเรกรินยิ่งงุนงง “ไม่นะคะ ดิฉันไม่ทราบเลย แค่กองไฟในป่า มันเป็นตำแหน่งเจาะจงบ่งบอกสถานที่อย่างไรกันคะ”

     

    ฉับพลันนั้นเองที่หญิงสาวแปลกหน้ายืนนิ่ง ดวงตาเหม่อลอยไปครู่ใหญ่ เพเรกรินเกือบจะร้องเรียกแล้ว แต่หญิงสาวคนนั้นก็กลับมา ไม่ว่าเธอจะไปยังสถานที่ใดมาก็ตาม

     

    แม้ไม่ได้เอ่ยด้วยคำพูด แต่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยคำขอโทษขอโพย “ดิฉันทำให้คุณต้องยุ่งยากแล้ว” เธอถอนหายใจ “คุณไม่ใช่พวกเรานั่นเอง”

     

    ค่ำคืนนี้ช่างเต็มไปด้วยปริศนาชวนมึนงง เพเรกรินรู้สึกคับข้อง เธอไม่เคยถือตัวว่าเป็นนักไขความลับที่เฉียบแหลมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จึงไม่ยอมเสียแม้วินาทีเดียวเพื่อจะตรองคำของอีกฝ่าย “หมายความว่าอย่างไรหรือคะ”

     

    “หมายความว่าคุณไม่ใช่แม่มดค่ะ” หญิงสาวทำตาโตอีกครั้ง ความตื่นเต้นระคนความกลัวที่ฉายอยู่นั้นกระตุ้นเพเรกริน ดังอลิซเห็นกระต่ายวิ่งหนีลงโพรง เพเรกรินติดตามลงไป

     

    “แล้วนั่นหมายความว่าคุณคือแม่มด?”

     

    “ใช่แล้วค่ะ เพิ่งจบการฝึกหัดจากบ้านอาทิตย์อุทัยแห่งโตเกียว ชำนาญการเดินทางเคลื่อนย้ายและวิชาดวงดาว เนีย นากาชิมะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” หญิงสาวยิ้มขอลุแก่โทษ “คุณรู้ความลับของพวกเรา ตามกฎดิฉันคงปล่อยคุณไปไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in