[BTS Fanfic ] OS/SF collectionMacbeth1995
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน [sf] Daddy(R-18)(yoonjin)ep.1/?

  • Gengre: |sf|Daddy|Erotic|Roleplay|PWP
    Pairing: Yoonjin |Min Yoongi*Kim Seokjin|
    Rate: R-18+
    Note: Seokjinnie is good boy. mini series.
    request by @mirage3298
    edited;2019.04.11



    บริสุทธิ์ แต่เดียงสา นั่นคือนิยามของคิมซอกจิน


    "นี่ซอกจิน น้องชายผมเอง"


    คิมนัมจุนว่าแบบนั้น มือเรียววางลงบนบ่ากว้างของน้องชายตอนที่แนะนำเจ้าของแก้มยุ้ยกับมินยุนกิในบ่ายของวันหนึ่ง คิมซอกจินเจ้าของแก้มยุ้ยที่ยุนกิเรียก ใบหน้าเรียวเล็กที่มือใหญ่ของยุนกิสามารถจับได้ในฝ่ามือเดียว ริมฝีปากอิ่มสีสด นัยน์ตากลมโตที่เป็นประกายระยิบเหมือนตากวาง แต่ความจริงเหมือนจักรวาลถูกจับย่อส่วนไว้ในนั้นเสียมากกว่า ถึงแม้ซอกจินจะอายุแค่สิบห้าปี แต่ก็สูงเกือบจะเท่ายุนกิแล้ว แต่ยุนกิิคิดว่าอีกไม่นานก็คงสูงเลยเขาไป  "สวัสดีครับ"  ซอกจินว่า ก้มหัวลงเป็นมุมเก้าสิบองศาพอดี คำกล่าวทักทายที่ทั้งสั้นและเรียบง่าย น้ำเสียงสั่นๆติดตื่นเต้น มือประสานกันไว้ตรงหน้าตักแน่น ความเขินอายที่ปิดไม่มิดในความเงอะงะงุ่มง่าม เมื่อซอกจินเงยหน้าขึ้น นัยน์ตากลมก็เลือกจะหลบเลี่ยงสายตาของยุนกิ


    อนุมานได้ว่า น่ารักดี 


    "มินยุนกิครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องซอกจิน"


    นัยน์ตาเรียวมองสบใบหูแดงๆของเด็กขึ้อายที่ดูจะแดงเพิ่มขึ้น

    น่าเอ็นดู ยุนกิเพิ่มลงไปหลังจากนั้น



    x



    "ยุนกิฮยอง! เอากาแฟไหม?"


    หลังจากนั้นวันทำงานที่แสนน่าเบื่อหน่ายของมินยุนกิก็ดูจะมีสีสันขึ้นอีกหน่อย เมื่อมีซอกจินแวะเวียนมาหาเรื่อยๆแทบทุกวัน ซอกจินเป็นเด็กน่ารัก อัธยาศัยดี ไม่แปลกที่คนในบริษัทของยุนกิจะเอ็นดู ปล่อยให้เจ้าตัวแสบแวะเวียน ป่วนเปี้ยนเป็นแมวขี้อ้อนในชั้นที่สิบเอ็ดของบริษัทเขาได้ แต่น่าแปลกที่ซอกจินมักจะมาวนเวียนป้วนเปี้ยนแถวๆห้องทำงานของเขาเสียมากกว่าห้องของนัมจุน ดังนั้นยุนกิจึงได้รับการค่อนแคะจากนัมจุนเป็นพิเศษอย่างเช่น


    "แล้วกาแฟของฮยองเล่า ไม่ถามเลยนะตัวแสบ"

    "ให้ยุนกิฮยองเป็นพี่ชายแทนจุนนี่เลยไหมจินนี่"


    ซอกจินหัวเราะ แก้มกลมๆนั่นดันนัยน์ตาขึ้นจนหยี แขนยาวแอบรัดลำคอขาวของยุนกิหลวมๆพลางเอนแก้มพิงซบศีรษะของคนแก่กว่าไว้พลางกล่าววาจาร้ายกาจทำร้ายหัวใจแสนบริสุทธิ์ของนัมจุนจนย่อยยับ


    "ดี! คนที่ให้ตุ๊กตามาริโอ้เป็นของขวัญวันเกิดน่ะเงียบไปเลย!"


