เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
Begin Again / เริ่มรักใหม่กับคนเดิมNoc_lilsis
Begin Again / การเริ่มต้นใหม่
  • แดดเที่ยงวันสาดผ่านช่องม่านกระทบบนหน้าจูเลีย เธอคว้านมือหามือถือเพื่อดูเวลาแต่ไม่โดนมือถือซักที ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เธอนอนบนโซฟาห้องรับแขก เธอไม่ได้อยู่บนเตียงตัวเองหรอกเหรอไง เหมือนว่าโซฟามันย่อขนาดลงได้และกลิ่นในห้องรับแขกก็ไม่คุ้นนัก มันไม่มีกลิ่นคริสมาสต์...

    จูเลียกลิ้งตัวจนตกโซฟา เสียงจูเลียตกโซฟาตามด้วยเสียงร้องเจ็บปวดดังจนชายคนที่พาเธอมาพักต้องเดินมาดู จูเลียลุกนั่งจับแขนตัวเองมีหมุดปักบอร์ดแทงแขนเธออยู่3ตัว เขาที่ยืนอยู่ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า ตามด้วยรีบเข้าไปช่วยเธอ สถานการณ์เกิดความวุ่นวายเล็กน้อย


    "ดึงออกเร็ว ดึงสิ ดึงเร็วๆ!" จูเลีย

    "มันจะดีเหรอ" เขาพูด

    "ดีสิ!! เร็วๆ ดึงมันออก!!" จูเลีย เธอพูดด้วยอารมณ์ตกใจกลัวบวกกับอารมณ์ฉุนเฉียว


    เขาค่อยๆดึงหมุดปักออกทั้งสามตัว เลือดไหลออกจากแขนเธอจนเปื่อยเสื้อแขนยาว


    "คุณต้องทำแผล" เขาพูดและรีบเข้าห้องน้ำออกมาอีกทีพร้อมเสื้อยืดและกล่องยาทำแผล

    "เปลี่ยนเสื้อก่อน" เขาเอ่ยพร้อมยื่นเสื้อให้เธอจากนั้นเขาหันหลังให้เธอเปลี่ยนเสื้อ

    "คุณเจ็บไหม?" เขาถาม

    "ก็ต้องเจ็บสิ คุณรีบทำแผลให้ฉันเถอะ" จูเลีย

    "คุณต้องไปโรงพยาบาล" เขาพูด

    "ไม่ๆ ฉันฉีดยากันบาดทะยักแล้วไม่นานมานี้ คุณทำแผลให้ฉันก็พอ" จูเลีย

    "คุณแน่ใจนะว่าจะไม่เป็นไร?" เขาถาม

    "แน่ใจที่สุด" เธอพูด


    แผลค่อยๆถูกทำความสะอาด แน่นอนว่าจูเลียต้องร้องออกมาเธอไม่ชอบการมีแผลและความเจ็บปวดไม่ว่าจะเล็กหรือน้อย แต่ที่ทำให้เธอเจ็บปวดกว่ายาฆ่าเชื้อทาบนแผลก็คือ เธอยังอยู่ในเวลาอดีต เธอเห็นเวลาบนฝาผนังอีก2นาทีจะบ่ายหนึ่ง ให้ตายเถิด เธอบอกกับเขาว่าเธอจะหายไปตอนเช้านี่จะบ่ายแล้วเธอเพิ่งตื่น


    "คุณควรล้างหน้าแต่งหน้าค้างไว้นานๆมันจะไม่ดีกลับผิว" เขาเอ่ยขณะทำแผลให้เธอ

    "บ่ายหนึ่งแล้วเหรอ แย่จริง...ขอโทษด้วยที่มารบกวน ฉันควรออกไปแต่เช้าแท้ๆ ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อ..." จูเลีย

    "ล้างหน้าเสร็จ ทานมื้อเที่ยงก่อนแล้วค่อยคิดว่าคุณจะทำอะไรต่อในวันนี้ อีกครึ่งชั่วโมงผมต้องออกไปส่งงานที่มหาวิทยาลัย คุณ...จะออกไปกี่โมง?" เขาถาม

    "กินมื้อเที่ยงเสร็จ ขอโทษด้วยจริงๆ ฉันดันนอนจนสาย" จูเลีย

    "ผมไม่ถือหรอก คุณล้างหน้าเสร็จแล้วกินมื้อเที่ยงค่อยออกไปก็ได้" เขาพูด

    "ขอบคุณ" จูเลีย

    "ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัว ผมน่าจะเคลียร์ของให้ดีก่อน แย่จริง..." เขาพูด


