keeping up with my own imaginationyanin s.
(jamie's) the truth untold
  • ผมไม่ใช่คนที่ยึดติดกับเรื่องราวในอดีตคิดว่านะ

    ย้อนกลับไปเมื่อปี 2016 ผมเจอเขาครั้งแรกที่ Jamie’s

    ผมกำลังเรียนมหาลัยในคณะที่คุณพ่อคุณแม่วาดฝันไว้ไม่มีแพชชั่นหรือความต้องการอะไร ยังไม่รู้ใจตัวเองเรื่องการทำอาหารได้แต่ใช้ชีวิตและเรียนไปวันๆ ภาพอนาคตของผมตอนนั้นยังคงไม่ชัดเจนแต่ภาพของเขาวันนั้นผมยังจำมันได้ไม่เคยลืม ผมไม่เชื่อในรักแรกพบ แต่ผมก็ดันใจเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมได้พบกับเขา

     

    ผมกำลังต่อคิวอยู่ที่ Jamie’s เหมือนวันปกติทั่วๆไป ต่างก็ตรงที่มีคนตัวสูงต่อคิวอยู่หน้าผมในร้านที่ช่วงเช้าไม่เคยมีคนแบบนี้

    "คุณลูกค้าจะรับอะไรดีครับ"

    พี่เจมส์ถามแบบนี้ แสดงว่าคงมาครั้งแรกแน่ๆเพราะพี่เจมส์มักจะจำออเดอร์ของลูกค้าที่เคยเห็นหน้าเห็นตากันมาแล้วได้เสมอ

    "อ่า ขอเป็นบราวนี่ร้อนๆชิ้นนึงกับโกโก้แก้วนึงครับ"

    "คุณลูกค้าชอบช็อคโกแลตหรอครับเนี่ย"

    "เอ่อ ก็ประมาณนั้นมั้งครับ" เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ฟังจากเสียงแล้วเขาคงกำลังเขินอยู่แหงๆ

    "รับทราบครับผม ลูกค้ารอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมนำออเดอร์ไฟเสิร์ฟที่โต๊ะ"

    เขาพยักหน้าแล้วหันกลับหลังผมรู้สึกถึงความร้อนในตัวที่อยู่ดีๆ ก็มารวมตัวอยู่ที่ใบหน้าอย่างรวดเร็ว

    ใกล้เกินไป

    "โอ๊ะ ผมขอโทษครับไม่ได้ตั้งใจจะยืนเบียด"

    "ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นอะไรเลยๆ" เขาพูดพร้อมโบกมือปฏิเสธไหวๆ พร้อมกับหนึ่งในรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดที่ผมเคยเห็น

    หัวใจเต้นแรงเกินไป

    "คะ ครับ" ผมได้แต่พยักหน้าตอบไม่สามารถคิดคำพูดที่นอกเหนือไปจากคำว่า ครับ ออกมาได้ อีกฝ่ายรีบกระชับสายกระเป๋าเป้สีนำเงินแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน จุดที่คนจะสังเกตเห็นได้น้อยที่สุด

     

    มกราคมเดือนแห่งการเริ่มต้นใหม่ แต่มันเป็นแบบนั้นสำหรับทุกคนรึเปล่านะ?

    "เอ้า โด ว่าไง เช้านี้เหมือนเดิมไหม"

    "ฮะ ว่าไงนะพี่"

    "เหมือนเดิมไหม"

    "เหมือนเดิมครับๆ"

    "โอเคเลย รอแป๊ปนะ"

     

    ผมนั่งรอออเดอร์ที่โต๊ะประจำข้างเคาน์เตอร์เพราะผมชอบแอบมองเวลาพี่เจมส์และคนอื่นๆกำลังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ในครัวแต่วันนี้สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือการมองไปที่โต๊ะของคนตัวสูงที่ตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่บราวนี่กับโก้โก้ไปเสิร์ฟบนโต๊ะของเขามีหนังสือและสมุดโน้ตกางอยู่เต็มพื้นที่ คงเตรียมตัวสอบล่ะมั้ง

     

    "โด ของแกได้แล้ว"

    "อ่า ขอบคุณครับพี่ ผมขอตัวก่อนนะ"

    "เอ้า ไม่อยู่คุยกันก่อนรึไง"

    "เอ่อ"

    "เอาหน่า นั่งด้วยกันก่อนนะวันนี้มีลูกค้าหน้าใหม่ด้วย"

    "แล้วมันเกี่ยวอะ.." 

    ผมยังไม่ทันพูดได้จบประโยคพี่เจมส์ก็เดินฉับๆไปทางโต๊ะที่หัวมุมร้านทันที

    "สวัสดีครับคุณลูกค้าผมเจมส์นะครับเป็นเจ้าของร้าน ส่วนนี่โดน้องผมเอง"  ผมอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ความเฟรนลี่ของพี่เจมส์นี่มันเกินไปจริงๆนะ

    "อ่า ครับ" คุณลูกค้าหันมาตอบพี่เจมส์ด้วยท่าทางตื่นๆ เหมือนหมีที่ถูกปลุกจากการจำศีลไม่มีผิด

    "คุณลูกค้าเพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้หรอครับไม่คุ้นหน้าเลย"

    "ใช่ๆ ครับ"

    "ออ แบบนี้นี่เอง ผมน่ะ.."

