stevefyy fictionstevefyy
Dear Friend
  • 'กูชอบมึง'
    'กูชอบมึงจริงๆ'
    .
    .
    .



    8ปีก่อน


    'หวัดดีนาย เราพัคอูจิน อยู่ห้องบี'
    'เราจีฮุน ห้องบี'
    'เห้ย ห้องเดียวกันเลยนี่นา'
    'อืม'


    คนที่ยิ้มสดใสโชว์ฟันเขี้ยวทักทายผมอย่างอารมณ์ดี เปิดเทอมมอต้นวันแรกเป็นไปอย่างน่าเบื่อในความคิดของผม แต่เพื่อนคนใหม่ที่อยู่ข้างๆคงไม่ได้คิดเช่นนั้น

    พัคอูจินเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มง่าย และดูเข้ากับคนง่ายๆมาก ต่างจากตัวเขาที่ดูนิ่งๆ ทำให้ไม่ค่อยมีคนเข้ามาทักทายหรืออยากพูดคุยด้วย มีเพียงแต่คนที่ขนาดตัวไล่เลี่ยกับผมเท่านั้น

    'บ้านจีฮุนอยู่ที่ไหนหรอ'
    'ก็ ลงซับเวย์ขึ้น
    ทางออกสาม เดินไปอีกนิดก็ถึง'
    'จริงหรอ งั้นก็ทางเดียวกันเลย'
    '...'
    'กลับบ้านพร้อมกันมั้ย'

    แต่มาคิดๆดูแล้ว เปิดเทอมก็ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิดนี่นา


    5ปีก่อน


    'ทำไมกูต้องมาเจอมึงอีกแล้ว'
    'อยู่ด้วยกันอีกสามปีจะเป็นไรอ่ะ'
    'เหอะ'



    เปิดเทอมมอปลายแปลกไปนิดหน่อย เพราะผมไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนตอนอยู่มอต้น แต่ผมมีพัคอูจิน ที่เข้าโรงเรียนนี้กับผม และเป็นอีกปีที่ได้อยู่ด้วยกัน


    'กลับบ้านเลยป่ะวันนี้'
    'กูจะแวะซื้อของก่อน'
    'กูไปด้วย'
    'ยุ่งจังวะ'
    'ถ้าเป็นมึง กูยุ่งด้วยทั้งนั้นแหละ'



    บทสนทนาของเราค่อนข้างเปลี่ยนไปจากวันแรกที่เจอกัน ผมกับอูจินสนิทกันมากขึ้น อาจจะเป็นเพราะบ้านอยู่ทางเดียวกัน เรียนห้องเดียวกัน หรือจะเพราะอะไรก็ช่างเถอะ


    การที่มีพัคอูจินอยู่ข้างๆ มันดีจริงๆนะ


    2ปีก่อน


    'มึงติดที่ไหนอ่ะ'
    'ไม่บอก'
    'จีฮุน'
    'มึงติดที่ไหนก็ที่นั่นแหละ'
    'จริงจัง'
    'อืม'


    ผมเปิดมือถือให้อูจินดูอีเมล์ที่ส่งมาจากมหาวิทยาลัยว่ามีชื่อผมได้เข้าเรียนที่นี่ อูจินตะโกนด้วยความดีใจก่อนจะโผเข้ามากอดผม


    'ดีใจอ่ะ ได้เรียนที่เดียวกัน'
    'กูเบื่อหน้ามึงจะแย่อูจิน รู้ตัวมั้ย'
    'หรอวะ'

    ผมกับอูจินฉลองกันนิดหน่อยตามประสา น้ำอัดลม ขนม และพิซซ่าถาดใหญ่ เป็นของประจำของเราสองคน บ้านอูจินกลายเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดแห่งนึงของผม

    ถึงปากจะบอกว่าเบื่อหน้า แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้นหรอก

    ผมรู้ว่าผมติดมหาวิทยาลัยก่อนอูจินจะรู้ ผมต้องซ่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของตัวเอง

    ถ้าเขารู้ว่าผมดีใจ เขาต้องล้อผมแน่ๆ


    ผมว่า ผมขาดพัคอูจินไม่ได้ซะแล้ว



    8เดือนก่อน


    'ฮัลโหล จีฮุน มึงกลับหอก่อนเลยนะ'
    'ทำไมวะ'
    'ก็ ควานลินนัดกูกินข้าว'
    'อ๋อ'
    'งอนกูหรอ'
    'ใครงอน'
    'ก็ กูไม่ได้กลับหอพร้อมมึงหลายครั้งแล้วอ่ะ'
    'ทำไมกูต้องงอนมึงล่ะ'
    'นั่นสินะ'
    'แค่นี้นะ กูไปส่งงานก่อน'



    ผมวางสายจากอูจินก่อนที่จะถอนหายใจออกมา ถึงจะเรียนที่เดียวกันอยู่หอพักเดียวกัน แต่การที่เรียนคนละคณะ ทำให้อูจินได้เจอกับเพื่อนใหม่นอกจากผม และควานลินก็เป็นหนึ่งในนั้น