    จูเลียส่องกระจกอยู่ในห้องน้ำ เธอป้วนปากและล้างเช็ดเครื่องสำอางด้วยน้ำมันมะพร้าวเดาว่าน่าจะเป็นของโซเฟียเพราะมันอยู่ใกล้กับโฟมล้างหน้าผู้หญิง


    "ฉันจะทำยังไงต่อจากนี้ดี...ถ้าฉันติดอยู่ที่นี้ตลอดไป...ตายยังดีกว่า...ให้ตายเถิด!! ให้ตายจริงๆเลยไหม ไมก้ากับไคและพ่อคงตามตัวฉันจนวุ่นแล้วล่ะมั้ง...พระเจ้า...ช่วยฉันด้วย พระเจ้าจะช่วยอะไรฉัน ฉันแทบไม่ได้เข้าโบสถ์หรือสวดอ้อนวอนใดๆมาเกือบปี..." จูเลียบ่นขณะอาบน้ำ


    มื้อเที่ยงที่คล้ายกับมื้อเช้าจัดวางไว้ให้เธอ มีกระเป๋าขนาดใหญ่ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าวางอิงกับเก้าอี้เดาว่าน่าจะเป็นกระเป๋าเก็บงานของเขา และใช่ เธอยังไม่ได้ถามชื่อเขา


    "คุณชื่ออะไร?" จูเลียเอ่ย

    "ลืมแนะนำตัวไปเลย ผมชื่อ เจย์เดน"

    "เจย์เดน ฉันจูเลียอายุ 25 ปี ยินดีที่ได้รู้จัก" จูเลีย ยื่นมือเพื่อทำการทักทายอย่างเป็นทางการ เจย์เดนยื่นมือมาจับมือกับเธอ

    "เจย์เดน ผม 23 ปี ยินดีที่ได้รู้จัก จูเลีย" เขาพูด

    ทั้งสองทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการในที่สุด

    "เมื่อคืนคุณทำไมถึงไปนอนข้างถนนได้ คุณไม่กลับบ้านล่ะ" เขาพูด

    "ง่วงมาก เหนื่อยด้วย เอาจริงฉันไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตอนไหน ฉันแค่นั่งพักเล่นเฉยๆ"


    เจย์เดนจำได้ว่าเท้าเธอบวม เขาจึงแอบสังเกตเท้าเธอ ค่อยยังชั่วที่เท้าเธอกลับมาดูปกติแต่ยังแดงอยู่


    "เท้าคุณยังบวมอยู่ ใส่รองเท้าเดิมน่าจะเจ็บ ผมมีรองเท้าคู่หนึ่งคุณน่าจะใส่ไประหว่างกลับบ้านได้" เขาพูด

    "ขอบคุณค่ะ" จูเลีย เธอได้แค่พูดขอบคุณ เธออยากขอเขาอยู่ต่ออีกวันหนึ่งแต่เธอเองก็ไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ เชื่อว่ายังไงเธอก็สามารถหาทางออกได้


    ดีนเดินออกมาจากห้องอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยโซเฟียที่ทำตัวเหมือนวันนี้ไม่มีธุระอะไร นอนลงบนโซฟาต่อ


    "หวัดดี จะไปกันแล้วเหรอ เมื่อคืน...เธอสองคนได้...อาา......ฉันถามอะไรเนี่ย" โซเฟีย

    "ไม่ เราไม่ทำแบบนั้น จูเลียแค่มาค้าง เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" เจย์เดน เขาเข้าใจที่โซเฟียหมายถึง

    "ไว้เจอกันใหม่โซเฟีย ฝากบอกลาดีนด้วย" จูเลีย

    "กลับมาหาเราใหม่นะ" โซเฟีย

    "โซเฟียไม่ว่ากันนะถ้าจะเอารองเท้าแตะสีดำให้จูเลีย เดี๋ยวฉันซื้อให้ใหม่" เจย์เดน

    "เอาไปเลย ฉันมีรองเท้าแตะมากพอแล้ว มาเกินจำเป็นเลยล่ะ" โซเฟีย
  • เจย์เดนและจูเลียออกจากที่พัก แดดที่ส่องใบหน้าเธอผมสีดำเข้ม แก้มชมพูที่ได้รับวิตามินจากแดด ปากที่ติดสีชมพูตุ่นๆจากลิปสติกก่อนหน้า ทำให้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้ เธอเป็นคนละคนกับเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง ดูเป็นธรรมชาติ เสื้อยืดที่เขาให้เธอเข้ากันดีกับกางเกงสีเขียวละมุนอ่อน


