เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
Begin Again / เริ่มรักใหม่กับคนเดิมNoc_lilsis
Chapter 04 / ระยะ

  • จูเลียเริ่มหวั่นกับนาฬิกาย้อนเวลามันทำหน้าที่ย้อนเวลาได้แม่นยำแต่ไร้สามารถในการนำเธอกลับสู่เวลาเดิม 2 สัปดาห์ในช่วงเวลาอดีตผ่านไปอย่างรวดเร็ว แปลกอยู่ที่เธอสามารถอยู่รอดได้แถมยังมีงาน บางวันก่อนเข้างานเธอจะแวะร้านมือสองซื้อเสื้อผ้า รองเท้า ไว้พอสำหรับใส่หนึ่งสัปดาห์ มีร้านซักรีดไม่ไกลจากห้องพัก การใช้ชีวิตเป็นไปง่ายกว่าที่คิดไว้หลายเท่า เธอคิดว่าตัวเองมีสติไม่น้อยกับการตั้งตัวบวกกับความโชคดี การโวยวาย สติแตกไม่ได้ช่วยอะไรได้ แต่การเป็นอยู่นี้มันดีมากกว่าการโวยวายอย่างไรกัน

     

    2 พฤหัสบดี เดือน พฤษภาคม ปี 1996 ตอนที่ 22 ซีซั่น 2 ซีรีส์เรื่อง เฟรนด์ Friendsฉาย

    จูเลียจดจ่อตั้งใจดู ครั้งนี้ต่างออกไปมันเหมือนกับครั้งแรกที่ได้ชมถึงแม้เธอจะดูมันมา3รอบแล้วก็ตาม เกมส์สนุกๆฆ่าเวลาน่าเบื่อเธอเล่นเดาคำพูด เหตุการณ์ฉากต่อไปของฉากนั้นๆ เป็นเกมส์ทดสอบความจำทดสอบความเป็นแฟนซีรีส์ ปี1996 ยุคนี้เธอหาความบันเทิงได้จากทีวีกับวิทยุเพียงเท่านั้น เธอจึงเปิดทีวีสลับกับวิทยุแก้เบื่อแทนการจับมือถือ

     

    อีก15นาทีใกล้เวลาปิดร้าน หน้าที่เธอต้องทำความสะอาด ดูความเรียบร้อยก่อนถึงเวลาปิดร้าน เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นเป็นการบอกว่ามีคนเข้าไม่ก็คนออก จูเลียไม่ได้สนใจนักเธอวางอุปกรณ์ไขควงชิ้นสุดท้ายเสร็จบนชั้นวางจากนั้นถึงเดินหลังเคาเตอร์เพื่อรอลูกค้าชำระเงิน

     

    เบียร์สองกระป๋อง ถุงขนมมันฝรั่งแผ่น กับหมึกเมจิกสีดำ5แท่ง วางบนเคาน์เตอร์ จูเลียไม่ได้สนใจมองหน้าลูกค้า เธอคิดเงินตามหน้าที่

     

    "จูเลีย..."

     เสียงเรียกชื่อเธอ จนเธอต้องชงัก เธอใช้ความคิดอยู่เสี้ยววิว่าใครกันถึงรู้ชื่อเธอในโลกยุคนี้ จะมีใครรู้จักเธอนอกจากตัวเธอเอง จูเลียมองหน้าชายตรงหน้าอย่างครุ่นคิด เขาถอดหมวกออก เธอถึงจำเขาได้แต่เธอจำชื่อเขาได้ลางๆ ไม่แน่ใจว่าเธอจำชื่อเขาถูกไหมหากเธอเอ่ย

     

    "จำฉันได้ไหม?" เจย์เดนถาม

     

    "คุณ...เจย์เดน คุณนั้นเอง" จูเลีย

     

    "คุณทำงานอยู่ที่นี่หรอกเหรอ เราอยู่ใกล้กันมาตั้งนานแหนะ สบายดีไหม?" เจย์เดน

     

    "ค่ะ ฉันสบายดี" จูเลีย

     

    เจย์เดนวางเงิน ต่อด้วยหยิบของใส่กระเป๋าเสื้อหนาว แกะถุงขนมทันทีตรงหน้า จูเลียมองนาฬิกาอีกครั้งถึงเวลาปิดร้าน

     

    "คุณจะกลับเลยไหม หรือว่าไปไหนต่อ?" เจย์เดน

     

    "กลับนะสิ" จูเลีย

     

    "ตอนนี้คุณกำลังจะปิดร้านแล้วเหรอ?" เจย์เดน

     

    "ใช่ เราต้องออกจากร้านแล้วล่ะ" จูเลีย

     