    อ่อ ยุนกิซื้อนินเทนโด้ให้ซอกจินเป็นของขวัญวันเกิดน่ะ มินยุนกิเลยถูกคิมนัมจุนคาดโทษไว้ และค่อนแคะหนักขึ้นไปอีก 

    แต่มันก็ไม่ใช่อะไรที่ได้มาฟรีๆ ก็เพราะว่า


    ' วันเกิดจิน '

    ' ให้จูบแทนของขวัญไม่ได้เหรอ '  


    ' โลภ'

    'จะเอาทั้งของขวัญทั้งจูบเลยรึไงกัน'


    'อื้อ'


    โลภมากๆ             

    ยุนกิคิด มือใหญ่เผลอพลั้งบีบสะโพกจนเด็กจอมโลภร้องประท้วง มือเล็กๆทุบบ่ากว้างรัวๆในตอนที่ลมหายใจถูกช่วงชิงแทบจะหมด และร้องอีกครั้งเบาๆตอนที่กลีบเนื้อนุ่มถูกยุนกิขบไปทีด้วยความมันเขี้ยว




    x



    ความสัมพันธ์เกิดขึ้นได้อย่างไร?

    ยุนกิก็ไม่แน่ใจว่าซอกจินเห็นอะไรในความน่าเบื่อที่มีชื่อเรียกว่ามินยุนกิ มนุษย์คนอื่นน่าเบื่อเกินไปสำหรับเด็กคนนี้ หรือว่ามินยุนกิเป็นแค่สิ่งที่มีไว้ฆ่าเวลาสำหรับซอกจินกันแน่?

    ทุกอย่างมันเริ่มจากความเขินอายในท่าทีเงอะงะงุ่มง่าม มันน่าเอ็นดูมาก จนมินยุนกิอดที่จะเอ็นดูเด็กคนนี้ไม่ได้


    "เรียกยุนกิฮยองก็ได้ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ฮยองไม่ได้ดุเราสักหน่อย"


    นัยน์ตากลมช้อนมองสบ สีหน้าดูไม่แน่ใจนัก ซอกจินขบริมฝีปากเหมือนที่ชอบทำ และยุนกิเองก็ชอบมอง ปลายนิ้วที่ผิดรูปยกแตะที่ปลายคาง ทุกอากัปกิริยาแสนน่ารักถูกนัยน์ตาเรียวของยุนกิบันทึกไว้ทั้งหมด แม้กระทั่งตอนที่ลิ้นกำลังเลียริมฝีปากอิ่มนั่น


    "ย-ยุนกิฮยอง?"


    อ่า            

    มันน่าจะเริ่มจากตรงนี้ล่ะ

    ยุนกิลอบกลืนน้ำลาย ริมฝีปากแห้งผากไปหมด  ความว่างเปล่ากำลังถูกอะไรบางอย่างแพร่งพรายเข้ามาอย่างเชื่องช้า ก่อตัวเป็นรูปร่างของความรู้สึกที่บิดเบี้ยว ความรู้สึกที่ชิดใกล้กับความเป็นมนุษย์ที่ถูกปั้นขึ้นมาจากความน่าเบื่อเฉกเช่นมินยุนกิ พอแตะสัมผัสมันอีกครั้งถึงได้เข้าใจ มันคือความต้องการ มันคือความใคร่ มันคืออะไรบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในซอกหลืบของวงกตของมินยุนกิ


    "ครับ"

    "แบบนั้นล่ะ เด็กดี"



    แล้วมันก็เริ่มขึ้น,ความสัมพันธ์ของชายหนุ่มวัยสามสิบกับเด็กหนุ่มอายุสิบหก



    x



    ไม่รู้ว่ามันเริ่มบิดเบี้ยวไปตอนไหน

    มินยุนกิค้นพบสรวงสวรรค์ท่ามกลางซากปรักหักพัง ค้นพบความอภิรมย์ท่ามกลางความดำมืดและสกปรก เขาค้นพบว่าแม้แต่ความว่างเปล่าก็สามารถถูกเติมเต็มได้ ความสัมพันธ์แสนลึกลับ มันคือการละเล่นซ่อนแอบในบริษัทของเขา ซ่อนทุกความรู้สึก ความนึกคิด แม้แต่สติไว้ 

    เหยียบไว้ให้มิด

    มินยุนกิคิดเช่นนั้น แต่ซอกจินเลือกที่จะสวนทาง



    .
    .