    "คุณรู้ไหมแถวนี้เราภูมิใจกับร้านไอศครีมเจลาโต้ที่เยี่ยมยอดของเมืองนี้" เขาพูด

    "งั้นเหรอ..." เธอเอ่ย

    "ว่าไงถ้าเรากินไอศกรีมด้วยกันแล้วค่อยแยกกัน" เขาพูด

    "ตามนั้น" จูเลีย


    จูเลียสอดส่องดูบรรยากาศรอบๆ ภาพพวกนี้มันทำให้เธอนึกถึงซีรีส์เรื่องโปรดเธอ Friends รอสแต่งตัวในวันปกติคล้ายกับผู้ชายหลายคนที่เดินผ่านเธอไป ผู้หญิงคนตรงหน้าทำผมคล้ายเจนนิเฟอร์ อนิสตันในบทเรเชลซีซั่นแรกๆ จริงสิ ปีนี้ปี1996 ก็น่าจะเป็นซีซั่นที่2กับ3 ของซีรีส์เรื่องนี้ได้


    "คุณดูเฟรนด์ไหม?" จูเลียถาม

    "ใครๆก็ดูทั้งนั้น คุณชอบซีรีส์เรื่องนี้เหรอ?" เขาพูด

    "ชอบ คุณรู้ไหมเฟรนด์ถ่ายทำที่สตูในลอสแองเจลิส ไม่ได้ถ่ายทำในนิวยอร์กจริงๆ"

    "จริงเหรอ ผมไม่เคยรู้ คุณรู้ได้ยังไง?"

    "ฉันอ่านเจอในนิตยสาร" 

    "ผมว่าแล้วว่าต้องถ่ายทำในสตูดิโอ" 


    เขาแทบไม่มองถนน สายตาจับจ้องไปที่เธอ แต่เธอไม่คิดแม้แต่จะมองมาทางเขา เธอสนใจทุกอย่างรอบตัวเหมือนเป็นคนเข้ามาอยู่อาศัยใหม่ในเมืองแห่งนี้

    โยเกิร์ตพีชเป็นรสไอศครีมที่เธอเลือก ส่วนเขานั้นเป็นรสรัมเรซิ่น เขาแทบจะลืมเวลาว่าเขากำลังจะสายถ้ายังเดินคุยกับเธอเช่นนี้ แต่ต่อจากนี้เขาจะเธอเจออีกเมื่อไรกัน มีช่องทางไหนที่จะติดต่อเธอกลับได้บ้าง


    "ผมต้องลงสถานีแล้ว มีอะไรให้ช่วยคุณมาหาได้ทุกเมื่อ คุณจะกลับบ้านจริงๆใช่ไหม?" เจย์เดน

    "ค่ะ" จูเลีย

    "โอเคงั้น...ไว้เจอกัน" เจย์เดน เขาคิดว่าการพูดลาครั้งนี้ช่างฝืนใจนัก จะเจอเธออีกเมื่อไรเขาไม่รู้ เป็นไปได้เขาอยากไปส่งเธอถึงที่หมาย

    "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งนะคะ ขอให้โชคดี ไว้เจอกันเจย์เดน" จูเลีย

    "บาย จูเลีย" เขาเอ่ย


    เธอและเขาแยกทางกันเขาเดินลงซับเวย์ส่วนเธอนั้นไม่มีเป้าหมายชัดเจน แค่รอเวลากลับโลกอนาคต


    "จูเลีย จูเลีย"

    เสียงเรียกชื่อเธอดังมาจากด้านหลัง เธอหันไปเจอเจย์เดนอีกครั้ง

    "ผมลืมบอกว่า เรามีตัว J นำหน้าชื่อของเราเหมือนกัน" เจย์เดน

    เขาทำให้เธอหัวเราะออกมา

    "คุณเดินมาหาฉันเพราะจะบอกเรื่องนี้เหรอ ระวังพลาดขบวนรถไฟล่ะ" จูเลีย

    "นี่เบอร์โทรศัพท์ที่พักผม โทรมาได้ทุกเมื่อแต่ไม่รับรองว่าจะมีคนรับไหม ถ้าโทรมาหลัง4ทุ่มผมอาจรับทันที อย่าทำหายล่ะ" เจย์เดน