    ทั้งสองออกจากร้านพร้อมกันเธอล๊อคประตู มีเจย์เดนยืนอยู่ข้างๆ

     

    "คุณจำที่อยู่ผมได้อยู่ใช่ไหม?" เจย์เดน

     

    "จำได้สิ แน่นอน" จูเลีย

     

    "อืม...โซเฟียถามถึงคุณบ่อยๆ คุณกับโซเฟียไปสนิทกันตอนไหน" เขาพูด

     

    "ไม่รู้สิ เราก็แค่เล่นเกมส์กัน" จูเลีย

     

    "พรุ่งนี้เรามีปาร์ตี้กันเล็กน้อยฉลองต้อนรับวันฝึกงาน จันทร์หน้าเราเริ่มฝึกงานน่ะ ถ้าคุณสะดวกผมอยากชวนคุณร่วมด้วย" เจย์เดน

     

    "น่าสนใจ ฉันอาจจะไปก็ได้" เธอพูด

     

    "อาจจะ...ผมหวังให้คุณบอกว่า จะไปแน่นอน" เจย์เดน

     

    "ขอบคุณที่ชวน ถ้าต้องการอย่างนั้นก็ได้" เธอพูด

     

    "ผมไม่ได้บังคับ แล้วแต่ที่คุณสะดวก" เจย์เดน

     

    "ไว้เจอกันค่ะ ราตรีสวัสดิ์" จูเลีย

     

    "ถึงที่พักคุณแล้วเหรอ?" เจย์เดน

     

    "แค่เดินตรงไปทางนั้นน่ะ" จูเลีย

     

    "อ่อ...นี่ก็ดึกมากแล้ว ให้ผมเดินไปส่ง" เจย์เดน

     

    "มันใกล้มากค่ะ ไม่จำเป็นหรอก แยกกันตรงนี้ดีกว่า ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" จูเลีย

     

    "ไว้เจอกัน พรุ่งนี้!" เจย์เดน

     

    "เจอกัน" จูเลีย

     

    งานปาร์ตี้ที่ว่านั้น เธอคิดไว้แล้วว่าเธอจะไม่ไป ตอนนี้เธอไม่มีพลังงานมากพอจะพูดคุยกับใคร ถ้าเธอเจอคนเยอะเธอก็ต้องคอยตอบคำถามความเป็นมาของตัวเองเช่น ชื่ออะไร มาจากไหน ทำงานอะไร พักอยู่ที่ไหน คำถามที่ซึ่งนำมาเกี่ยวกับตัวเธอ

     

    ในห้องพักมีแค่เสียงพูดคุย กับเสียงเดินของห้องชั้นบน เสียงรถ เสียงจอแจของผู้สัญจรบนท้องถนน ไม่มีวิทยุ ไม่มีทีวีให้เธอได้คลายแก้เหงา ในห้องแคบๆนี้ คนยุคนี้เขาหาความสุขจากไหนกันถ้าไม่ใช่สื่อบันเทิงอย่างทีวีและวิทยุ วิดิโอเกมส์ หนังสือ จูเลียหยิบสมุดไว้สำหรับสเก็ทขึ้นมาเธอเริ่มขีดเขียนวาดภาพแม่นั่งใต้ต้นไม้อยู่หน้าบ้านพร้อมเด็กน้อยในอ้อมแขน เธอไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถเก็บภาพได้มีแค่ความทรงจำ

     

    จูเลียกำลังเก็บเงินซื้ออุปกรณ์เขียนภาพ เธอไม่สามารถซื้อได้ทันที เงินในแต่ละวันคำนวนแล้วมันก็หมดไปกับค่าห้องพัก ค่าอาหาร เหลือเศษเงินน้อยนิดเท่านั้น แสงไฟดับลงเพื่อชาร์จร่างกายสำหรับวันใหม่

     

    วันศุกร์มาถึง จูเลียลืมสนิทเรื่องงานปาร์ตี้ เธอเริ่มงานวันนี้ตอน10โมงเช้ายาวยัน5ทุ่ม รายการMTV ช่วยทำให้วันนี้น่าสนใจโดยการเปิดเพลงฮิตในอดีต หลายเพลงเพราะๆถูกเปิด เธอทำได้แค่จดรายชื่อเพลงที่ถูกใจลงบนสมุดจดเผื่อวันหน้าเธอกลับไปเวลาเดิมเธอจะได้หามาฟัง รายการเกมส์โชว์ สารคดีมัมมี่ การ์ตูนเด็ก เป็นเพื่อนร่วมงานเธอตลอดหลายวันนี้

     