    "อืม      "


    ยุนกิครางในคอ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าไปหมด ก้นเล็กๆของเจ้าเด็กดื้อรัดไอนั่นเขาแน่นไปหมด ยุนกิเลยอดไม่ได้ที่จะบีบเคล้นเอวจนขึ้นรอยนิ้ว เจ้าซอกจินเองก็ดูท่าจะทรมานใช่ย่อย ร้องครางก็ไม่ได้ ขาเรียวสวยเกร็งจนสั่นระริกไปหมดแบบนี้ เสียงของส้นรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องดังไกลๆจากนอกประตูห้องน้ำยิ่งทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้น 


    ก็, ห้องน้ำใกล้ห้องประชุมน่ะไม่ค่อยมีคนใช้ เงียบดี พวกเขาก็เลยเลือกมันเป็นที่ระบายอารมณ์ดิบ

    มินยุนกิก็ไม่ได้อยากทำนักหรอก หากเจ้าซอกจินไม่ยั่วเขาเข้าเสียก่อน 

    ซอกจินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา แต่กลับเลือกที่จะนั่งบนตัก มือเรียววางลงบนตำแหน่งแสนอันตราย กลางลำตัว ก็ลงบนไอนั่นของมินยุนกินั่นล่ะ ถ้าแค่วางคงไม่เท่าไหร่ แต่กลับลงน้ำหนักมือ ออกแรงเคล้นคลึงให้อวัยวะใต้ร่มผ้าเกิดตื่นตัวขึ้นมา ยุนกิขบกรามกรอดจนขึ้นเป็นแนวสัน ฝ่ามือร้อนนาบเข้าที่สะโพกบีบเค้นอารมณ์ให้เพิ่มขึ้น ก่อนมันจะทะยานขึ้นจนหาจุดลงไม่ได้ 


    "ยุนกิฮยอง

    อยากได้จินไหม?"




    ก็ต้องอยากอยู่แล้ว  




    แต่คนแก่กว่าเลือกที่จะไม่ตอบ เขาลุกพรวดพราดดึงแขนให้เจ้าซอกจินเดินตาม โชคดีที่ห้องน้ำที่อยู่ติดห้องประชุมนั้นไม่ไกลมาก ไม่งั้นพนักงานคนอื่นคงได้เห็นไอหนูของเขาที่ดันกางเกงจนอยากจะออกมาทักทายแน่ๆ 


    เจ้าซอกจินน่ะขี้ยั่ว ดังนั้นยุนกิเลยต้องสั่งสอนซะบ้าง 


    เมื่อมันเริ่มเข้าที่ ทุกอย่างถึงได้เริ่มขึ้น จากเนิบนาบ แปรเปลี่ยนเป็นถี่เร็ว จังหวะของมินยุนกิไม่ค่อยอ่อนโยนเท่าไหร่ ซอกจินเลยต้องอดทน กลั้นก้อนสะอื้นไว้จนหน้าแดงก่ำ  ทุกอย่างมันเร่งเร้าซอกจินไปหมด เมื่อฝ่ามือหยาบคอยบีบเคล้น ฟาดสะโพกขึ้นรอยแดง  แรงกระแทกกระทั้นจากด้านหลังทำเอาซอกจินแทบจะกลั้นครางและข่มอารมณ์ไม่ไหว แต่ซอกจินกลับชอบมัน แม้ไม่รู้ว่าทำไม ก่อนที่ทุกอย่างจะทะยานจะแตะสุดขอบของเพดานความรู้สึก ซอกจินปลดปล่อยความปรารถนาออกมา เปลือกตาปิดแน่นจนเห็นประกายดาววิบวับ สะโพกเกร็งขึ้นอีกนิดเมื่อรู้สึกได้ถึงความปรารถนาร้อนรุ่มที่เติมเต็มจนเอ่อล้น ซอกจินได้ยินเสียงคำรามในลำคอของยุนกิเบาๆเมื่อช่องทางเขาน่าจะตอดรัดแน่นเกินไป ร่างแดงปลั่งทรุดลงนั่งกับพื้น เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไปหมดเลยได้เห็นผิวแดงสวยที่เต็มไปด้วยรอยแรงช้ำ ซอกจินหลับตาพริ้ม ริมฝีปากสีสดแดงก่ำเผยอขึ้นกอบโกยอากาศสู่ปอด พิงกำแพงอย่างหมดแรงเพราะเขาของเขาเกร็งจนล้าไปหมด ก่อนที่มวลความร้อนบางอย่างถูกหยิบยื่นมาแตะเบียดที่ริมฝีปาก


