00000 / beomgyu and yeonjuncouch tofu
落ちていく月のようになんてならない でほしいから
  • 00


    ริมฝีปากของเด็กผู้ชายสองคนแตะเข้าหากันเหมือนกับแรงดูดดึงของแม่เหล็ก สัมผัสและผละออก จืดชืด ธรรมดาและแผ่วเบา


    ชเว ยอนจุนกัดคุกกี้หนึ่งคำ กะพริบตาอย่างเชื่องช้า เชื่องช้าเหมือนกับมีก้อนหนักอึ้งมาถ่วงไว้ เคี้ยวเอื่อยเฉื่อย ไม่รีบเร่งจนเข็มยาวบนนาฬิกาเดินนำ 
    สูบบุหรี่เข้าไปแล้วปล่อยให้ควันลอยชนกับอากาศ ก่อนที่จะกลืนหายไปอย่างช้า ๆ แยกกับสิ่งที่แตะชนไม่ได้อีก
    กัดคุกกี้อีกหนึ่งคำ เคี้ยวหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้งและอีกหนึ่งครั้ง ห้าครั้ง หลับตาลงและลืมตา สีดำหายไปพร้อมกับดวงดาวในดวงตา ว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ภายในให้ค้นหา


    "มันเหม็นจะตาย บุหรี่ของพี่น่ะ" ชเว บอมกยูขมวดคิ้ว มันดูพันกันเป็นปมจนคลายแทบไม่ออก ย่นจมูกและสูดฟุดฟิด

    "งั้นก็ไปไกล ๆ สิ" ยอนจุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ติดจะแหบแห้งเต็มที เพราะบุหรี่

    บอมกยูไม่ได้ตอบกลับมา เขาคว้าห่อเจลลี่มากองรอบตัว ฉีกและหยิบมันเข้าปาก นั่งแหมะข้างยอนจุนเช่นเดิม ฮัมเพลงน่าหงุดหงิดอย่างอารมณ์ดีชวนให้หมั่นไส้


    "นายอาจจะตายเร็วขึ้นกว่าเดิมเพราะฉัน" ยอนจุนพูดท่ามกลางความเงียบ มันเบาอยู่ดี ล่องลอยเหมือนรอให้ผู้ฟังได้ยินเอง ได้ยินก็ได้หรือจะไม่ได้ยินก็ได้ แต่บอมกยูได้ยินชัดเจน

    "ตายเร็วไปด้วยกันยังไงล่ะ ผมยินดีนะ" บอมกยูเอานิ้วมาเขี่ยเล่นที่หูของยอนจุน มือเย็นเฉียบ นิ้วเย็นเฉียบ มันออกจะดูขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง เพราะยอนจุนรู้สึกอุ่น กรุ่นเกือบทะลักออกมาจากหัวใจ

    "คิดว่าคนเราตายแล้วไปไหนอะ"

    "ไม่รู้ ผมก็ยังไม่เคยตาย" นิ้วของบอมกยูไต่มาตามแก้ม "แน่นอนว่าพี่ก็ยังไม่เคย อาจจะฟังดูแปลก ๆ แต่คงต้องค้นหาคำตอบไปพร้อมกัน สักวันมั้ง"

    "แปลก แต่ก็พิเศษดีอะ" 

    "พิเศษก็แปลว่าผิดปกติหรือเปล่า"

    "คงงั้นมั้ง" ยอนจุนกัดคุกกี้คำสุดท้ายจนหมด ในมือไม่มีอีกต่อไป "ก็ดีจะตาย ปกติเหมือนกันหมดน่ะน่าหดหู่"


    "พี่จะพกมันไว้ทำไมเยอะแยะ สุดท้ายก็มีแต่ผมเท่านั้นที่จะติดมันให้พี่" บอมกยูหยิบกระเป๋าใบเล็กที่อัดแน่นไปด้วยสีเทียนน้ำมันและซองบุหรี่เป็นส่วนมากมาเทและจัดมัน ส่งตุ๊กตากระต่ายขี้อายขนาดเล็ก สีลาเวนเดอร์ที่เจออยู่ก้นกระเป๋าให้ยอนจุนเพราะเจ้าตัวเดินงุ่มง่ามตามหาอยู่นาน

    ยอนจุนไม่เคยจุดไฟที่ปลายมวนเอง ยอนจุนไม่เคยแม้แต่สัมผัสวัตถุที่มีของเหลวติดไฟง่ายอยู่ภายใน ยอนจุนไม่มีวันยอมให้นิ้วของตัวเองร้อนหรือได้รับบาดเจ็บโดยเด็ดขาด บอมกยูจึงรับหน้าที่นั้น ซึ่งเขาเต็มใจเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เพียงยอนจุนจรดนิ้วจ่อก้นกรองคาบแนบปาก ปลายมวนบุหรี่ก็มีมือยุกยิกคอยจุดไฟให้
    เหมือนบอมกยูเข้าไปเดินในหัวของยอนจุนได้ สำรวจทุกซอกมุม หรืออาจจะเพียงแค่ปรายตาก็เข้าใจทุกสิ่ง

    "ตุ๊กตาของฉันคงจะมีเท้าที่เดินได้ล่ะมั้ง" ยอนจุนรับตุ๊กตาไว้แล้วดมกลิ่น กลิ่นสีเทียนน้ำมันที่แทรกอยู่ตามเส้นขนปุกปุยทำให้สบายใจ ข้ามคำถามของบอมกยูไป ทำเพียงแค่ฉีกยิ้มประหลาด ๆ ใส่แล้วหุบลงทันที

    "คงจะเดินได้จริง ๆ ล่ะ เพราะพี่ตามหามันอยู่เรื่อย ๆ "

    "มันอาจจะเกลียดที่ต้องอยู่กับฉันก็ได้" ยอนจุนพูดทีละคำ ทีละคำ มืออีกข้างที่ว่างควักเจลลี่จากห่อของบอมกยูมาวางเรียงบนพื้นจนเหมือนกองทัพสงครามหมี

    "มันเดินได้" บอมกยูบอกแล้วพยักหน้างึกงักเพื่อเน้นย้ำ เออออเอาเอง และแบ่งให้ยอนจุนเออออไปด้วย "หรือไม่พี่คงเผลอ คงลืม ผมหาให้ได้เสมอ แม้พี่จะไม่ค่อยกล้าบอกว่ามันหายไปอีกแล้วก็ตาม"


    ยอนจุนคิดว่าบอมกยูมีความสามารถพิเศษ เมื่อยอนจุนคุยกับบอมกยู ยอนจุนรู้สึกเหมือนได้รับการโอบกอด บอมกยูสนใจยอนจุนจากใจจริง ทั้งหมดของก้อนเนื้อที่เต้นตุบ
    บางคนจะไม่รักยอนจุนทุกชิ้นส่วน บอมกยูรักยอนจุนทุกชิ้นส่วน รักเผื่อในชิ้นส่วนที่ตัวของยอนจุนเองไม่ได้รัก รักในชิ้นส่วนที่อยู่ลึกจนตัวของยอนจุนเองรักไม่ถึง


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in