    ถัดไปไกลอีก4ช่วงตึก ปาร์ตี้ของเหล่าเด็กมหาลัยในห้องของเจย์เดน เกมส์ไพ่สลาฟกำลังดำเนินอย่างเมามัน ตอนนี้เป็นเวลาใกล้5ทุ่ม เขามีลางสังหรณ์ว่าจูเลียจะไม่มาในคืนนี้ เกมส์สลาฟเพิ่งเริ่มใหม่ได้ 1 รอบ เขายอมวางไพ่เป็นผู้แพ้ เจย์เดนรีบออกจากห้อง สองฝีเท้าวิ่งไปยังร้านสะดวกซื้อที่จูเลียทำงาน ก่อนที่เธอจะปิดร้านเขาต้องเจอเธอให้ได้ตั้งแต่เช้าวันที่เธอออกจากห้องในหัวมีแต่เธอวนเวียนตลอดมา เมื่อพบเธออีกครั้งเขาก็อยากทำให้ดีที่สุดเพื่อที่จะได้พบเธออีกต่อไปเรื่อยๆ

     

    แสงไฟในร้านยังสว่างอยู่ แต่หน้าร้านติดป้ายคำว่า'ปิด'เจย์เดนไม่เห็นป้ายนั้นเขาเปิดประตูเข้าร้าน

     

    "ร้านปิดแล้ว...- คุณเองหรอกเหรอ คุณต้องการอะไรไหม?" จูเลีย,"จริงสิ คุณนัดฉันไว้ ขอโทษด้วยฉันมัวทำงานจนลืมนัดสะสนิท...อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันเหนื่อยจนอยากนอนพัก"

     

    "ไม่เป็นไร" เจย์เดน

     

    "ฉันขอโทษด้วย" จูเลีย

     

    ทั้งสองออกมานอกร้าน เจย์เดนหยิบช็อกโกแลตที่นำมาด้วยยื่นให้เธอ จูเลียมองช็อกโกแลตที่ยื่นมาแบะรับไว้

     

    "ผมเผลอหยิบมันออกมาด้วย" เจย์เดน

     

    "จากในร้าน?" จูเลีย

     

    "ไม่ใช่สิ จากห้องผมน่ะเจย์เดน

     

    "ขอบคุณ ขนาดฉันอยู่ร้านขายของฉันยังไม่ได้กินช็อกโกแลตเลยสักชิ้น" จูเลีย

     

    "ผมชอบกินช็อกโกแลตเอามากๆ ตั้งแต่มีคนบอกว่าช็อกโกแลตทำให้สิวขึ้น ผมก็พยายามชอบมันให้น้อยลง" เจย์เดน

     

    จูเลียหัวเราะออกมา "คุณจำเป็นต้องพยายามชอบมันน้อยลงเชียวเหรอ อย่าเลยมันไม่ได้ทำให้สิวขึ้นสะหน่อย ผลวิจัยบอกว่าช็อกโกแลตมันบำรุงหัวใจล่ะ" เธอพูด

     

    เจย์เดนชอบใจที่เธอหัวเราะออกมา จูเลียหักช็อกโกแลตให้เขาส่วนหนึ่ง

     

    "แบ่งกันกิน คุณและฉัน" เธอพูด

     

    เขาอยากให้ทางยาวขึ้น อยากให้เธอเดินช้าลงอีกสักหน่อย หัวเราะให้มากขึ้นนานขึ้น

     

    "ให้ผมไปส่งคุณได้ไหม?" เจย์เดน

     

    "ได้สิ" จูเลีย

     

    "คุณไว้ใจผมได้นะ" เจย์เดน

     

    "ฉันจะลองไว้ใจดู - คุณบอกว่าพวกคุณเริ่มฝึกงานกันวันจันทร์ คุณคงตื่นเต้นมากใช่ไหม" จูเลีย

     

    "ก็ไม่ได้ตื่นเต้นมากเพราะผมหวังอีกที่แต่ได้ที่นี่แทน InchStudio อยู่ระแวก Tribeca Manhattan" เจย์เดน

     

    "แล้วคุณต้องออกจากงานพาร์ทไทม์ไหม?" จูเลีย

     

    "จำเป็นต้องออก แต่ที่ฝึกงานให้เงินเดือนโอเคอยู่" เจย์เดน

     

    สิ้นสุดทางเดิน ทั้งสองหยุดตรงหน้าที่พักจูเลีย

     

    "ถึงแล้ว ขอบคุณ ขอให้คุณโชคดีกับการเริ่มต้นฝึกงาน ต่อไปนี้คุณคงวุ่นมากขึ้น โชคดีนะคะ" จูเลีย