    "ทำความสะอาดซะ"


    นัยน์ตากลมปรือปรอยมองสบสายตากับร่างที่ยืนค้ำ สีหน้าของมินยุนกิที่ซอกจินอ่านไม่ออกเมื่อใบหน้านั้นถูกแสงไฟสาดย้อนเป็นเงามืดลงมา ริมฝีปากของซอกจินเผยอขึ้นรับมวลความร้อนนั้นเข้าสู่โพรงปากแทนคำตอบ

     

    x



    พระอาทิตย์จมหายไปกลับมหานครนานแล้ว ทุกอย่างรอบด้านก็ดูมืดสนิทเมื่อเหลือเพียงห้องทำงานของชายหนุ่มร่างเล็กยังคงเปิดไฟอยู่ มนุษย์เวิร์กเกอร์โฮลิคอย่างมินยุนกิยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนกับกรอบเลนส์จนแทบไม่เห็นนัยน์ตาเรียวที่หยีตาอยู่หลังกรอบแว่น เพราะทำงานติดต่อกันมาหลายชั่วโมง ความเมื่อยล้าเริ่มสะสมจนในที่สุดมินยุนกิก็ต้องยอมแพ้ เอนหลังพิง    พนักเก้าอี้ ถอดแว่นออก และใช้ปลายนิ้วนวดที่สันจมูก เปลือกตาปิดลงพักสายตา เมื่อทั้งแผนกเหลือเพียงมินยุนกิ เขาก็เลยมีเพียงความเงียบเป็นเพื่อนที่อยู่ด้วย หากถามว่าเจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วไปไหน 

    ยุนกิน่ะไล่กลับบ้านไปตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว 

    แม้เจ้าตัวจะยืนกรานว่าจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อ แต่ยังไงก็ต้องไล่ให้กลับไปก่อนอยู่ดี เมื่อยุนกิดูนาฬิกาบนผนังอีกครั้ง เขาก็ต้องพบว่า ตอนนี้มันเวลาใกล้จะสามทุ่มแล้ว


    เขาเองก็ควรกลับได้แล้ว


    ยุนกิเก็บเฉพาะงานส่วนที่จะเป็นกลับไปเท่านั้น แต่เรื่องแปลกๆก็เกิดขึ้น เมื่อพบว่า เขาหาคีย์การ์ดและกุญแจบ้านของเขาไม่เจอ มือเรียวเริ่มตบไปตามตัวเผื่อจะได้ยินเสียงของกุญแจแต่พบเพียงความว่างเปล่า ในตอนที่ยุนกิเริ่มจะหัวเสีย เสียงคาทอกก็ดังขึ้น ปลายนิ้วเลื่อนปัดข้อความเพืื่อดูเมื่อเห็นว่ามันถูกส่งมาโดยเจ้าตัวแสบ นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากกดลึกขึ้น ภาพของเจ้าซอกจินในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงสองสามเม็ด ความยาวของเสื้อมันปิดสะโพกสวยๆของซอกจินได้เพียงคืบเดียว ริมฝีปากคาบกุญแจบ้านของยุนกิเอาไว้


    ยุนกิหัวเราะในลำคอ แต่แคปชั่นของภาพยิ่งทำให้ยุนกิหลุดสบถเบาๆ "ไอตัวแสบ..."


    รีบๆกลับมาได้แล้ว แด๊ดดี้ '



    x



    ยุนกิปิดประตูอย่างเบามือที่สุด เขาก้าวด้วยจังหวะเนิบนาบ มือปลดเนคไทล์บนลำคอ รูดรั้งมันลงในขณะที่เป้าสายตาของเขาตกอยู่บนร่างกายแสนสวยที่เขาถวิลหาอยู่ร่ำไป เสียงของเกมและจังหวะนิ้วกดปุ่มยังคงดังสม่ำเสมอ เจ้าซอกจินนอนคว่ำเท้าแขนเล่นนินเทนโด้ในมือไม่สนใจยุนกิที่เพิ่งเข้ามาหาเลยสักนิด นัยน์ตาเรียวไล่มองสบเรือนร่างแสนงดงาม ภาพตรงหน้าเหมือนถูกจิตรกรเอกรังสรรค์มันขึ้น ภาพของเรือนร่างแสนสวยในชุดสีขาวตัวโคร่ง ไฟสีเหลืองนวลสะท้อนลงบนร่างกายนั้นเลยดูนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด เพราะไม่ติดกระดุมให้ดีๆมันจึงไหลตกเปิดไหล่ขาวด้านนึง ยุนกิละเลียดภาพนั้นด้วยความรู้สึกลุ่มหลง นัยน์ตาเรียวมองสบที่หลังคอขาว ไหล่กว้าง เอวเพรียว และเรียวขาเปลือยเปล่า ยุนกิเสพมัน ละเลียดเส้นกรอบโค้งเว้าของร่างกาย

