Begin Again / เริ่มรักใหม่กับคนเดิมNoc_lilsis
Chapter 1 / ความเป็นไปไม่ได้ ที่ยังจะเชื่อ



  • ปี 2021 เดือน ธันวาคม ข่าวนวัตกรรมใหม่สุดล้ำของโลกในขณะนี้ถูกพูดถึงกันในคนหมู่กลุ่มหนึ่งถึงเรื่องนาฬิกาย้อนเวลา (Time machine) สำหรับคนทั่วไปส่วนมากแล้วมองว่ามันช่างไร้สาระ นวัตกรรม เทคโนโลยีในยุคนี้เจริญแค่ไหนแต่การมีเครื่องย้อนเวลาความเป็นไปได้แทบเป็นศูนย์ ข่าวเกี่ยวกับเรื่องเครื่องย้อนเวลาถูกเขียนบนโรคโซเชียล ผู้คนนำข่าวไปล้อเลียนขำขัน มากกว่าวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้ จูเลีย หญิงสาววัย 25 ปี ผู้สนใจเรื่องนี้ เธอคิดว่ามันเป็นไปได้น้อยมากที่จะเป็นเรื่องจริง แต่เบาะแสของคนกลุ่มหนึ่งที่พูดถึงนวัตกรรมชิ้นนี้ที่เธอได้ยินตอนยืนอยู่ในร้านหนังสือ พวกเขาดูจริงจังถึงขั้นมีโต๊ะไว้คุยกันโดยเฉพาะภายในร้านหนังสือแห่งนั้น เธอจึงเกิดสนใจขึ้นมา


    เป็นเวลา 1 เดือน กับอีก 14 วัน กว่าของจะมาถึง จนเธอเองเกือบลืมแล้วว่าเธอสั่งของไว้ มันเป็นสินค้าที่ต้องกรอกแบบทดสอบหลายขั้นตอน เวลาที่ต้องการย้อน การเตรียมพร้อมเมื่อย้อนไปในอดีต ต้องกรอกเหตุผลความต้องการ และต้องมาลุ้นว่าเธอจะได้เป็นผู้โชคดีไหมโดยการรอของมาส่งภายใน 2 เดือน หากเกิน 2 เดือนสินค้ายังไม่ถึงเธอจะได้รับเงินคืน ซึ่งราคานั้นไม่น่าเชื่อว่ามันจะถูกกว่าที่คิดไว้มาก


    นาฬิกาย้อนได้แค่ช่วงเวลาอดีต วิธีการใช้งานอย่างแรกคือต้องนำสำลีก้านขูดผนังเนื้อแก้มของในปากจากนั้นนำไปถูกับแผ่นขนาดเล็กและนำใส่ช่องเล็กๆของนาฬิกา ตั้งวัน เดือน ปีที่ต้องการย้อน ภายใน 30 วินาทีเราจะถูกย้อนเวลากลับอดีต มีเวลาแค่ 18 ชั่วโมงเท่านั้นในการอยู่ช่วงเวลาอดีต ก่อนเที่ยงคืน บนนาฬิกามีปุ่มกดกลับปัจจุบันซึ่งกดได้ทุกเมื่อ

    'หากคุณถอดนาฬิกา คุณก็ไม่สามารถอยู่ในอดีตได้เกินกำหนด เวลาจะพาคุณกลับมาปัจจุบันในที่สุด'

    มีคำพิมด้วยตัวหนากำกับไว้เด่นชัดเห็นเป็นพิเศษ เธอไม่ได้สนใจนัก วันที่ 18 เมษายน ปีค.ศ 1996 คือปีที่เธอต้องการย้อน เธอเลือกวันนั้นเพื่อเห็นตัวเองตอนยังเป็นทารกไม่กี่สัปดาห์และพบกับแม่เธอผู้ให้กำเนิด เธอมีรูปตัวเองตอนยังเด็กเพียงไม่กี่ใบ รูปภาพเธอถูกเผาจากการระเบิดของรถยนต์ขณะย้ายบ้าน มีรูปที่รอดมาเพียง3ใบเท่านั้น ซึ่งมันไม่ได้เห็นหน้าชัดเจนอะไร อีกเหตุผลที่สำคัญในการย้อนเวลาคือเธอคิดถึงแม่ มีภาพหนึ่งขณะแม่กำลังอุ้มเธอไว้รอยยิ้ม สีหน้าความสุขบนใบหน้าแม่ทำให้เธออยากเห็นช่วงวินาทีความสุขนั้น การได้ลูกสาวคือสิ่งที่แม่เธอฝัน และเธอเป็นลูกสาวของแม่ เธอจึงอยากเห็นภาพนั้นกับตาตัวเองถ้ามันเป็นไปได้