     

    เจย์เดนคิดว่าเธอพูดเหมือนเธอและเขาจะไม่ได้พบกันอีก เขามองดูตึกอาคารที่เธออยู่อาศัยกับราคาบนป้ายโฆษณา เขาไม่อยากจินตนาการว่าเธอจะอยู่ในห้องสภาพยังไง หากเธอไม่มีที่อยู่เธอน่าจะขออยู่ต่อกับเขาในวันนั้นเสีย

     

    "มีคนที่ผมรู้จักอยู่ระแวกนี้กำลังหารูมเมท4คนขาดอีก1ค่าเช่าถูกกว่าที่พักทั่วไปขนาดห้องใหญ่กว่าที่ผมอยู่เล็กน้อย หากคุณสนใจ..." เจย์เดน

     

    "ฉันไม่ได้จะอยู่นานนัก ไม่นานก็ต้องกลับ เลยไม่จำเป็นต้องหาที่อยู่จริงจัง ฉันขอตัวก่อนค่ะ ไว้เจอกัน ราตรีสวัสดิ์" จูเลีย

     

    "ราตรีสวัสดิ์" เจย์เดน

     

    'ไม่จำเป็นต้องหาที่อยู่จริงจัง' เธอหมายถึงเธอจะย้ายออกเร็ววันนี้เหรอไงกัน เจย์เดนคิดสงสัยแต่เขาไม่กล้าถามเธอ

     

     

    ร้านขายของอุปกรณ์สรรพสิ่งขนาดใหญ่มีทั้งมือสองและมือหนึ่ง เป็นที่บอกปากต่อปากกันของคนนิวยอร์กว่านี่คือร้านที่มีทุกอย่างที่คุณต้องการแถมยังราคาถูกกว่าที่อื่น หน้าร้านเหมือนลื้อของขายเตรียมเซ้งร้านตลอด ป้ายลดราคาที่บอกว่าสัปดาห์นี้เท่านั้นแต่เหมือนมันถูกติดมานานเป็นปีดูจากฝุ่นเขรอะติดบนป้าย เมื่อเข้าไปด้านในก็จะพบกับของที่กระจัดกระจายอยู่ทั่ว มีการแยกหมวดหมู่สินค้าแต่ก็มันก็ปะปนกันบ้าง

     

    จูเลียรู้จักร้านนี้ดี มันยังคงเปิดจนถึงปี2021 ที่นี่เป็นแหล่งหาของตกแต่งบ้านที่ยอดเยี่ยมอีกแห่ง รวมถึงเธอจะมาซื้อไม้กับผ้าใบสำหรับวาดภาพลงสีเมื่อเธอต้องประหยัดค่าใช้จ่ายขณะเรียนอยู่มหาลัย คุณแจ๊คเจ้าของร้านในวัย40ต้นๆยังไม่อ้วนเผละเช่นเวลาปี2021 ในช่วงเวลายุคนี้มีหลายคนที่เธอรู้จักแต่มันมีความหมายอะไรถ้าพวกเขายังไม่รู้จักเธอกัน วันนี้จูเลียมาซื้อสีกับแผ่นเฟรมวาดภาพ เธอคิดถึงการขีดเขียน การจับพู่กัน การได้ระบายความทุกข์ลงไปกับงานศิลปะมันอาจจะช่วยปลดปล่อยเธอจากความตึงเครียดที่สะสมอยู่ภายในใจได้

     

    หลังจากซื้อของเสร็จเธอก็ตรงดิ่งไปร้านขายของที่ทำงานต่อ

     

    "พรุ่งนี้เธอพักหนึ่งวัน" เอ็นโซ่เจ้าของร้าน

     

    "แต่ฉันสามารถทำได้นะ ฉันไม่ต้องการวันหยุดในเดือนนี้" จูเลีย

     

    "พรุ่งนี้หลานสาวฉันจะมาดูแลร้านหาค่าขนมอาจจะทุกวันอาทิตย์" เอ็นโซ่

     

    "ทุกวันอาทิตย์?" จูเลีย

     

    "ใช่ มีปัญหาอะไรไหม?" เอ็นโซ่

     

    "ไม่ๆ" จูเลีย

     

    หากเธอไม่ทำงานหนึ่งวันนั้นเท่ากับเธอจะขาดรายได้ไปมหาศาล ซึ่งเธอก็ใช้เงินไปกับซื้อของวันนี้ค่อนข้างเยอะ ต่อจากนี้เธอคงต้องลดค่ากินลงไปอีก ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คเป็นเพื่อนร่วมงานเธอในวันนี้ ทำให้เธอได้มีจังหวะหัวเราะกับมุกตลกๆจากการ์ตูนตัวละครสุดทึ่มอย่าง จอห์นนี่ บราโว่ แต่วันเสาร์ วันอาทิตย์ เป็นสองวันที่ลูกค้าเข้าร้านตลอดจนไม่ได้พัก มื้อเย็นอีกทีก็ตอนใกล้ปิดร้าน