     ร่างกายแสนงดงามที่ยุนกิเคยลิ้มรสมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เสพสมกับบาป กับความลับเล็กๆที่สร้างขึ้นมาเพียงเราสอง ในห้องนอนที่เป็นเหมือนสนามเด็กเล่นของพวกเขา 

    ฝ่ามือร้อนวางลงบนผิวเย็นๆ กดน้ำหนักลงบนท่อนขาเน้นย้ำเบาๆ ความกร้านความฝ่ามือที่เริ่มไล้สัมผัสทำให้ซอกจินเกร็งไปทั้งตัว ความกร้านของฝ่ามือร้อนที่ซอกจินชอบนักหนาเหมือนกระดาษทรายกำลังเสียดสี ปลดเปลื้องอะไรบางอย่างบนร่างกายนี้ทิ้งไป ร่างกายถูกปลุกเร้าจนอ่อนไหวไปหมด ซอกจินลอบกลืนน้ำลายเมื่อรู้สึกว่าฝ่ามือนั้นค่อยๆรุกล้ำเข้ามาใต้ร่มผ้า แต่มันช้า ช้ามากๆจนแทบขาดใจ นินเทนโด้ถูกปล่อยให้ร่วงหล่นจากมือนานแล้ว เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นริมหู ยุนกิกระซิบด้วยเสียงแหบห้าวที่ทุ้มพร่านั่นตอนที่บีบขยำสะโพกเปลือยจนซอกจินร้องเสียงหลง


    "อ๊ะ         "

    "ซนนะครับ"

    "สงสัยแด๊ดคงต้องลงโทษเราแล้วละครับ"


    ซอกจินกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคอ ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นเมื่อรู้สึกว่าริมฝีปากฝีปากที่คลอเคลียอยู่ข้างหูกำลังกดรอยยิ้มปริศนา 




    x




    มันอึดอัดมากๆ ซอกจินรู้สึกแบบนั้นในตอนที่นิ้วเรียวยาวกดย้ำเข้ามาลึกมากขึ้น และทำอะไรไปมากกว่านี้นอกจากร้องครวญอยู่บนตักของแด๊ดดี้ ซอกจินผ่อนลมหายใจออกก่อนสูดเข้าลึกๆอีกครั้งเมื่อเริ่มเรียบเรียงลำดับของความรู้สึกได้ ก่อนลำดับจะถูกทำลายให้แหลกลานไปไม่มีชิ้นดี เมื่อจังหวะใหม่ถูกสร้างขึ้น เสียงเฉอะแฉะมันน่าอายมากๆ แต่คงไม่เท่าภาพของซอกจินในกระจกตอนนี้ ภาพของซอกจินที่นั่งอยู่บนตักของมินยุนกิและกำลังอ้าขวางออกกว้าง กระจกสะท้อนภาพมือขาวที่กำลังเตรียมอะไรบางอย่าง 

    ซอกจินแทบอยากจะร้องไห้ 

    เพราะมันน่าอายเกินไป เลยเลือกที่หลับตาลงแน่นหลบเลี่ยงภาพน่าอายนั่น


    "เราทำหน้าน่ารักมากเลยนะ จินอ่า"

    "ดูสิครับ น่ารักมากเลยนะ"


    แด๊ดดี้กระซิบ หยอกเย้าให้เจ้าซอกจินอายมากขึ้น ขบกัดติ่งหูนิ่มเพิ่มจังหวะมือมากขึ้นเมื่อซอกจินยกสะโพกเกร็งมากขึ้น เลยเผลอมือเร่งเร้ามากขึ้นไป แรงตอดรัดและความร้อนผ่าวข้างในทำให้ยุนกิสูดปาก มืออีกข้างบีบบังคับให้สะโพกเสียดสีกับไอหนูของเขา แทบอยากจะสอดใส่เข้าไปในร่างกายที่ยุนกิหลงรักมันนักหนา แต่ต้องยั้งใจไว้