    เวลาถูกเซ็ทครึ่ง จูเลียทำตามทุกขั้นตอน ตอนนี้รอแค่มันทำงานเท่านั้น 30 วิเริ่มนับถอยหลัง 30...29...28...20....15...

    ใจเธอเต้นแรงจนจะหบุดออกจากอก แต่อีความคิดเธอก็คิดว่ามันช่างไร้สาระและน่าตลกสิ้นดี เธอหัวเราะออกมา 6...5...4...3...2...1...


    ไม่มีสิ่งเกิดขึ้น

    เสียงกรี๊ดดังลั่นออกมาจากบ้านปูนอิฐสีน้ำตาลเข้ม บนถนน เซ้นท์ นิโคลัส, บรู๊คลิน นิวยอร์ก มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องตกใจอะไรแต่มันเป็นเสียงผิดหวังของจูเลีย

    "งี่เง่าที่สุด!! นี่มันเป็นเรื่องที่งี่เง่าที่สุดในชีวิตที่เคยทำมาและฉันจะไม่มีวันโง่ขนาดนี้อีก!!"

    จูเลียบ่นเสียงดังเดินวนหน้าโซฟา เสียงบ่นปนเสียวหัวเราะที่คิดว่าตัวเองเชื่อลงไปได้ไง หญิงสาววัย25 มาเล่นของเล่นหลอกเด็กช่างเป็นเรื่องน่าอาย

    เสียงเปิดประตูดังขึ้น พี่ชายเธอกลับมาพร้อมกล่องของขวัญตามจำนวนที่เขาต้องมอบให้คนรอบข้าง ตามมาด้วยน้องชายที่มีกล่องของขวัญมาด้วยเช่นกัน ส่วนเธอนั้นไม่ได้มีเงินคล่องตัวเท่าสองหนุ่มเธอจึงเลือกซื้อของขวัญแค่ไม่กี่สิ้นไว้แต่สำหรับครอบครัว

    "เดี๋ยวฉันจะไปรับพ่อก่อน" ไมก้า พี่ชายคนโตบอกกับน้องๆ วันนี้เป็นวันคริสมาสต์อีฟครอบครัวตระกูลจอนมีทานอาหารมื้อค่ำร่วมกัน ความจริงจะทานฉลองวันคริสต์มาสในวันพรุ่งนี้แต่เมื่อ ไมก้า พี่ชายคนโตได้มีการจัดเตรียมขอแฟนสาวแต่งงานในวันคริสต์มาสสองต่อสอง ครอบครัวจึงรวมตัวฉลองคริสมาสต์ร่วมกันวันนี้แทน


    ร้าน Bobby อาหารชื่อดังที่ขึ้นชื่อในบรู๊คลินมีหลายร้านแต่ดันเลือกร้านที่ต่อให้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลก็มีลูกค้าเต็ม และการเสิร์ฟเมนูใช้เวลานานถึงแม้จะจองโต๊ะสั่งอาหารก่อนเวลาจองแล้วก็ตาม เมื่ออาหารมาถึงทุกคนกลับต้องอภัยให้กับเวลานานที่เสียไป ทุกอย่างสมดังคำโฆษณา แถมบรรยากาศปรับปรุงใหม่ของร้านช่างสร้างความทรงจำที่ดี

    ไมก้าอธิบายถึงแผนการขอคนรักแต่งงาน ทุกคนในครอบครัวให้ความสนใจ และขำขันหยอกล้อกันตามปกติ ส่วนไคนั้นพูดถึงเรื่องที่ทำงาน พ่อก็จะเล่าถึงว่าครอบครัวนั้นได้รับพรจากพระเจ้าแค่ไหน เธอก็ได้แต่นั่งฟังแต่ละคนพูด เธอดีใจที่ทุกคนมีชีวิตต่ออย่างมีความสุขและปกติได้หลังจากการจากไปของแม่

