JOHNDO | THE BEST THINGS OF JDjdsseptember
Distance | JohnDo

  • .
    .
    .
    .
    . 


     เพชรบุรี - เชียงใหม่ 

    819 กิโลเมตร

    10 ชั่วโมง 54 นาที

     

              ไกลจังแฮะ ความคิดแรกที่โผล่ขึ้นมาในหัวหลังเห็นการคำนวณเวลาและระยะทางคราวๆจากเชียงใหม่ไปเพชรบุรี หลังเห็นผลAdmissionของแฟนตัวดีที่แอบยื่นไปไกลถึงมหาลัยที่เพชรบุรี 

    'พี่จุฬาาาาา ให้เค้าไปเรียนนะ นะนะนะนะนะเค้าอยากเรียนที่นี่ เนี่ยมหาลัยอยู่ชะอำด้วยใกล้ๆ หัวหิน เวลาพี่มาหาเค้าจะได้ไปเที่ยวทะเลกันน้าาา 2ปีเองเดี๋ยวเค้าก็ได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพแล้ว'

    น้องพูดมาขนาดนี้แล้วผมจะห้ามน้องได้หรอ ผมถามน้องเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่เรียนที่นี่ ที่บ้านเรา

    น้องตอบอย่างรวดเร็วเหมือนมีคำถามอยู่ในใจ 'เค้าเบื่อภูเขา' ครับนั่นแหละเหตุผลของน้องดั่งใจทำเอาพูดไม่ออกเลย 55555

    .

    .

    .


    แล้วมันก็มาถึง วันที่เราต้องห่างกันไกลเหลือเกิน ผมมาส่งน้องด้วยตัวเองพร้อมครอบครัวของน้อง 

    น้องดั่งใจ เฟรชชี่ปี 1 สดใหม่เหมือนปลาในตลาด ดั่งใจเตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตคนเดียวในที่ที่ดูคล้ายจะห่างไกลความเจริญนี่มาอย่างเต็มทีแบบที่ไม่ต้องกลัวว่าถ้าร้านข้าวปิดดั้งใจจะอดตาย วันนี้เราตัวยังยิ้มไม่หยุดเลยตั้งแต่มาถึงที่มหาลัย รายงานตัวเข้าหอ ขนของขึ้นห้อง พลังเหลือล้มจริงๆเลยนะตัวแค่นี้ 

    "สดใสจังเลยนะดั่งใจ มีความสุขมากเลยหรอ" ผมทักดั่งใจตอนเจ้าตัวกลับลงมาช่วยผมขนของรอบสุดท้ายเอาขึ้นไปบนห้องในหอพัก น้องยิ้มเห็นเหงือกแดงๆให้ผมก่อนจะเดินนำขึ้นไป พร้อมพูดไปด้วย

    "แน่นอน เราไม่เคยมานอนที่อื่นนอกจากที่บ้านคนเดียวเลยนะ เราตื่นเต้นมาก" 

    "55555 ขนาดนั้นเลยนะตัวแสบ" ผมขำให้ความตื่นเต้นของเด็กน้อยของผมก่อนจะช่วยน้องจัดของให้เข้าที่เข้าทาง 

    "ดั่งใจของเยอะเหมือนกันนะเนี่ย หนูขนของมาหมดบ้านเลยรึเปล่า" ผมแกล้งถามน้องขึ้นมาตอนที่รู้สึกว่าเราจัดของมาสักพักแล้วแต่มันไม่หมดซักที

    "นั่นซิจุฬา แม่ก็สงสัยเหมือนกันว่าลูกแม่แอบพับบ้านใส่กระเป๋ามารึเปล่า 555555" คุณแม่ของดั่งใจหันมาเสริมโรงแกล้งดั่งใจเหมือนกันก่อนจะพากันหัวเราะออกมาเพราะเจ้าของชื่อดั่งใจนั้นกำลังทำหน้ายู่อยู่เพราะโดนแกล้ง

    "ไม่ใช่ซักหน่อยยยย ของที่น้องเอามาก็จำเป็นทั้งนั้นนะแม่ น้องไม่ได้เอาของมาเยอะซักหน่อย" เจ้าตัวหันมาอธิบายอย่างน่ารัก ยังไม่รู้อีกว่าโดนแกล้งอยู่แฟนผมเขาจะอยู่รอดจริงๆ ใช่มั้ยเนี้ย 


    .