    ซอกจินเสร็จในตอนที่เส้นความอดทนของยุนกิขาดสะบั้นลง ซอกจินเลยถูกจับพลิกคว่ำ ความปรารถนาถูกป้อนเข้าไปหาความร้อนผะผ่าวข้างใน ยุนกิคำรามในลำคอเมื่อถูกความร้อนโอบรัดไว้แน่น เขารอจนกระทั่งซอกจินปรับตัวได้ถึงได้เริ่มจังหวะที่เนิบนาบ แต่มันก็เนิบนาบได้ไม่นานเท่าไหร่ เพราะหลังจากนั้นยุนกิก็ปล่อยตัวไปตามอารมณ์ดิบด้านมืดของเขา มือกระชับสะโพกมั่น บีบเคล้นจนขึ้นรอย และเมื่อก้นของซอกจินตอดรัดเกินพอดี มือใหญ่ๆก็แค่ฟาดลงบนเนื้อเปลือยเปล่าจนขึ้นรอยช้ำ เสียงครางหวานๆของซอกจินน่าอภิรมย์ยิ่งกว่าการเวกขับขาน 


    แต่เหนือสิ่งอื่นใด คงจะเป็นแววตาคู่นั้น

    นัยน์ตากลมที่เป็นจักรวาลที่สะท้อนความปรารถนาแค่เพียงมินยุนกิ


    "ฮ-ฮึก อ๊ะ! ยุนกิ!"

    "แบบนั้นล่ะจินอ่า เรียกชื่อฉันอีกสิ"

    "ย-ยุนกิ อื้อ!"


    พวกเขาแตะขอบสวรรค์พร้อมก้น ปล่อยความปรารถนาออกมาจนเอ่อล้น ยุนกิครางต่ำในลำคอเบาๆเมื่อช่องทางบีบรัดตัวตนของเขาไว้เสียแน่น ยุนกิกระทั้นเข้าไปหนักๆอีกสองสามครั้งก่อนถอนตัวออกมา เขามองช่องทางแดงสีสดที่เลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยความปรารถนาของเขา มองผิวแดงปลั่งที่ถูกเขาขบกัดจนช้ำ มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กดีที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างของเขา ปลายนิ้วกร้านปาดเช็ดน้ำตา ก่อนจุมพิตลงบนขมับชื้นอย่างปลอบโยน


    "หนูเก่งที่สุดเลยค่ะ คนเก่งของแด๊ด" 



    x



    ' จินชอบยุนกิฮยอง '


    ซอกจินกล่าวขึ้นในบ่ายแก่ๆของวันหนึ่งในหน้าร้อน มินยุนกิก็แค่นิ่งและเฉยเมยกลับไปเมื่อสีหน้าของเจ้าซอกจินดูจริงจังไม่มีแววล้อเล่น ซอกจินบริสุทธิ์และซื่อตรงต่อความรู้สึกจนมินยุนกินึกกลัว ชั่วครู่หนึ่งมินยุนกิเผลอคิดไปว่า เด็กสมัยนี้มันน่ากลัวได้ขนาดนี้เลยรึไงกัน?  มุทะลุ ใจกล้า บ้าบิ่นเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้  ในทีแรกยุนกิคิดว่า มันอาจจะเป็นแค่ความลุ่มหลงต่ออะไรสักอย่างในตัวมินยุนกิ (ขนาดที่ว่ายุนกิเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเขามีอะไรดีตรงไหนพอให้เจ้าเด็กนี่มาชอบ) แต่นัยน์ตากลมคู่นั้นมันสะกิดอะไรบางอย่าง นัยน์ตาสีเข้มที่คล้ายว่ามีจักรวาลย่อส่วนอยู่ข้างใน มันปลุกเร้าอะไรบางอย่างข้างในความกลวงเปล่าที่เป็นอนันต์ของยุนกิ สร้างตะกอน ทิ้งร่องรอยบางอย่างให้เขาหวนกลับมาขบคิดซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า 