    "โอเค ขอบคุณค่ะ" จูเลีย


    ทั้งสองแยกกัน ตอนนี้เธอต้องหาทางเอาชีวิตรอดในวันนี้ให้ได้ก่อน จูเลียเดินไปเรื่อยๆตลอดทางถนนเบดฟอร์ด ใช้เวลาระหว่างเดินคิดหาวิธีการเอาตัวรอด หากสมมุติว่าเธอต้องติดเวลานร้ไปอีกนาน มันคงเป็นเรื่องเลวร้ายและมันมีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดขึ้น ในเวลานี้เธอไม่มีใบหลักฐานยืนยันตัว ไม่มีใบยืนยันการศึกษาวิชาชีพใดๆ ไม่มีบัตรประชาชนที่เหมือนพลเมืองนิวยอร์กยุคนี้ เธอคือคนไร้ตัวตนทางราชการ ไม่มีใครรู้จักเธอแม้แต่พ่อแม่ ไม่สามารถพูดได้ว่าเธอมาจากไหน เธอคิดออกแค่ว่าเธอต้องมีเงินอยู่ให้ได้ในแต่ละวันที่นี้ เธออาจจะติดอยู่อีกสองสามวันก็เป็นได้และอาจจะนานกว่านั้น ดังนั้นการหางานเพื่อมีเงินจ่ายค่าที่พักรายวันเป็นสิ่งที่เธอคิดออกได้

    ถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบถุงใหญ่ถูกแกะ เธอยืนอิงกำแพงพร้อมกินขนมคิดหาวิธีการเอาตัวรอด เธอควรทำงานที่พอให้ประทังชีวิตไปวันๆได้ เดาเงินเรทในปีนี้ ค่าครองชีพมันสูงแค่ไหน ภาพประตูร้านสะดวกซื้อที่เธอเพิ่งซื้อขนมออกมาวิ่งเข้ามาในความคิด บนประตูร้านติดป้ายรับสมัครพนักงาน

    จูเลียเดินกลับไปยังร้านสะดวกซื้อ


    "คุณยังรับพนักงานเพิ่มไหม?" จูเลียถามชายวัยกลางคนหน้าเคาเตอร์ เขาชี้ไปยังหน้าประตูกระจกร้าน เธอหันไปมองดูพยายามอ่านคำที่สลับด้าน มันเขียนว่ารับสมัครพนักงานเพิ่ม ทำเหมือนกับว่าเธอเพิ่งรู้


    "ฉันขอสมัครเป็นพนักงาน พร้อมเริ่มงานทันที แต่ฉันขอรับเงินเป็นวันต่อวันได้ไหม?" จูเลีย


    ชายตรงหน้าเธอกำลังทำหน้าครุ่นคิดและถอดผ้ากันเปื้อนออก เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น มีลูกค้าเข้าร้าน


    "ที่นี้จะมีสองกะ 7 โมงถึงบ่าย3 กับ บ่าย3 ถึง 5ทุ่ม 4.25 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง เธอเริ่มงานตั้งแต่บ่าย 3โมงถึง 5ทุ่ม ห้ามสายเด็ดขาด วันหยุดเดี๋ยวฉันจะบอกทีหลังขอไปคิดก่อน" ชายวันกลางคนตรงหน้าเธอเป็นเจ้าของร้าน ตัวเล็กผอมใส่แว่นที่ไม่มีเลนแว่น ผมป้ายไปทางขวาโดยธรรมชาติ สีหน้าไร้อารมณ์มีกระเพรชติดอยู่หางตา จูเลียได้แต่มองกระเพรชตรงหางตาเขา

    จูเลียได้งานทันทีที่เดินเข้าร้านสมัครงาน มันง่ายดายจนเธอคิดว่ามันผิดสังเกตแต่มันก็เป็นเรื่องดีจะได้มีเงินและฆ่าเวลาได้ดี เจ้าของร้านมาสอนเธอใช้งานเครื่องคิดเงินในยุค90s เธอเองเคยทำงานในร้านสะดวกซื้อตอนเรียนมหาลัยช่วงปิดเทอมเครื่องไม่ได้แตกต่างมากนักกับอนาคตเธอจึงเข้าใจได้เร็ว เจ้าของร้านวางลิสงานให้เธอที่ต้องทำและพาเธอดูของหลังร้านไว้เติมของ รายการหยิบย่อยที่ต้องจำ