    อูจินเล่าให้ฟังว่าควานลินเป็นเด็กทุนมาจากไทเปมาเรียนที่เอกเดียวกัน เป็นคนนิสัยดี ร่าเริง ผมฟังแล้วดูท่าทางอูจินจะชอบเพื่อนคนนี้พอสมควร และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

    พักหลังๆผมจะโดนอูจินโทรมาบอกบ่อยๆว่า กลับหอก่อนเลย กินข้าวก่อนเลยนะ หรือวันนี้อาจจะกลับช้าหน่อย ซึ่งผมก็ได้แต่ตอบไปว่า อืม โอเค เข้าใจแล้ว จนคำพวกนี้กลายเป็นคำที่ติดปากผม

    ยิ่งอูจินสนิทกับเพื่อนที่ชื่อควานลินมากเท่าไหร่ เพื่อนแบบผม ก็รู้สึกห่างไกลจากอูจินมากขึ้นเท่านั้น

    บางครั้งผมอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง เพียงเพราะคิดถึงแต่เรื่องของอูจิน


    เขามีอิทธิพลต่อผมมาโดยตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน


    ปัจจุบัน

    'มึงงง'
    'หืม'
    'เย็นนี้กินข้าวกัน'
    'ฝนจะตกมั้ย วันนี้ไปกินข้าวกับกู'
    'กินข้าวกับมึงมั่งจะเป็นไรวะ'

    อูจินยีหัวผมไปนึงทีโทษฐานที่ผมพูดกับเขาไปแบบนั้น ผมลูบหัวตัวเองเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ผมเหลือบมองอูจินที่ตั้งใจกดโทรศัพท์และเจ้าตัวก็ยิ้มออกมา

    'คุยกับควานลินหรอ'
    'อื้ม'

    ที่ผมคิดไว้ไม่มีผิดพลาดเลย คนที่ทำให้อูจินยิ้มได้ คงมีแต่ควานลินสินะ

    'อูจิน'
    'ว่า'
    'กูมีเรื่องจะคุยด้วย'

    ผมปิดหนังหนังสือที่กำลังอ่านอยู่แล้วเดินไปที่เตียงชั้นล่างที่เป็นของอูจินเพื่อนั่งลงข้างๆ อูจินล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะนั่งหันหน้ามาหาผม

    'มีอะ..' ไม่ทันที่อูจินจะได้ถามอะไร ไม่รู้ว่าสมองหรือหัวใจสั่งการให้ผมทำแบบนี้ ริมฝีปากของผมประกบลงบนอวัยวะเดียวกันกับคนตรงหน้า ไม่ได้มีการรุกล้ำใดๆ ผมค่อยๆผละริมฝีปากออกมา ก่อนจะคว้าตัวของอูจินมากอด

    'ทำอะไรของมึง..'
    'กูชอบมึง'
    '...'
    'อูจิน กูชอบมึง'

    ผมได้พูดออกไปแล้ว ความรู้สึกที่อยู่ในใจมาโดยตลอด ผมรู้สึกว่าตัวของอูจินนั้นสั่นเหลือเกิน

    'มึงเพื่อนกูนะ ฮึก'
    'กูชอบมึง ชอบมึงมากๆ'
    'จีฮุน'
    'กูคงจะอึดอัดมากกว่านี้ ถ้าวันนี้กูไม่ได้พูด'

    ผมกอดอูจินแน่นขึ้นกว่าเดิม
    แต่อูจินไม่ได้กอดตอบผมเลย

    '...'
    'กูรู้ว่ามึงไม่ได้ชอบกู ใช่มั้ยอูจิน'

    อูจินร้องไห้หนักกว่าเดิม และผมสัมผัสได้ถึงแรงที่กอดตอบผมกลับมา ผมได้ยินเสียงสะอื้นของเขาและรู้สึกถึงความชื้นที่อยู่บริเวณไหล่ของผม

    'ขอโทษนะจีฮุน ฮึก กูขอโทษ'
    'ขอโทษทำไม กูสิต้องขอโทษ'

    ผมรู้สึกแย่มากขึ้นกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะอูจินปฏิเสธผม แต่เพราะผมทำให้อูจินต้องร้องไห้

    'ไม่ต้องร้อง'
    '..'
    'จากนี้ไป คิดซะว่าเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกัน'
    'จีฮุน..'
    'ขอบคุณนะ อูจิน'


    ผมไม่เสียใจเลยที่ผลลัพธ์มันเป็นแบบนี้ รู้สึกโล่งใจเสียอีกที่ได้พูดออกไป

    แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ผมก็ยังคงเป็นพัคจีฮุน เพื่อนรักของพัคอูจิน
    .
    .
    .

    ตลอดไป


    : ขอบคุณ เพลง เพื่อนรัก - The Parkinson เรฟของเรื่องนี้นะคะ
    แท็กที่ทวิตเตอร์ #ฟิคของสตีฟ หรือทวิตเรา @rcntyy แนะนำติชมได้น้า
    ขอบคุณที่อ่านกันมาถึงตรงนี้นะคะ🙏
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in