until the lilacs are goneksnmyboi
กรงสี่เหลี่ยมกับฉัน
  • ห้องนอน
    เตียงนอน
    เสียงแอร์ที่ดัง

    ใช่เลย
    บรรยากาศ​เดิมเลย
    ที่ทำให้ฉันเข้าสู่วงการซึมเศร้า
    บรรยากาศ​ที่ทำให้
    ฉันเจ็บปวด
    ทรมาน
    ไปทั้งกายและใจ

    ใบมีดที่ซ่อนอยู่บนหัวนอน
    เหมือนมันส่งเสียงเรียกฉันอยู่นะ?

    (แต่ฉันไม่ตอบมันกลับไปหรอก.. เพราะฉันคิดว่า
    มันไม่ได้ช่วยอะไร ไม่ช่วยทำให้ฉันหายเครียดได้เลย
    มีแต่การดูวิดีโอหมา แมวเล่นกันเท่านั้นที่ช่วยฉันได้)​

    (ลืมไปได้ยังไง? ฉันว่าฉันเอามันไปทิ้งแล้วซะอีก..)​

    ใช่ ฉันเบื่อ
    เบื่อเต็มทน
    กับการติดอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
    ที่เหมือนกับกรง

    ชีวิตฉันไม่เป็นดั่งเคย
    เคยไปกินร้านอาหารที่ชอบ
    ไปนั่งคาเฟ่ที่โปรดปราน
    เล่นกับหมากับแมว
    ช้อปปิ้งคสอ.ที่ชอบ
    ไปจับมือไอดอล...ที่นานๆทีจะได้เจอ

    ตอนนี้มันพังไปหมด
    เพราะประเทศเดียว.. 
    ทำคนชิบหายทั้งโลก
    แถมยังโบ้ยให้ประเทศอื่นอีก
    หน้าด้าน! 
    ไร้ยางอาย!

    ฉันยังรอสักวันนะ
    ที่ฉันจะได้
    พบความสุขของฉัน
    อีกครั้ง...
    ถึงมันจะน่าเบื่อก็ตาม

    ฉันเป็นคนเบื่อง่าย
    โลกส่วนตัว​สูง
    อารมณ์​แปรปรวน... มากๆ
    คงจะหาคนที่เข้าใจฉันยาก.... มากๆ

    ถ้าคุณเข้าใจเราได้
    มันคงดีนะ

    ฉันคงจะแสดงออกไม่เก่ง
    ฉันน่าเบื่อ
    ฉันน่ะ... ไม่คิดว่าจะมีใครมาชอบฉันได้เลย
    ทำไม??
    ฉันเฝ้าถามตัวเอง​มาตลอด
    ขนาดตัวฉันเองยังไม่ชอบตัวเองเลย
    ซับซ้อนดีเนอะ

    เอาล่ะ เพื่อนเก่า
    ชื่อ "ไมเกรน" 
    มาเยี่ยมแล้ว
    ขอตัวไปปรับความเข้าใจกับเพื่อนก่อนนะ

    อรุณสวัสดิ์.. ( ณ เวลาที่พิมพ์​เสร็จ ตีสี่ครึ่ง)​



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in