     

    คืนนี้เป็นอีกคืนที่เจย์เดนมาหาเธอก่อนปิดร้าน จูเลียที่ถือของเต็มมือยืนมองเขาที่กำลังมีอาการหอบจากการวิ่ง

     

    "ร้านปิดแล้วล่ะ ปิด 5 ทุ่ม - คุณค่อยๆหายใจ ยังไม่ต้องพูด" จูเลียบอกกับเจย์เดนที่มามีอาการหอบจากการวิ่ง

     

    ร่างกายเขาค่อยๆปรับตัวเป็นปกติ เขาเห็นเธอใส่เสื้อยืดที่เขาให้เธอจากวันแรก สีหน้าเขาพยายามเก็บกดอาการดีใจที่เธอใส่เสื้อตัวนั้น

     

    "คุณ...คุณเดินตรงไปเรื่อยๆอีกสองแยกมีร้านขายของเปิดถึงตีหนึ่ง" จูเลียบอกเขา เธอคิดว่าเขาจะมาซื้อของ

     

    "คือผม...ผมไม่ได้มาซื้อของแต่มาเพื่อเจอคุณ" เจย์เดน

     

    "เจอฉันงั้นเหรอ..." จูเลีย

     

    "ใช่" เจย์เดน เขาพูดด้วยความมั่นใจ และตื่นเต้นกับการโต้ตอบจากเธอ

     

    "ฉันรู้สึกไม่สบายใจที่คุณมาทำแบบนี้ ฉันให้ความเป็นเพื่อนได้ ถ้ามากกว่านั้นฉันเป็นให้ไม่ได้ ได้โปรดเข้าใจฉัน" จูเลีย

     

    เจย์เดนนิ่งเขาไปต่อไม่ถูกว่าเขาควรพูดอย่างไรต่อและทำตัวอย่างไรต่อจากนี้ เธอหักหน้า หักความรู้สึกดีต่อเธอชนิดไม่ทันตั้งตัวและไร้สัญญาณใดๆ เธอช่างแตกต่างจากเมื่อคืน

     

    "ฉันขอโทษที่พูดแบบนั้น ฉันอยากอธิบายว่าสักวันอันใกล้ฉันก็ต้องไปจากที่นี่แล้ว หวังว่าคุณจะเข้าใจที่ฉันจะสื่อ" จูเลีย เธอเม้มปากจัดแจงของเล็กน้อยให้ถนัดมือ "ฉันขอตัว" เธอเดินทิ้งให้เขานิ่งหน้าชาหน้าร้าน

     

    "เดี๋ยวก่อน" เจย์เดนเอ่ย "งั้นเราก็เป็นเพื่อนกัน คุณว่าไง?"

     

    "การที่คุณมาตามฉันแบบนี้หลังเลิกงาน ที่ฉันจากมาคุณจะถูกมองว่าคุกคามฉันได้"จูเลีย

     

    ครั้งนี้เป็นเหมือนกับหมัดหนักๆต่อยเข้ามาใบหน้าข้างซ้ายตามด้วยท้องและอัดด้วยทุบหลัง เขาเพิ่งคิดได้ว่าเขาสิ่งที่เขาทำเช่นนี้มันไม่ได้ดีนัก

     

    "ผมคิดน้อยไป ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับคุณนะ ผมทำให้คุณไม่สบายใจได้ขนาดนี้ ต้องขอโทษคุณด้วย" เจย์เดนพูด เขาทั้งอายและรู้สึกผิดกับการกระทำของเขา

     

    "ฉันก็ขอโทษด้วย" จูเลีย

     

    เธอก้าวเดินต่อ ทั้งสองเดินขนานกันแต่ไม่ได้ปริปากพูดสักคำ เจย์เดนรู้สึกอึดอัดกลางอก เขาเพิ่งถูกโดนปฎิเสธมาโดยที่เขายังไม่ได้สารภาพกับเธอสักคำ ผู้หญิงคนนี้ดูเย็นชาซื่อตรงกับความรู้สึกและความคิด เธอตัดกำลังกันตั้งแต่เริ่มต้นกันเลยเชียว ไม่นานนักทั้งสองถึงทางตรงหัวมุมถนน

    "ลาก่อนค่ะ ราตรีสวัสดิ์" จูเลีย

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in