    "แล้วเธอมีแผนจะทำอะไรต่อไปอีกในชีวิตไหมอย่างภายใน2ปีนี้ เธอจะทำอะไรบ้างมีแผนยังไงบ้าง?" ไมก้าถามจูเลีย

    "อืม...ฉันว่าฉันจะทำธุรกิจส่วนตัวขนาดเล็กนี้อย่างจริงจังล่ะ" จูเลียตอบ

    "อืม ยังไงก็ขอให้เป็นไปได้ด้วยดี มีอะไรให้ช่วยก็บอกฉัน ก่อนที่ฉันจะมีภาระมากขึ้นฉันก็จะช่วยเธอเท่าที่ฉันทำได้ เธอก็รู้ว่าหลังจากฉันแต่งงานฉันต้องใช้เงินเยอะ" ไมก้า

    "ขอบคุณมากไมก้า" จูเลีย

    "ฉันก็จะคอยช่วยเธอ" ไค

    "ขอบคุณ มันก็ต้องเป็นยังงั้นล่ะ ฉันจะไปพึ่งใครได้ที่ไหนกัน" จูเลีย

    "อธิษฐานเยอะๆนะลูก ขอให้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี พระเจ้าอวยพรเสมอ" พ่อ

    "ขอบคุณค่ะพ่อ" จูเลีย

    บรรยากาศครอบครัวเป็นไปอย่างอบอุ่น เพลงคริสต์มาส Merry Christmas darling ของ Christina Perri กำลังขึ้นเนื้อเพลง เธอให้กับภาพตรงหน้าที่ประดับด้วยแสงสีชวนให้รู้สึกอบอุ่นในอากาศหนาววันคริสต์มาสอีฟ ที่มีหิมะตกโปรยปรายอยู่ด้านนอก ภาพครอบครัวอันเป็นที่รักของเธอ

    "A special one for you
    Merry Christmas, darling
    We're apart, that's true
    But I can dream and in my dreams
    I'm Christmas-ing with you" ทุกคนร้องพร้อมกัน และต้องหัวเราะกับการร้องเพลงเพี้ยนสุดพิเศษจากน้องชายเธอ

    "แต่นี่ไม่ใช่เพลงคริสต์มาสของพระเจ้านะ" พ่อพูดขึ้นมา

    "แต่มันก็เพราะมากนิคะ พ่อยังร้องได้" จูเลีย

    เสียงหัวเราะเกิดขึ้นอีกระลอก และการฉลองคริสมาสต์ปีของครอบครัวเป็นอีกปีที่ดีที่สุด ดีที่สุดในรอบ4ปี

    หลังจากออกจากร้านอาหารครอบครัวจอนใช้เวลาระหว่างเดินไปที่จอดรถโดยการชมบรรยากาศคริสต์มาสบนท้องถนน นิวยอร์กเป็นเมืองแห่งคริสต์มาสที่สักครั้งในชีวิตต้องมาฉลองคืนวันคริสต์มาสที่นี่เป็นคำบอกเล่าของนักท่องเที่ยว มันไม่ไกลเกินจริงกับคำพูดนั้น

    จูเลียยังสวมนาฬิกาย้อนเวลากับตัว ระบบการทำงานของนาฬิกากำลังลวนโดยที่เธอเองไม่รู้ว่ามันกำลังจะเริ่มทำงาน

    "คิดถึงบรรยากาศคริสต์มาสแบบนี้เหลือเกิน ปีที่แล้วเรามัวแต่ต้องอยู่ในบ้าน ชอบจัง..." จูเลียพูด

    ผู้คนคับคั่งบนท้องถนน ในร้านอาหาร ร้านค้า กิจกรรมบนท้องถนนต่างๆ นักท่องเที่ยวที่ยืนรอถ่ายรูปกับภาพบนท้องถนน เพลง I'll be home for Christmas เปิดอยู่ใกล้ๆกับพวกเขา

    เกิดความร้อนบนแขนข้างที่สวมใส่นาฬิกา จูเลียอกมือขึ้นมาดูนาฬิกามันกำลังนับถอยหลังถึงเลข 5...4 เธอไม่ได้สนใจและปล่อยแขนพ่อเพื่อจะแกะนาฬิกาออก

    "พ่อคะ..." จูเลียเรียกพ่อ

    ....

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in