    ก่อนที่พี่เจมส์จะทำอะไรที่น่าขายหน้าไปมากกว่านี้ ผมรีบก้าวยาวๆ ไปอยู่ข้างพี่เจมส์

    "พี่ๆ ผมว่าคุณลูกค้าน่าจะอยากตั้งใจอ่านหนังสือนะ ผมว่าเราไม่ไปกวนเขาดีกว่าไหม" ผมกระซิบถามพี่เจมส์

    "เออว่ะ พี่ลืมตัว" พี่เจมส์กระซิบตอบ "สมัยเรียนเคยเป็นประสานนอก มันลืมตัว" ก่อนจะหันไปหาเขาคนนั้น

    "ทานให้อร่อยนะครับคุณลูกค้าแล้วก็สู้ๆนะครับ" เราทั้งคู่โค้งให้เขาคนละทีแล้วย้ายร่างไปนั่งตรงที่ประจำของเราสองคน

    ผมใช้เวลาคุยกับพี่เจมส์ตลอดเช้าวันนั้น แต่สายตาก็ยังไม่วายเหลือบไปมองเขาตลอด เวลาเดินเร็วผิดปกติ ลูกค้าแวะเวียนเข้ามาที่ Jamie’s ไม่ขาดสายแต่เขาก็ยังนิ่ง ไม่ไปไหน

     

    "พี่เห็นนะโด"

    "เห็นอะไร" ผมคงตอบสนองเร็วไปแน่ๆ เพราะผมได้รับคำตอบเป็นเสียงหัวเราะจากพี่เจมส์

    "เขาเป็นนักเรียนม.ปลายน่ะกำลังจะสอบเข้ามหาลัยเลยมานั่งอ่านหนังสือที่นี่"

    "ผมไม่ได้.."

    "อ๊ะๆๆ พี่ไปทำงานต่อละกำลังคิดขนมสูตรใหม่อยู่"

    "...."

    กำลังจะสอบเข้ามหาลัยหรอเด็กกว่าผมแค่ปีเดียวเองนี่นา ไม่รู้เขากำลังตั้งใจอ่านหนังสือมากๆหรือสติหลุดไปแล้วกันแน่เพราะคนที่โต๊ะมุมร้านก้มหน้าไม่ขยับตัวเลยมาเกือบชั่วโมงแล้ว

    หลับในรึเปล่านะ

    ผมรวบรวมความกล้าเดินไปสะกิดเขาคนนั้น เขาสะดุ้งจนผมตกใจไปด้วย กระดาษโน้ตหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น

    "ขอโทษครับ ผะผมไม่ได้ตั้งใจเห็นคุณนิ่งไปนานมาก เลยคิดว่าควรมาสะกิด ผม..." แย่แล้ว

    "ไม่เป็นไรครับ" อีกฝ่ายพูดพลางก้มลงเก็บกระดาษที่ตกพื้น ผมรีบก้มลงไปช่วย รู้สึกผิดที่สุดที่ไปทำให้เขาตกใจถึงขนาดนี้เป็น first impression ที่แย่สุดๆไปเลยไอ้โด

     

    "ต้องขอโทษอีกครั้งด้วยนะครับไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณตกใจจริงๆ"

    "ไม่เป็นไรครับ ผมต้องขอบคุณซะอีกถ้าคุณไม่มาปลุกก็ไม่รู้ว่าจะตื่นมาอีกทีตอนไหน ผมน่ะพอได้หลับแล้วก็หลับยาวเลย"

    "อ่า แบบนี้นี่เอง"

    "คุณโดใช่ไหมครับเห็นคุณเจ้าของร้านบอก"

    "ใช่ครับ"

    "ขอบคุณมากๆเลยนะครับที่ปลุกผมคิดว่าคงต้องเปลี่ยนบรรยากาศอ่านหนังสือแล้วล่ะ" ไม่รอช้า อีกฝ่ายรีบยัดตำราลงกระเป๋า "ขอตัวก่อนนะครับคุณโด" เขาโค้งให้ผมแล้วก้าวขาออกจากร้านไปแบบไม่หันหลังกลับ

     

    ไม่ทันได้ตอบ รู้ตัวอีกทีผมก็ก้าวยาวๆตามออกมานอกร้านเรียบร้อยแต่ก็ไม่มีวี่แววของเขาเลย ผมไม่ใช่คนเชื่อในรักแรกพบ แทบจะไม่เชื่อในความรักด้วยซ้ำแต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าตัวเองถูกดึงดูดเข้าหาคนๆนี้นักนะ

     

    จากวันนั้นก็ผ่านมา 4 ปีแล้วผมยังนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างเคาน์เตอร์ตัวเดิม พี่เจมส์คนเดิม ถึงแม้ว่าการตกแต่งภายในร้านจะมีเปลี่ยนแปลงไปบ้างตามความคิดที่ไม่เคยหยุดพัฒนาของคุณเจ้าของร้านแต่ผมก็ยังเป็นคนๆเดิม ความรู้สึกเดิมๆ แต่ไม่มีเขาคนนั้น

    ผมไม่เคยเจอเขาอีกเลยหลังจากวันนั้นเมื่อ 4 ปีก่อน

     

    ผมไม่ได้ยึดติดกับอดีตจริงๆนะ

     

     

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in