    ยุนกิเคยกล่าวกับซอกจินครั้งหนึ่งว่า หากสามารถนิยามความน่าเบื่อของโลกใบนี้ขึ้นมาได้ ก็คงมีคำนิยามว่ามินยุนกิ แต่ซอกจินกลับส่ายหน้า และไม่เคยที่จะตอบเหตุผลที่ปฏิเสธกลับมา มนุษย์เข้าใจยาก 
    ซอกจินก็เป็นแบบนั้น จากเด็กวัยสิบห้าที่ขี้อายคนนั้น เติบโตแบบก้าวกระโดด เวลามักผ่านไปไวในวัยผู้ใหญ่ แต่กลับช้าจนแทบจะขาดใจในวัยของซอกจินที่เอาแต่พร่ำบอกว่า จะรีบโตเพื่อมาอยู่กับยุนกิ


    ยุนกิไม่เข้าใจความรู้สึกรักใคร่แสนฉาบฉวยของซอกจินเท่าไหร่นัก แต่ไม่เคยปฏิเสธ


     ใช่ มินยุนกิไม่ปฏิเสธเรื่องที่เขาชอบพอซอกจินอยู่ประมาณหนึ่ง อาจจะเพราะข้างในส่วนลึกของเขาก็ยังคงโหยหาตัวซอกจิน เสพติดการเสพสมทั้งร่างกายและความรู้สึกที่ซอกจินมีและมอบให้มินยุนกิมากจนเอ่อล้นเกินพอดี จนบางครั้งเขานึกกลัวการเสพติดซอกจินขึ้นมา หากเจ้าเด็กนี่ทิ้งเขาไปหาผู้ชายที่ดีกว่า สูงกว่า หล่อกว่า ไม่แก่เตี้ย มีดีแค่ลีลาอย่างเขาจะทำยังไงดีนะ? มินยุนกิขบคิดตอนที่นอนเท้าแขนมองใบหน้ายามหลับของซอกจินในเช้าตรู่วันหนึ่ง ซอกจินในวัยแรกแย้ม 

    ใช่ วัยแรกแย้ม ซอกจินในตอนที่อายุสิบแปดงดงามมาก เหมือนประติมากรรมชิ้นโปรดที่พระเจ้าเผลอพลั้งปล่อยให้หลุดร่วงลงมาเกลือกกลั้วกับโลกมนุษย์แสนสกปรก ขนาดเขาทำแปดเปื้อนไปขนาดนี้ ซอกจินก็ยังคงงดงามไม่เปลี่ยน

    ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเนียนใสอมชมพู ไล้ไปอย่างเพลิดเพลินจนหยุดที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่น กดกลึงมันเล่นเหมือนเยลลี่นุ่มๆ ก่อนที่มือเรียวของซอกจินจะคว้าข้อมือของยุนกิไว้ แพขนตาขยับเล็กน้อยก่อนเปลือกจะถูกเปิดขึ้นอย่างปรือปรอยอย่างคนที่ยังไม่ตื่นดี ยุนกิเลยได้สบกับจักรวาลยามเช้าของเขา 


    "ทำไมแด๊ดซน?"


    ซอกจินพูดด้วยน้ำเสียงสดชื่น มุมปากกดรอยยิ้มลึกจนนัยน์ตาโค้งหยีอย่างน่ารัก เจ้าเด็กซนยื่นหน้ามาจุ้บเร็วๆที่ริมฝีปากเรียวของยุนกิ



    "อรุณสวัสดิ์ รักยุนกินะ"

    "อืม"


    คำบอกรักที่ซอกจินพร่ำบอกทุกวันที่พวกเขาลืมตาขึ้นมาสบสายตากัน แม้ว่าจะไม่มีคำตอบตายตัวในความสัมพันธ์ที่เป็นความลับของพวกเขา แต่ยุนกิก็เลือกที่จะเชื่อคำพูดนั้นของซอกจินโดยเก็บงำความสงสัยไว้ขบคิดอยู่ร่ำไป


    อาจจะเป็นเพราะความน่าเบื่อที่มีชื่อเรียกว่ามินยุนกิหลงรักความสดใสที่มีชื่อเรียกว่าคิมซอกจินไปแล้ว


    แด่ความลับเล็กๆและการละเล่นแสนซุกซนของพวกเราที่จะจบในสักวัน.






    -FIN.-







    Story by Macbeth1995


    Twitter; @astronaut1995

    #สถานีอวกาศno95




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
jk_jin01 (@jk_jin01)
ชอบมากเลยคร้า ภาษาสวยทุกตอนเลยแงงงง ชอบalljinที่สุด สู้ๆนะคะ