    "คุณเอนโซ่ ฉันอยากรู้ว่าแถวนี้มีห้องพักรายวันไหม?" จูเลีย

    "ออกจากร้านไปทางซ้ายเดินตรงไปเรื่อยๆ เจอหัวมุมแรกเลี้ยวขวาและเดินตรงไปเรื่อยๆ ก็จะเจอเอง" เอ็นโซ่เจ้าของร้าน เขาพูดเสร็จก็หายไปหลังร้าน


    ไม่รู้ว่าจะไว้ใจคำบอกทางเขาได้มากแค่ไหน แต่ก็อาจจะเชื่อได้ จูเลียเห็นเก็ทเซ็ทสีแดงมีเทปเพลงกองอยู่ข้างๆ เธอเข้าไปดู มีคำกำกับแปะไว้บนเทปด้วย

    'ช่วงวันวิเศษ'
    'hiphop'
    'TLC'
    '2pac"
    'Monica Courteney'
    'อยากจะร๊อคให้นรกแตก'
    'Discoเยอะ + เพลงเก่าๆ'
    'เพลงคนอกหัก'
    'เตือนมีเพลงเศร้ามากๆ'
    'ดึกแล้ว'
    'Cher'

    จูเลียยืนขำกับชื่อกำกับบนเทปเธอเลือกเทป TLC เธอรู้จักวงนี้เธอฟังเพลงหลายเพลงของ TLC ตั้งแต่เด็ก มีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆตลอดจนหัวค่ำ มันไม่ได้น่าเบื่อสะทีเดียวเพราะมีเสียงเพลงเปิดจากเทปและวิทยุมีหลายเพลงที่เธอชอบแต่มันน่าเสียดายตรงที่เธอไม่สามารถหาชื่อเพลงได้ทันที

    เวลาล่วงเลยจนถึงเวลาเลิกงานเธอเดินไปตามทางที่เอ็นโซ่เจ้าของร้านบอก เธอเข้าจองที่พักรายวันห้องพักเป็นขนาดเล็กในราคาแสนถูกสมกับสภาพห้อง ยังดีที่ห้องน้ำใช้ส่วนตัวถึงมันค่อนข้างเล็ก เล็กกว่าเตียงนอนเสียอีก เธออาบน้ำและซักกางเกงในที่ใช้มาตลอด2วันเต็ม โชคดีที่มันเป็นผ้าที่แห้งเร็วตากพัดลมมันก็แห้งภายใน1ชั่วโมง ใครจะไปคิดว่าเธอได้มาสู้ชีวิตอยู่นิวยอร์คยุค90s

    มีความคิดที่ว่าเธอควรเปิดเผยตัวให้แม่ในเวลาอดีตได้รู้ แต่เธอก็คิดได้ว่าเธอจะทำให้มันแย่ลงมากกว่า เธอจะบอกไปเพื่อให้แม่กังวลใจทำไมว่าลูกสาวที่มาจากเวลาอนาคตต้องมาลำบากในเวลาอดีต ไม่นานเธอก็ได้กลับเองนั้นแหละ วันนี้เธอแค่หลับตาแล้วใช้ชีวิตต่อไปจนกว่าทุกอย่างจะกลับไปปกติ


    วันแล้ววันเล่าผ่านไปจนครบ 1 สัปดาห์ จูเลียคิดถึงบ้านที่หมายถึงเวลาอนาคต เธอเฝ้ามองนาฬิกาย้อนเวลาบนข้อมือมันยังนับเวลาได้ตรง มันทำงานเดินเวลาตามปกติแต่มันไม่ยอมพาเธอกลับ จูเลียอยากทุบนาฬิกาทิ้งแต่ทำไม่ได้เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่จะพาเธอกลับ หากเธอกลับเมื่อไรเธอตั้งใจจะฟ้องบริษัทผลิตนาฬิกาย้อนเวลาทันทีที่ถึง ภาพประตูเวลาอวกาศขึ้นมาในความคิด ภาพที่มีประตูหลุมดำและมีคนมากมายอยู่หน้าประตูนั้นทำให้เธอคิดได้ว่ามันไม่ได้มีแค่เธอที่ย้อนเวลา พวกเขาเหล่านั้นจะมีใครบ้างที่ย้อนมาเวลาเดียวกับเธอ กี่คนที่ประสบปัญหาเดียวกับเธอบ้าง ในเวลาแห่งนี้เธอช่างรู้สึกแปลกแยกเหลือเกิน...

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in