     

    ถ้าพูดถึง Long distance relationshipหรือความสัมพันธ์ระยะไกลที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างเราสองคนนี้จะบอกว่าไม่กลัวเลยก็ไม่ใช่ เราสองคนคบกันมาได้เกือบ 2 ปี ภายใน 2 ปีที่ผ่านมานั้นมันเป็นช่วงเวลาคาบเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่าง ช่วงการจบม.ปลายและต้องเข้าศึกษาต่อในระดับมหาลัย ซึ่งเป็นช่วงที่ใครๆก็บอกว่าเป็นช่วงที่ยากสำหรับการรักษาความสัมพันธ์ หลายคู่รักมักต้องเลิกรากันไปในช่วงเวลานี้ แต่ทั้งผมและดั่งใจเราพยายามจะปรับตัวให้พอดีในความสัมพันธ์ของเรา ทั้งเรื่องของเวลา มันอาจจะยากที่จะต้องให้เด็กม.6ในตอนนั้นมาเข้าใจกิจกรรมมหาศาลที่เด็กปี 1ต้องเจอ แต่ดั่งใจก็คือดั่งใจ น้องเป็นคนเก่ง น้องเข้าใจในสิ่งที่ผมทำอยู่และแน่นอนผมไม่เคยละเลยคนของผม มันอาจจะเหนื่อยในช่วงแรกแต่ถ้ามีความอดทนสิ่งที่ดีมักจะเกิดขึ้นตามมาเสมอ ผมได้เจอกับสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ แต่แฟนที่น่ารักของผมยังคงเป็นดั่งใจ และตอนนี้คงเป็นอีกครั้งที่เราทั้งคู่คงต้องเริ่มปรับตัวกันอีกครั้ง


    .


    เมื่อพวกเราจัดของกันและทำเรื่องเข้าหอของดั่งใจเสร็จเรียบร้อยแล้วยังพอมีเวลาเหลือพอที่จะไปผ่อนคลายกันที่ทะเล โชคดีที่มหาลัยนั้นห่างจากหัวหินเพียง 20 นาที ดั่งใจที่ตื่นเต้นกว่าใครได้ทำการเลือกร้านอาหารทะเลเจ้าดังสำหรับบ่ายนี้ไว้แล้ว ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ริมทะเลบรรยากาศดีเหมาะแก่การพักผ่อนเป็นอย่างยิ่งทำให้คุณพ่อคุณแม่และตัวดั่งใจเองมีความสุข ผมที่เห็นคนที่รักมีความสุขก็พลอยมีความสุขไปด้วย

    เมื่อรับประทานอาหารเสร็จเจ้าตัวเล็กก็อ้อนลงไปเดินที่ริมหาดที่ติดกับร้านอาหารพ่อกับแม่ของดั่งใจปฏิเสธเพราะแดดที่แรงเกินไป ทำให้ผมที่ดูเหมือนจะไม่ได้มีปัญหากับแดดแต่จะมีปัญหากับน้องแทนถ้าไม่ไปเป็นเพื่อนเขานะน่ะ 5555555 เราเดินกันมาเลียบหาดกันมาเรื่อยๆ อยู่ๆเด็กน้อยของผมก็หยุดเดิน

    "เค้าต้องคิดถึงพี่จุฬามากๆแน่เลย...พี่จะคิดถึงเค้ามากๆเมือนกันใช่มั้ย" เด็กน้อยข้างตัวก็พูดขึ้นมาก่อนจะหันหน้าขึ้นมามองผมที่กำลังมองหน้าเขาอยู่เหมือนกันแล้วระบายยิ้มอ่อนๆออกมา

    "แน่นอนอยู่แล้ว พี่คิดถึงเราตลอดเวลาดั่งใจ" ผมพูดก่อนจะมองเข้าไปในตาของดั่งใจ ให้น้องเห็นถึงความจริงในตาของผม ความจริงที่ในตาของผมมองแค่เขา ความจริงที่ในในใจของผมมีแต่เขา 

