until the lilacs are goneletto
when i was weird
  • ความรู้สึกเบื่อหน่ายในตัวเองมันครอบงำเราอีกครั้ง
    ครั้งนี้เรามาเพื่อบันทึกว่า มันกลับมาอีกแล้วน่ะ
    วันอาทิตย์ที่ผ่านมา เรารอรถกับแม่ แล้วเราก็ชวนแม่คุยปกติตามประสาลูก
    แม่ก็ยุ่งกับการหาแท็กซี่กลับบ้าน จนแม่รำคาญ พูดออกมาว่า
    "แม่ว่าเราพูดกันรู้เรื่องแล้วนะ"
    แม่พูดเสียงแข็งมาก ทำหัวใจเราร้าวไปแปปนึง
    คือสตั้น เหมือนมันอ่อนไหวมากถ้าเป็นคนในครอบครัวพูดแบบนี้อะ
    แล้วข้างทาง เป็นริมถนน มีบ่อน้ำเล็ก
    เราก็เดินจะลงไป อยู่ริมขอบถนนแล้ว
    ไม่มีสติเลย รู้ตัวตอนคิดได้ว่า ฝั่งตรงข้ามมีเพื่อนร่วมห้องรอรถอยู่เหมือนกัน
    เรารู้สึกว่างเปล่าในความคิดมากๆ ณ ตอนนั้น คิดว่าเราทำอะไรก็ผิดไปหมดเลยหรอ?
    คือดีเพรสตัวเองอะ ไม่โอเคเลย-.-

    เมื่อวานก็เป็นอีกแล้ว นั่งรถไปดูหนัง ขึ้นสะพาน อยู่ดีๆเราก็นึกว่าถ้าคนตกลงไปตายจะเป็นไงนะ
    เราไม่ชอบตัวเองตอนนั้นเลยอะ
    แต่ในความไม่โอเคในใจ ก็ยังมีสิ่งดีดีอยู่รอบตัวเสมอ เราเชื่ออย่างนั้น เพราะพบเจอด้วยตัวเอง
    ระหว่างนี้เราก็มีความสุขท่ามกลางเพื่อนที่รัก และเพื่อนที่พอสนิทบ้าง
    ผูกมิตรกับเพื่อนที่ไม่สนิท ก็ดีไปอีกแบบ
    เราไม่อยากมีศัตรูกับใครแล้ว เอาจริง แค่ตัวเองเรายังแข่งจนชนะยากเลย

    รู้สึกว่าสมาธิสั้นลงนิดหน่อย ไม่ทำไรก็อยากแตะมือถือ เราอยากห่างมือถือบ้าง
    พยายามคุยกับเพื่อนเยอะๆ ถึงแม้จะโดนหยอกเล่นรึอะไร จากปมด้อยที่เขาแซ็วเราบ่อยๆ
    เราไม่มายนะ  ชอบที่ได้มีส่วนร่วมในกลุ่มสังคม ดีกว่านั่งเงียบคนเดียวอย่างที่ทำบ่อยๆ ถึงจะเราด่ากลับบ้างก็เถอะนะ5555 เราก็โอเค ไม่ซีเรียสไร
    ก็สนุกดี ชีวิตมัธยม ประสบการณ์ทุกอย่างแหละ

    ตอนนี้เราคิดได้แล้ว และพอใจกับชีวิตตอนนี้
    ถ้าไม่มีการบ้านเยอะๆอะนะ

    ปล. คลุกคลีกับงานกลุ่มบ่อยมาก แสดงละคร พาวเวอร์พ้อย รายงาน เห้อ.. เราจบไปแสดงละครเวที รับทำงานคอมได้เลยมั้งนี่5555

    จากตัวฉันถึงตัวฉันเอง
    7 พฤศจิกายน 2560
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in