It's a Sunny Day, As Alwaysfullofjoybb
ความเกลียดชัง
  • XX สิงหาคม XXXX,

    มันเป็นวันที่แสงแดดเจิดจ้า

    เหงื่อไหล่เคลือบผิวกายเหมืินกาวหนืดๆ ที่น่ารำคาญ วันนี้รู้สึกไม่ดี...มากกว่าทุกวันที่เคยเป็น

    ข้าไม่ชอบสายตาที่คนพวกนั้นมองข้าเลย เหมือนจ้องจับผิดทุกฝีก้าว เสื้อเบี้ยว? ผมแหว่ง? กระบี่ล่ะ? เผลอเดินตัวเอียงอีกรึเปล่า? หรือเพราะข้าเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง?

    สารพัดสารเพ แต่ข้าก็ทำได้แค่ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเท่านั้นแหละ

    ข้าอยากชิงชังสายตาเหล่านั้น เกลียดคนเหล่านั้น ว่ากันว่าความเกลียดชังเป็นกลไกการป้องกันตัวชั้นดีของมนุษย์จากสิ่งที่เป็นอันตราย(ไม่มากนัก)ต่ออัตตาของคน

    แต่ข้าทำไม่ได้

    ข้าไม่เคยเกลียดใครมาก่อน

    เพราะว่าทำไม่ได้--แบบเดียวกับที่คนธรรมดาบินไม่ได้นั่นแหละ

    ข้ากลัวว่าถ้าตกลงไปในห้วงความเกลียดชังแล้วจะขึ้นมาไม่ได้

    ทุกครั้งที่อาการกำเริบก็ได้แต่สร้างเสียงของบุคคลอื่นที่รื่นหู คอยพร่ำบอกว่า "รู้ใช่หรือไม่ ถ้ามีอาการต้องทำยังไง" อย่างอ่อนโยน

    นี่ข้าจิตใจดีไปใช่รึเปล่า?
  • 'เว่ยอู๋เซี่ยน' กุมท้องหัวเราะก๊าก 

    วันนี้ได้เห็นไฟไหม้ลุกผมหย็อยๆ ของจินจื่อซวินในจินหลินไถ แถมกลับมาอี๋หลิงยังมาเจอเรื่องตลกโง่ๆ ของตัวเองในบันทึกสมัยเด็กอีก ไม่มีเหตุบังเอิญอะไรตลกเท่านี้อีกแล้ว

    พวกเวินฉิงชินแล้วกับเสียงหัวเราะปีศาจอันไร้ที่มาที่ไป เว่ยอู๋เซี่ยนทิ้งตัวลงบนแท่นหินขนาดย่อม

    หยาดน้ำก่อตัวที่หางตาก่อนไหลไล้โหนกแก้ม ตกลงเผาะๆ ใส่ผ้าห่ม ต่อเนื่อง ไร้การรบกวน 

    เพราะ 'ทุกคน' ชินกับเสียงหัวเราะปีศาจนี่แล้ว

    แต่ก็ อันที่จริง ต้นตอความเน่าเฟะของเว่ยอู๋เซี่ยนไม่ได้ใกล้เคียงกับพวกนิยายประโลมโลกที่ตัวเอกถูกกลั่นแกล้งสารพัดสารเพ แล้วก็ตูม! นิ้วทองคำ! ตัวเอกกลายเป็นเซียนไม่ก็มีคนมาช่วยทันที

    มันก็แค่ก้อนความรู้สึกเล็กๆ ที่ถูกฝังอยู่ใต้รอยยิ้มและความซุกซนตามประสาเด็กชายและเด็กหนุ่ม--และใต้ความยโสโอหังของปรมาจารย์อี๋หลิง

    และใต้ปกบันทึกเล่มนี้

    และ...อาจจะใต้ดิน หากหัวไชเท้าต้องการการบำรุงเพิ่ม หรือใต้ไขมันจากน้ำแกงร้อนๆ

    เว่ยอู๋เซี่ยนคว้าจอกมารินสุราใส่ กระดกลงคอก่อนส่งเสียง 'อาห์' ชื่นใจ เขายิ้มกว้างก่อนฝังตัวเองลงในกองสิ่งประดิษฐ์อีกครั้ง

    อย่างที่พวกเวินฉิงชินแล้ว



    หารู้ไม่ว่าวันนี้มีอาคันตุกะจากแดนเมฆามาเยือน


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in