    "..." เจ้ากระต่ายตัวน้อยที่ไม่ได้ตอบอะไรกำลังก้มหน้าลงไปมองน้ำทะเลที่พัดเข้ามาโดนเท้าของตัวเอง

    "หนูได้มาทำในสิ่งที่หนูชอบพี่ก็ดีใจกับหนู ถึงจะต้องอยู่ห่างแต่รู้ใช่มั้ยว่าพี่รักหนู" ผมพูดต่อไป

    "อื้อ! เค้ารู้ เค้าก็รักพี่เหมือนกัน" เจ้ากระต่ายตัวน้อยของเขากำลังยิ้มทั้งน้ำตาคลอเบ้า โถ่เจ้าเด็กเอ๊ยเมื่อเช้ายังดีดอยู่เลยพอใกล้จะแยกกันเท่านั้นแหละกลายเป็นเด็กขี้แยเฉยเลย

    "ไม่ร้องไห้ซิ เราร้องไห้งี้พี่พากลับบ้านเลยนะไม่ต้องเรียนแล้ว" ผมแกล้งพูดหยอกใส่น้องไปพร้อมทำหน้าจริงจังจะเดินกลับขึ้นรถไปขนของออกจากหอเขาทันที

    "พี่จุฬาจะบ้าหรอออ เราไม่ร้องแล้วๆๆ" เจ้าตัวรีบเอ่ยห้ามผมก่อนผมจะไปขนของออกจากหอเขาจริงๆ

    "55555 พี่ล้อเล่น" พอพูดเจ้ากระต่ายก็หน้าหงึใส่ผมทันที น่ารักจริงๆเลยน้าาแฟนใครก็ไม่รู้

    พอเหมือนยิ่งใกล้เวลาจะห่างกันผมก็กลายเป็นคลั่งรักดั่งใจขึ้นมาอีก 3 เท่าจากที่ปกติก็ทำตัวเป็นพวกคลั่งรักแฟนตัวเองมากๆอยู่แล้ว 

    "พรุ่งนี้เค้าต้องอยู่ไกลกับพี่แล้ว พี่ห้ามไปเหล่สาวที่ไหนนะถ้าเรารู้ว่าพี่เกเรเราจะรีบกลับไปกัดพี่ทันทีเลย" เจ้าตัวขู่ผมอย่างน่ากลัวเหมือนกระต่ายหิวหญ้า ผมยิ้มน้อยๆให้กับความน่าเอ็นดูตรงหน้า

    "หัวใจของพี่อยู่ที่ดั่งใจแล้ว พี่ไม่มีใจจะไปยกให้คนอื่นหรอกครับ" ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดเจ้าแฟนสุดน่ารักของตัวเองที่ก้มหน้างุดซ่อนแก้มแดงๆนั่นไว้ ทำให้หัวกลมๆนั่นชนเข้ากับหน้าอกของผมเต็มๆ เขาไม่รู้ตัวหรอกว่าแก้มแดงพองๆเหมือนลูกมะเขือเทศของเขาน่ะมันซ่อนไม่มิด อยากฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวซะจริงๆ เฮ้อ

    "ทำเป็นปากดี เราจะคอยดู" ปากมู่ๆของดั่งใจพูดออกมาทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แบบนั้นในขณะที่มือก็ดึงชายเสื้อของผมอยู่ ผมจึงคลายกอดหลวมๆนั่นออกแล้วเอื้อมมือไปจับไหล่เล็กๆของดั่งใจแล้วบีบเบาๆ  

    "เงยหน้าขึ้นมาก่อนเร็วครับ พี่มีอะไรจะบอก" ผมจับใบหน้าขาวที่ยังมีสีแดงจากเลือดสูบฉีบอยู่จางๆขึ้น

    "พี่จุฬารักดั่งใจมากๆนะ ดั่งใจต้องดูแลตัวเองดีๆ แล้วก็อย่าน่ารักให้มากนักเดี๋ยวมีคนมาจีบพี่หวงนะครับ พี่อยู่ไกลหนูพี่เลยทำได้แค่คิดถึงหนูอยู่ที่เชียงใหม่ ถึงเชียงใหม่กับเพชรบุรีมันไกลกันแต่ความรู้สึกเราสองมันจะไม่ไกลกันตามระยะทางนะ รู้ใช่มั้ยเจ้าตัวแสบ"

    "รู้แล้ว เราก็รักพี่จุฬาเหมือนกันเราจะกลับไปหาบ่อยๆนะหรือถ้าพี่คิดถึงเราจนทนไม่ไหวพี่ก็มาหาเราได้นะ เชียงใหม่กับที่นี่มันไม่ไกลเกินความคิดถึงที่เรามีแน่นอน" น้องยิ้มอย่างน่ารักใส่ผมก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านอาหารเพื่อกลับมหาลัย เพราะกลัวเขาจะต้องขับรถกลับเชียงใหม่มืดๆ 

    .

    "น้องจะโทรหาบ่อยๆนะ พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" เจ้าตัวเล็กบอกลาพ่อกับแม่ก่อนจะเดินกลับมาหาผมอีกครั้ง

    "พี่จุฬาขับรถดีๆนะ ถ้าง่วงก็จอดพักก่อนค่อยขับต่ออย่าฝืนพอถึงบ้านแล้วบอกเราด้วย ฝากดูแลพ่อกับแม่ด้วยนะ" 

    "ครับ เดี๋ยวถึงเชียงใหม่พี่โทรบอกนะ ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะเราอย่าไปซนที่ไหนแล้ว เข้าใจมั้ยครับ"

    "รู้แล้วหน่า ไปได้แล้วเดี๋ยวมันจะมืด อันตราย" น้องผลักหลังผมไปที่รถที่พ่อกับแม่ของเจ้าตัวนั่งรออยู่แล้ว แต่ผมขืนไว้ก่อนจะหันหน้ากับไปมองหน้าเด็กน้อยที่เขารักที่สุด จ้องหน้าที่จะไม่ได้เห็นกับตาไปอีกซักพัก ก่อนจะยิ้มออกมาให้แฟนตัวเล็กงงเล่นๆ "ไปได้แล้วพี่จุฬาาา มัวแต่ยิ้มอยู่ได้"

    "ไปก็ได้ครับ อย่าลืมที่พี่บอกนะ" น้องยิ้มพยักหน้ารับรู้ก่อนจะบอกให้ผมขึ้นรถ ดั่งใจโบกมือบ๊ายบายอยู่หน้าหอ เมื่อรถไปไกลแล้วเจ้าแฟนตัวเล็กของผมถึงได้หันหลังกลับเข้าหอไป ผมรู้ว่าน้องดีใจที่ได้มาเรียนที่นี่พอๆกับเสียใจที่ต้องจากบ้าน จากคนรักมาแต่เพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตให้เติบโตขึ้น คนเก่งของผมต้องทำได้ ผมเชื่อมั่นในตัวน้องเหมือนที่น้องเชื่อมั่นในตัวผมเพราะดั่งใจเป็นดั่งหัวใจของจุฬา

    .

    .

    .

    .

    ระยะทางที่ต้องไกล ความคิดถึงกำลังทำหน้าที่ การเติบโตของของคนสองคน ความรักจะนำพาไป

     

     

    talk:  มันนานมากกกกกกกกกกกกก ที่ไม่ได้เข้ามาเขียนฟิคเลย ภาษาอาจจะแปลกๆหน่อยนะคะทุกคนเพราะเราไม่เคยเขียนออกมาแบบนี้เลย ที่ผ่านมาเรามีพล็อตอยู่ในหัวเยอะมากแต่ปัญหาก็คือเราจบเรื่องในหัวตัวเองค่ะ แงงงง แต่ตอนนี้ไม่ค่ะเรากลั่นมันออกมาจากหัวแล้ว ยังไงก็ฝากติชมกันได้นะคะ หวังว่าทุกคนจะชอบพี่จุฬากับน้องดั่งใจนะคะ ขอบคุณทุกคนที่กดเข้ามาอ่านมากๆเลยนะคะ จากหัวใจดวงน้อยๆนี้

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in